Droga pożarowa

Droga pożarowa powinna umożliwiać przejazd pojazdu bez zawracania. Drogę pożarową bez możliwości przejazdu należy zakończyć placem manewrowym o wymiarach co najmniej 20 x 20 m, objazdem pętlicowym lub innym rozwiązaniem równorzędnym (program uprawnienia budowlane na komputer). Promień zewnętrznych łuków drogi pożarowej powinien wynosić co najmniej 11 m, a szerokość bramy wjazdowej na drodze pożarowej nie może być mniejsza niż 3,6 m. Zagospodarowanie terenu zakładu przemysłowego zależy w dużej mierze od przebiegu dróg transportowych. Transport zewnętrzny musi zapewniać rytmiczne zaopatrzenie zakładu w surowce i materiały, wywóz z zakładu odpadów i gotowych wyrobów oraz przewóz pracowników. Do transportu zewnętrznego służą drogi kołowe, kolejowe lub wodne.

Wybór rodzaju transportu zależy od wielkości i rodzaju zapotrzebowania na przewozy oraz od lokalizacji zakładu (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Transport wewnętrzny musi być dostosowany do obiegu surowców, materiałów i gotowych wyrobów; w związku z tym projektuje się go na podstawie schematu technologicznego produkcji. Wybór odpowiednich środków transportu zależy od takich czynników, jak: przedmiot transportu, jego droga, wydajność oraz koszt urządzeń transportowych. W większości zakładów stosuje się transport kołowy za pomocą samochodów ciężarowych i wózków jezdnych. Charakteryzuje się on dużą elastycznością. Analiza przepływu ładunków po drogach kołowych zakładu przemysłowego pozwala na ustalenie rodzaju i szerokości potrzebnych arterii, ich układu, nawierzchni, dopuszczalnych łuków i wielkości placów (uprawnienia budowlane).

Układ sieci komunikacyjnej kołowej na terenie zakładu obejmuje:
1) drogi samochodowe,
2) drogi wózków jezdnych,
3) place (przeładunkowe, manewrowe, postojowe),
4) drogi przeznaczenia specjalnego (dla samochodów pożarniczych i ewakuacyjnych).
Drogi mogą przebiegać wokół zakładu, czyli mieć układ obwodowy, lub występować jako dojazdowe do poszczególnych obiektów.

Drogi dojazdowe

Drogi dojazdowe wymagają zakończenia pętlą lub placem do zawracania pojazdów (program egzamin ustny). W prowadzenie transportu pojemnikowego, czyli konteneryzacji, znacznie zmniejszyło koszty transportu, ale spowodowało konieczność projektowania dróg o szerokości dostosowanej do gabarytów pojazdów kontenerowych i zwiększenia promieni łuków. Na przykład na skrzyżowaniach dróg dwukierunkowych należy minimalny promień wyokrąglenia krawężnika przyjmować R = 12 m. Place do zawracania pojazdów kontenerowych muszą mieć szerokość minimum 20 m. Drogi wewnątrzzakładowe mogą mieć przekrój uliczny lub szlakowy.

Jezdnie tych dróg zawsze mają spadki poprzeczne w celu odprowadzenia wody opadowej (opinie o programie). Droga o przekroju ulicznym jest to pas komunikacyjny z jezdnią, obramowaną wystającymi ponad nawierzchnię krawężnikami, z pasami bezpieczeństwa, zieleni, chodnikami i oświetleniem oraz urządzeniami odprowadzającymi do kanalizacji wodę spływającą z jezdni. Drogi wewnątrzzakładowe o przekroju szlakowym mają jezdnię obramowaną poboczami, a odwodnienie za pomocą rowów lub ścieków. Są one tańsze od dróg o przekroju ulicznym, ale stosować je można tylko tam, gdzie rowy nie przeszkadzają w rozwiązaniu całości układu komunikacyjnego. Ruch pieszy na terenie zakładu przemysłowego powinien odbywać się po chodnikach lub (w razie niewielkiego natężenia ruchu kołowego i pieszego) po wyznaczonych wzdłuż jezdni pasach bezpieczeństwa szerokości 0,75 m (segregator aktów prawnych).

Główne ciągi ruchu pieszego, prowadzące od wejść na teren zakładu do budynków produkcyjnych, administracyjnych i socjalnych, powinny mieć co najmniej 2 pasy ruchu szerokości 0,75 m każdy. Ciągi drugorzędne, o słabym ruchu mogą mieć chodniki szerokości 1 m. Układ i szerokości dróg pieszych projektuje się na podstawie analizy schematu największego nasilenia ruchu z uwzględnieniem liczby osób zatrudnionych w poszczególnych wydziałach (promocja 3 w 1).

Drogi piesze nie powinny się krzyżować z siecią kolei i głównymi drogami kołowymi. Jeżeli jest to nieuniknione, to należy projektować przejścia w miejscach najbardziej bezpiecznych, stosując bądź sygnalizację wzbudzaną (uruchamianą przez pieszych), bądź z zaporami i automatyczną sygnalizacją świetlno-akustyczną. Najkorzystniejsze jednak są skrzyżowania dwupoziomowe.