Filtry siatkowe

W przypadkach zastosowania filtru żwirowego obsypuje się jego szkielet materiałem filtracyjnym. Po wyciągnięciu rur obsadowych i zabezpieczeniu wylotu otworu na powierzchni terenu studnia jest gotowa do eksploatacji (program uprawnienia budowlane na komputer).
Tego rodzaju rurowe studnie wiercone mają charakter stały i powinny być instalowane wtedy, kiedy przewiduje się dłuższy okres eksploatacji instalacji obniżającej zwierciadło wód gruntowych.
Jeżeli okres pracy pomocniczego drenowania pionowego waha się w granicach kilku do kilkunastu miesięcy, wykonuje się studnie prowizoryczne z tanich, dostępnych na budowie materiałów. Zasada wykonania jest taka sama jak dla studni wykonywanych z jednoczesnym wyciąganiem rur obsadowych. Różnica polega na zamianie zestawu metalowego na prowizoryczny zestaw z desek drewnianych.

Filtry siatkowe wymagają stosowania deficytowych metali kolorowych. Są one jednak proste w wykonaniu i w zasadzie często stosowane do studni wierconych. W gruntach drobnoziarnistych, ilastych i pylastych filtry te mimo starannego doboru ulegają zamulaniu (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W takich gruntach dla zwiększenia wydatku powierzchnia styku filtru z gruntem powinna być poszerzona przez ułożenie warstwy żwiru o określonej grubości (urządzenia pośredniczącego).
Niekiedy stosuje się dwie lub więcej warstw, w których średnice ziarn zwiększają się w kierunku od gruntu do rury.

Filtry siatkowe są kosztowne; ze względu na tymczasowość okresowego drenowania pionowego nie powinny być zalecane.
Zamiast kosztownych siatek można stosować skuteczniejsze i tańsze filtry szkieletowo-prętowe.
Filtr składa się z konstrukcji oporowej (nośnej) i jedno- lub kilkuwarstwowej otuliny żwirowej (uprawnienia budowlane).

Konstrukcja oporowa filtru

Konstrukcja oporowa filtru składa się z następujących części:
a) elementu nośnego w postaci rury (stalowej, żeliwnej, drewnianej, betonowej, ceramicznej itp.) z okrągłymi otworami lub szczelinami podłużnymi, rozmieszczonymi w szachownicę, nie osłabiającymi ścianki rury więcej niż o 20-30% (program egzamin ustny),
b) żeberek oporowych z drutu stalowego rozstawionych na perforowanej rurze w ten sposób, ażeby drut owijany spiralnie na tych żeberkach nigdzie jej nie dotykał,
c) spiralnego uzwojenia stalowym drutem 0,8-^2,0 mm, nawiniętego na żeberkach ze skokiem odpowiadającym rozmiarowi ziarn „pośrednika”.
W przypadku wód agresywnych należy użyć drutu nierdzewnego (opinie o programie).

Dla czasowego obniżenia poziomu wody można użyć tkanin siatkowych. Jeżeli siatki są wykonane z materiałów słabych, należy pod spód podłożyć siatkę mocniejszą o większych oczkach.
W przypadku stosowania obsypki różnoziarnistej, co ze względu na trudności w przesiewie i znalezieniu odpowiedniego materiału często jest praktykowane na budowach, należy uważać, aby nie nastąpiło rozwarstwienie kruszywa. Ażeby temu zapobiec, kruszywo sypie się niewielkimi dawkami równocześnie z podciąganiem rur obsadowych.

Jeżeli zachodzi konieczność zastosowania dwuwarstowej obsypki, wprowadza się jeszcze jedną pośrednią rurę pomocniczą. W tym przypadku jednocześnie z podsypywaniem kruszywa dla utworzenia otuliny dwuwarstwowej należy podciągać rurę pomocniczą jednocześnie z obsadową. Należy przyjąć taki przekrój studni, aby każda warstwa otuliny miała co najmniej 5 cm grubości (segregator aktów prawnych).
Średnica otworu wywierconego powinna być taka, aby zmieściły się projektowane warstwy otuliny i rura wewnętrzna mogła swobodnie pomieścić rurę ssawną ze smokiem.

Zastosowanie filtrów igłowych daje dobre wyniki zarówno w czystych piaskach i żwirach, jak też w gruntach ilastych - piaszczystych i żwirowych. Zakres ich stosowania zależy od współczynnika filtracji warstwy wodonośnej, przy czym dolną granicę określa k = 1-2, a górną k = 100-150 m/doba (promocja 3 w 1).
W gruntach zawierających znaczne domieszki cząstek pylastych i ilastych należy stosować obsypkę piaskowo-żwirową o uziarnieniu 0,5-5 mm.