Eksploatacja

Dodatkową korzyścią jest możność oddalenia takiego portu od terenów zamieszkałych, aby zmniejszyć do minimum skutki zanieczyszczań środowiska związanych z przeładunkiem ropy o dużych intensywnościach (program uprawnienia budowlane na komputer).
Eksploatacja innych poza ropą zasobów dna morskiego, z dala od brzegów, również może okazać się tańsza, gdy w pobliżu kopalni znajduje się port na sztucznej wyspie.

Nie wchodząc w układ poziomy akwatoriów w takim porcie, które mogą być rozplanowane dowolnie, ograniczymy się do podania kilku zasad konstrukcyjnych. Port może być rozwiązany następująco:
- składać się z falochronu i pomostów albo stanowisk cumowniczych i przeładunkowych (np. dla ropy),
- stanowić sztucznie usypaną, np. z piasku, wyspę z basenami postojowymi, których wejście najczęściej od strony zawietrznej względem dominujących wiatrów może być zabezpieczone falochronami (program uprawnienia budowlane na ANDROID),
- stanowić usypaną sztucznie wyspę, np. w kształcie prostokąta, na której umieszcza się magazyny, zbiorniki i inne budynki portowe, dla statków zaś buduje się obok po stronie zawietrznej przystań otwartą w postaci pomostu ze stanowiskami cumowniczymi, połączonego z wyspą pomostem dla rurociągu lub ewentualnie przenośnika (dla minerałów) i dojazdu (uprawnienia budowlane).

Wc wszystkich wypadkach konstrukcja falochronów (zwykle narzutowych) i nabrzeży nie różni się od konstrukcji takich budowli w portach leżących na wybrzeżach.
Zewnętrzne brzegi sztucznej wyspy powinny być umocnione budowlami ochronnymi jak zwykły brzeg morski. Możliwe rozwiązanie tej ochrony od strony nawietrznej i zawietrznej w niezbyt eksponowanych warunkach.
Przykładem masywnej sztucznej wysepki roboczej do celów wydobycia ropy naftowej jest Rincon Island u brzegów Kalifornii (program egzamin ustny).

Wyspa

Korpus wysepki położonej na naturalnej głębokości ok. 15 m stanowi piasek usypany do rzędnej ok. +5 m nad średni niski odpływowy poziom morza. Obrzeża stanowi narzut kamienny o różnym uziarnieniu, wykonany według zasad obowiązujących dla falochronów narzutowych. Najistotniejszą część warstwy osłaniającej od strony morza stanowi obrzut tetrapodami o ciężarze 31 tys. kG każdy. Obrzut ten sięga tam do rzędnej ok. +12,5 m. Charakterystykę innych warstw narzutu, określoną na podstawie badań modelowych. Od strony lądu zbudowano małe nabrzeże pomostowe o głębokości 4 m, stanowiące przystań chronioną przez dwa falochrony półwyspowe narzutowe, wysunięte ukośnie z wyspy (opinie o programie).

Wyspa łączy się z lądem pomostem 1 km długości, o przekroju, prowadzącym chodnik z dyliny 3 m szerokości i 5 rurociągów dla ropy i wody. (Bliższe szczegóły zob. [5J). Na wysepce ustawiono wieżę szybu wiertniczego oraz niezbędne urządzenia i baraki.
Początkowo sadowione na małych głębokościach (do 10 m), obecnie dochodzą do 100 m głębokości. Stosuje je się jako konstrukcje trwałe, których czas istnienia będzie liczył kilkadziesiąt lat (segregator aktów prawnych).

Są to metalowe wieże o konstrukcji przestrzennej w rzucie poziomym kwadratowej lub prostokątnej. Elementy nośne stanowią kolumny narożne, o dużej średnicy (0,50—1,50 m i większej) oraz w razie potrzeby kolumny pośrednie pionowe lub lekko ukośne, a ściśle pale w nich ukryte. Kolumny łączone są ze sobą na wielu poziomach tężnikami poziomymi i ukośnymi, zwykle rurowymi o mniejszej średnicy.

Wieżę wieńczy właściwa platforma również o konstrukcji metalowej złożonej z dźwigarów poziomych pełnych (tzw. belki blaszane) lub kratowych, założonych w dwu kierunkach i nadwieszonych poza zarysy wieży dwuwspornikowo (promocja 3 w 1).
Na płytkich wodach dąży się do montowania większych platform w postaci pomostów zbliżonych w rzucie poziomym do kwadratu lub wydłużonych, na których pomieścić się mogą wszelkie urządzenia wiertnicze, maszynownie, warsztaty, pomieszczenia mieszkalne i socjalne.