Dylatowanie stropodachów pełnych

Dylatowanie przekryć z płyt korytkowych. Dylatowanie przekryć z płyt korytkowych w większości przypadków nie nastręcza specjalnych trudności. Stosunkowo mała wysokość płytki korytkowej umożliwia delikatne rozkucie dylatacji, bez obawy uszkodzenia jej żeber konstrukcyjnych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Odkształcenia termiczne stropodachów pełnych, mające wpływ na konstrukcję podbudowy (pękanie ścianek kolankowych, zarysowania ścianek działowych na ostatniej kondygnacji), spowodowane być mogą:

1. brakiem dylatacji gładzi cementowej przy znacznej grubości gładzi ułożonej na warstwach izolacji termicznej,
2. niedostatecznym oporem termicznym warstw izolacji ciepłochronnej,
3. niedostatecznym zdylatowaniem konstrukcji stropodachu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dylatowanie gładzi cementowej nie sprawia poważniejszych kłopotów. Gładź należy dylatować przecinając ją, aż do warstwy izolacji termicznej, na pola ok. 150×150 cm oraz wypełniając powstałe szczeliny masą asfaltową.

W przypadku stwierdzenia, że odkształcenia stropodachu spowodowane są niedostatecznym zdylatowaniem konstrukcji lub zastosowaniem warstwy izolacyjnej o zbyt małym oporze termicznym, należy wykonać dodatkowe ocieplenie stropodachu styropianem według zasad omówionych dla stropodachów z płyt panwiowych (uprawnienia budowlane).

Zabezpieczenie pokrycia

Zabezpieczenie pokrycia przy przejściu nad dylatacjami termicznymi w stropodachach wentylowanych. Zabezpieczenie pokrycia dachowego przy przejściu nad wytworzoną dylatacją. Sposób wykonania dylatacji termicznej jest następujący:

• po rozkuciu dylatacji wypełnia się ją materiałem ściśliwym, np. pakułami zaimpregnowanymi w roztworze asfaltowym, izolowanym z wierzchu lepikiem (program egzamin ustny),
• nad szczeliną dylatacyjną układa się pasek blachy w celu zabezpieczenia pokrycia przed uszkodzeniami, które mogą wyniknąć przy ułożeniu go na zbyt miękkim podłożu,

nad paskiem z blachy układa się pas papy szerokości ok. 33 cm klejąc go jedynie punktowo na obrzeżach do podłoża (zastosowanie pasa papy nie klejonego ma na celu przeniesienie odkształceń połaci na dłuższy odcinek papy, co zapobiega rozrywaniu się pokrycia), układa się wzdłuż dylatacji dwie kolejne warstwy pokrycia z zachowaniem zakładów min. 10 cm (opinie o programie).

Jeżeli w istniejącym pokryciu pojawiają się pęknięcia, ale nie ma konieczności rozkuwania dylatacji, to zabezpieczenie pokrycia wykonuje się identycznie, z wyeliminowaniem tylko paska blachy nad dylatacją.

Zabezpieczenie pokrycia przy przejściu nad dylatacjami termicznymi gładzi cementowej w stropodachach pełnych. Wykonanie dylatacji istniejącej gładzi cementowej ułożonej pod pokrycia papowe na izolacji termicznej wykonuje się w podziale na pola 1,5×1,5 m do 2×2 m. Ma to na celu wyeliminowanie pęknięć pokrycia oraz ścianek kolankowych spowodowanych odkształceniami termicznymi gładzi. Praktycznie biorąc, po rozkuciu dylatacji, istniejące pokrycie jest zniszczone w stopniu nie nadającym się do naprawy (segregator aktów prawnych).

Po wykonaniu prawidłowych dylatacji i wypełnieniu ich lepikiem można przystąpić do normalnego krycia dachu bez wykonywania specjalnych zabezpieczeń przy przejściu nad dylatacjami. Zwraca się uwagę, że w przypadku zastosowania styropianu do ocieplenia stropodachu należy szczeliny dylatacyjne wypełnić do połowy wysokości piaskiem jeszcze przed zalaniem lepikiem.

W przypadku bowiem bezpośredniego oddziaływania gorącego lepiku na styropian może nastąpić jego zniszczenie. Przy wykonywaniu nowego pokrycia zaleca się zastosowanie układu odpowietrzanego. W tym celu należy na pierwsze pokrycie zastosować papę perforowaną względnie papę powłokową „400” klejoną punktowo do podłoża (promocja 3 w 1).

Zastosowanie pokryć odpowietrzanych, a więc klejonych punktowo do podłoża, jest wskazane nie tylko ze względu na możliwość odprowadzenia nadmiaru wilgoci spod pokrycia dachowego, lecz również na znacznie korzystniejsze zachowanie się tych pokryć na podłożach narażonych na odkształcenia termiczne.