Doskonała nieprzepuszczalność

Gdy brama doku jest zamknięta, kabląk zmniejsza swą wysokość o połowę i zapewnia w ten sposób doskonałą nieprzepuszczalność (program uprawnienia budowlane na komputer).
W Bordeaux zastosowano w 2 największych dokach łaty drewniane o przekroju 80X50 mm pomiędzy obu kabłąkami, aby uniknąć nadmiernego ściśnięcia uszczelek przez ciężką bramę.
W części głowicznej doku zwykle również umieszcza się stację pomp oraz kanały obiegowe dla wody, które opisane będą niżej.

Należy zwrócić uwagę na należyte uszczelnienie spoin dylatacyjnych w dnie i ścianach doku. Ważne to jest szczególnie wtedy, gdy grunt w otoczeniu doku jest sypki i drobnoziarnisty i zachodzi obawa, że uchodząca do wnętrza doku przez spoiny woda może ze sobą unosić cząstki tego gruntu i tworzyć pod dnem doku kawerny, niebezpieczne nieraz dla całości budowli (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wymaga się, aby uszczelnienie spełniało w miarę możności następujące warunki, a mianowicie powinno:
- pozwalać na przewidywane wzajemne ruchy części konstrukcji oddzielone spoiną dylatacyjną,
- równocześnie samo dostosowywać się do tych ruchów, bez względu
na ich zakres, częstość i prędkość, nie tracąc swych własności uszczelniających (uprawnienia budowlane),
- być niewrażliwe na chemiczne działanie wody gruntowej i powierzchniowej, lodu, na wpływy czynników atmosferycznych i biologicznych,
- znosić bez szkody zmiany temperatury jakim budowla może podlegać. Poza tym uszczelnienie powinno być:
- ognioodporne,
- chemicznie obojętne na wpływy materiałów z którymi się styka (m. in. nie tworzyć ogniw elektrochemicznych z nimi),
- proste w wykonaniu i łatwe do ewentualnej wymiany,
- zabezpieczone od uszkodzeń mechanicznych i przypadkowych (program egzamin ustny),
- możliwie najtańsze pod względem kosztów założenia i utrzymania; powinno o ile możności wykluczać potrzebę stosowania jakichkolwiek zabiegów konserwacyjnych.

Uszczelnienia doków

Spełnienie równoczesne wszystkich tych wymogów w 100% jest zwykle niemożliwe, należy jednak dążyć, aby zaprojektowane uszczelnienie odpowiadało największej ich liczbie.
Do szczególnych wymogów należy, aby uszczelnienie nie miało tendencji do wypływania ze spoiny i miało dobrą przyczepność do jej powierzchni.

Uszczelnienia doków można podzielić na trzy grupy:
a) uszczelnienia wgłębne (w głębi masy betonowej), które są wpuszczone trwale w konstrukcję i po wykonaniu odnośnych elementów budowli pozostają niedostępne, a zatem nie mogą być w razie potrzeby wymienione. Jako uszczelnienia używa się wtedy blachy miedzianej, a ostatnio także blachy ze specjalnych materiałów zastępczych (aluminium powleczone obustronnie plastykiem) oraz wypełnień z gliny lub kitu asfaltowego, korka i ubitego sznura smołowanego (opinie o programie).
b) uszczelnienia zewnętrzne, od strony gruntu, dostępne po odsłonięciu tylnej powierzchni ścian; wykonuje się je z pasów blachy lub papy na lepiku bitumicznym, wzmocnionych blachą;
c) uszczelnienia wewnętrzne, od strony komory, dostępne i wymienialne bez trudu w każdej chwili, wykonywane najczęściej przez utkanie spoiny dobrze ubitymi, bituminowanymi włóknami i przez zaklinowanie jej przy użyciu wełny ołowianej lub twardego sznura smołowanego.

Często stosowane są równocześnie wszystkie trzy rodzaje uszczelnień (segregator aktów prawnych).
Celowe wydaje się uszczelnienie, łączące w sobie wszystkie trzy poprzednio wymienione rodzaje. Blachę zabetonowuje się wewnątrz masy betonu w postaci pasa przykrywającego spoinę dylatacyjną i wchodzącego na szerokość kilkudziesięciu centymetrów z każdej strony w masę betonu. Dla lepszego związania blachy z betonem można brzegi jej postrzępić.

W samej spoinie blacha powinna mieć zwój, zapobiegający uszkodzeniom jej wskutek ruchów termicznych betonu lub wskutek pewnych różnic w osiadaniu sąsiednich odcinków budowli (promocja 3 w 1).
Aby zwój ten nie uległ zgnieceniu, spoina musi być w tym miejscu poszerzona. Z obu stron blachy należy wypełnić spoinę dylatacyjną kitem asfaltowym, ujętym ewentualnie w dwie warstwy papy.