Garbnik ślimakowy

Garbniki otrzymuje się przez ługowanie surowca garbnikowego wodą. Uzyskane ekstrakty wodne o stężeniu 3—6 Be zagęszcza się przez odparowanie. W przemyśle stosuje się zagęszczone wyciągi w postaci ekstraktów płynnych, półpłynnych i stałych. Kora świerkowa może być używana do garbowania bezpośrednio lub też służy jako surowiec do otrzymywania wyciągów.
Garbniki roślinne mają duże znaczenie w gospodarce materiałowej kraju (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dalsze źródło surowca do otrzymywania garbników lub nadających się do przemysłowego stosowania związków garbnikowych stanowią ługi posiarczynowe.
W niektórych krajach opracowano i wprowadzono w życie metody otrzymywania na skalę fabryczną substancji garbnikowych z ługów posiarczynowych. Perspektywiczną bazę surowca garbnikowego stanowić mogą plantacje sumaka. Rodzaj sumak (Rhus Sp.) należy do rodziny Anacardiaceae; obejmuje on około 150 gatunków krzewów i drzew występujących w stepach klimatu umiarkowanego i gorącego. Liczne spośród nich zawierają garbniki w liściach i w korze. Wszystkie gatunki sumaków są trujące, co należy uwzględnić przy użytkowaniu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wyróżnia się pod tym względem sumak jadowity - Rhus toxicodendron L., który przez samo dotknięcie lub nawet zbliżenie wywołać może dotkliwe zapalenie skóry i trudno gojące się rany.
Garbnik sumakowy jest szeroko stosowany w garbarstwie, stanowiąc około 1,4% światowej produkcji czystych garbników ; poszukiwany jest zwłaszcza sumakowy garbnik sycylijski. W Europie trzy gatunki sumaka wchodzą w grę jako surowiec garbnikowy: Rhus coriara L. - sumak garbarski, Rhus typhina L. (R. hirta L.) - sumak octowiec i Rhus cotinus L. - sumak perukowiec, skumpia albo skąpią (uprawnienia budowlane).

Polski przemysł garbarski

Polski przemysł garbarski importuje garbnik sumakowy, uważając go za materiał konieczny, a w pewnym stopniu nawet niezastąpiony. Ze względu na szybki wzrost, dużą wydajność surowca i mrozoodporność w warunkach polskich najlepiej nadaje się do hodowli sumak octowiec. Jest to krzew lub drzewo dorastające 12 m wysokości. Jego ojczyzną jest zachodnia część Ameryki Północnej; w XVII wieku był on już aklima- tyzowany w Europie (Paryż 1602, Kijów 1629 - wg G. Hegi). W Polsce jest on pospolicie hodowany w parkach i w ogrodach w postaci drzew lub krzewów ozdobnych; rzadziej spotykany jest perukowiec. Surowiec garbnikowy stanowią liście, które zbiera się jesienią, gdy zaczynają czerwienieć (październik) (program egzamin ustny).

W ciągu ostatniego dwudziestolecia prowadzi się badania nad aklimatyzacją, sposobami hodowli w plantacjach i nad sposobami użytkowania sumaka w Stanach Zjednoczonych A. P. (A. F. Sievers i J. D. Clarke), w Czechosłowacji, w Niemczech i w Jugosławii. Badania te zmierzają dc stworzenia krajowych źródeł garbnika sumakowego.
Zakończone w roku 1939 badania Belavsky’e go i Slamy, oparte na wyhodowanym w Czechosłowacji materiale, wykazały, że liście perukowca zawierają przeciętnie 31%, a liście octowca 25% garbników (opinie o programie).

Natomiast plon liści octowca jest trzykrotnie większy; z 1 ha plantacji octowca można rocznie otrzymać 3,5-4,0 t, z plantacji perukowca 1,2-1,5 t liści. Do podobnych wyników doprowadziły badania Grassmanna w Niemczech i Kolera w Jugosławii. Wynika z nich, że w porównaniu z innymi gatunkami sumak octowiec rokuje w warunkach europejskich najlepsze możliwości hodowli w plantacjach i może stanowić podstawę racjonalnej produkcji garbników (segregator aktów prawnych).

Zawartość garbników w liściach sumaka jest bardzo zmienna: najczęściej zamyka się ona w granicach 20-35%, natomiast skrajne wartości graniczne wynoszą 12% i 48%.
Badania przeprowadzone w Polsce przez Filipka, Janickiego i Zurakowskiego wykazały, że liście octowca rosnącego w Polsce zawierają 20-30% garbników przy stopniu czystości ponad 60%; wobec tego należy je oceniać jako pełnowartościowy surowiec garbnikowy i dążyć do stworzenia w kraju źródła garbnika sumakowego (promocja 3 w 1).