Gatunek gliny

Oczywiście, iż gatunek gliny, a zwłaszcza jej skład granulometryczny, również wpływa na optimum dodatku
gliny do cementu. Im bardziej glina jest tłusta, im więcej posiada części pylastych i ilastych, tym optimum będzie mniejsze, a im chudsza jest glina, tym optimum jest większe. Maksymalny przyrost wytrzymałości dla optimum dodatku gliny w zaprawie cementowo-glinianej o proporcji składników 1 : 0,8 : 6 (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przy przekroczeniu optimum następuje spadek wytrzymałości, przy jednoczesnym uzyskaniu oszczędności na cemencie do granicy optimum gliny odpowiadającej proporcji składników w zaprawie 1 : 1,5 : 6. Przekroczenie optimum powoduje dalszy spadek wytrzymałości, a jednocześnie kończy się efekt uzyskania oszczędności na cemencie. Za pomocą wykresu maksymalne wytrzymałości tworzyw cementowo-glinianych w zależności od dodatku gliny w zastępstwie piasku. Zmiany te podano po 3, 7, 14 i 28 dniach (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Podstawowymi surowcami do otrzymywania tworzyw cementowo-glinianych są: cement, glina i wypełniacze. Surowce te po dodaniu odpowiedniej ilości wody i dokładnym przemieszaniu tworzą jednorodną masę plastyczną. Masa ta odznacza się własnością przekształcania się na twardy materiał, dzięki czemu może wiązać i spajać poszczególne elementy ścienne oraz może być użyta do produkcji elementów (uprawnienia budowlane). Przy produkcji elementów z tworzyw cementowo-glinianych dodajemy przeważnie produkty uboczne i odpadkowe innych przemysłów, jak np. żużel, trociny, grys ceglany itd.
O przydatności danego surowca do produkcji tworzyw cementowo-glinianych decydują jego własności fizyczne (np. do wyrobu elementów lekkich, termoizolacyjnych używać będziemy sieczki, trocin, żużla), jak również odległość pokładów surowca od miejsca produkcji. Jeśli zaś chcemy korzystać z surowców miejscowych, to najbardziej ekonomiczne z punktu widzenia oszczędności transportu są te surowce, których odległość od miejsca produkcji nie przekracza 5 km (program egzamin ustny).

Ustalenie właściwego doboru

Ustalenie właściwego doboru i jakości surowców jest rzeczą podstawową, decydującą o trwałości tworzyw cementowych użytych do zapraw, wypraw i do elementów ściennych. Nieodpowiednie surowce bez względu na dobre przemieszanie i proporcję wykazać mogą w tworzywach cementowo-glinianych duże skurcze, pęcznienie i odpadanie wypraw, zmniejszenie wytrzymałości itd. i dlatego ważną rzeczą jest zbadanie surowców w celu określenia ich cech fizycznych, wytrzymałościowych i zanieczyszczeń, jakie mogą zawierać (opinie o programie).

Zanim przejdziemy do szczegółowej analizy surowców, musimy podkreślić, iż technika badania surowców nie jest skomplikowana, jednak wymaga fachowego przygotowania i doświadczenia. W zależności od rodzaju budowy i jej przeznaczenia stawiane są różne wymagania w stosunku do surowców, z których wykonane będą tworzywa cementowo-gliniane.
Nazwa cement portlandzki jest nazwą międzynarodowy i stosuje się do cementów wyprodukowanych według pewnej ustalonej metody (segregator aktów prawnych). Cementy posiadają określone własności techniczne ujęte ściśle w polskich normach. Cement jest najważniejszym materiałem wiążącym w nowoczesnej technice budowlanej.

Stanowi on sztuczny produkt otrzymany przez bardzo staranne wymieszanie zmielonych surowców zawierających wapień i glinę bądź margiel i wypalenie tej masy w odpowiednich piecach do temperatury spiekania, a następnie zmielenie otrzymanego materiału, zwanego klinkierem, na miałki proszek stanowiący właściwy cement. Jakość cementu zależy od wielu czynników, miedzy innymi od stopnia zmielenia klinkieru. Cement jest pakowany w potrójnych workach papierowych po 50 kg. Barwa cementu jest szara o różnych odcieniach jaśniejszych lub ciemniejszych (promocja 3 w 1).