Dowolne zakłócenia środkowe

Zastosowanie większej liczby wzdłużnie niż cztery byłoby jeszcze bardziej korzystne, jednak zmniejszenie zbrojenia spowodowane dodaniem piątej wzdłużnicy stanowiłoby zaledwie ułamek owych 8%, uzyskanych przez wprowadzenie czwartej wzdłużnicy; dlatego też przy rozpatrywanym zakłóceniu układ czterowzdłużnicowy należy uznać za wystarczający (program uprawnienia budowlane na komputer).

Najtrudniejszą częścią rozwiązywanych tu zagadnień jest wyznaczenie optymalnego układu wzdłużnie. Dotyczy to również i innych rodzajów zakłóceń. Jeżeli układ optymalny zapewnia minimalną ilość podłużnego zbrojenia, to układ niewiele różniący się od optymalnego wymaga jedynie niewielkiego przyrostu ilości zbrojenia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W zasadzie stosunek odległości między wzdłużnicami waha się zazwyczaj w szerokich granicach nie powodując istotnej zmiany w ilości zbrojenia niezbędnego dla danego momentu ekstremalnego. Dlatego w dalszych rozważaniach stosować będziemy tzw. ustalone układy wzdłużnicowe o stałym stosunku odległości między kolejnymi wzdłużnicami. Na podstawie ogólnej teorii wzdłużnie ustalono, że graniczny stosunek odległości przy nieskończonej liczbie wzdłużnie wynosi 2,5. Dlatego też będziemy używać tej liczby przy układach o mniejszej liczbie wzdłużnie (uprawnienia budowlane).

W przypadku gdy zakłócenie ma dwie składowe, styczną i promieniową, trudno jest ustalić określony sposób postępowania. Jednak, na ogół, składowa promieniowa decyduje o wyborze układu wzdłużnie, o ile nie jest ona bardzo mała. Jeżeli zakłócenie działa wzdłuż dowolnej tworzącej, należy zbrojenie wzdłużnie rozłożyć równomiernie na powierzchni powłoki, gdyż niepraktycznie byłoby stosować pełne zbrojenie dla każdego nowego położenia wzdłużnie. W ten sposób, przy zakłóceniach ruchomych, jako układ optymalny uważać będziemy taki, który wymaga minimum zbrojenia na jednostkę długości łuku (program egzamin ustny).

Całkowite zbrojenie

Całkowite zbrojenie potrzebne dla wzdłużnicy 2 określa się wielkością T’ + T’. Ponieważ siły ściskające 1 i 3 są za wyczaj bardzo nieznaczne, potrzebny dla ich przejęcia przekrój betonu jest również nieznaczny, a zatem praktycznie nie wpływają one na długość łuku, na której ma być rozłożone zbrojenie (opinie o programie). Ponieważ środek ciężkości zbrojenia musi pokrywać się z wzdłuż- nicą, odcinek, na którym następuje rozdział zbrojenia, musi być symetryczny względem punktu 2. Długość rozłożenia zależna jest od krótszego z odcinków i s₂, stanowiących

odległości między wzdłużnicami. Jeżeli np. T’ i T’ są liczbowo sobie równe, zaś s_x stanowi krótszy odcinek, wówczas zgodnie zbrojenie należy rozłożyć na łuku długości 0,4 s, z każdej strony, razem 0,8 s_x. Jeżeli natomiast T’ jest w porównaniu z T’ tak nieznaczne. Dokładniejsze badania wykażą prawdopodobnie, że optymalny stosunek Sj : s₂ niedużo różni się od stosunku T’ : T’ (segregator aktów prawnych).

Jednak wyznaczenie układu optymalnego nie jest łatwe, szczególnie dla ważniejszych przypadków obciążenia podanych niżej. Ponieważ, na ogół, zakłócenia zmienne są nieduże, nie jest ważne ustalenie układu optymalnego, dlatego też obieramy układ o jednakowych odległościach.

Pojedyncze zakłócenia styczne występują wtedy, gdy tylko jedna połowa dachu obciążona jest śniegiem. Jeżeli oznaczymy obciążenie śniegiem na jednostkę powierzchni przez p, wówczas siły błonowe N,_p po obu stronach zwornika będą się różnić o wielkość pR, powodującą liniowe zakłócenie P = pR. Obciążenie P skierowane jest na lewo, co odpowiada obciążeniu śniegiem prawej połowy powłoki. Ponieważ brak ciągłości obciążenia może wystąpić wzdłuż każdej tworzącej, należy P uważać za zakłócenie ruchome (promocja 3 w 1).

Obciążenie może być przeniesione wyłącznie przez wzdłużnice 2 i 3 i w tym przypadku zadanie nie różni się od rozpatrzonego w p .1.7.4 z tym jedynie wyjątkiem, że poprzednie rozwiązanie nie przewiduje rozłożenia zbrojenia. Okazuje się jednak, że dla powłoki kołowej ilość zbrojenia zmniejsza się o 57 %, jeżeli zamiast dwóch wzdłużnie zastosujemy cztery.