Gatunki osiadłe

Ryby żyjące w tym pełnym wodorostów świecie są szczególnie intrygujące. Ze względów ekologicznych można je podzielić na osiadłe i wędrowne. Gatunki osiadłe żyją, rozmnażają się i żywią w obrębie wodorostowej „łąki" Morza Sargassowego. Często bywają wybornie przystosowane do życia w plamistej, oliwkowo- zielonej głębi i doskonale się w niej maskują. Spośród ryb wędrownych najbardziej znany jest węgorz rodzaju Anguilla. Rozmnaża się jedynie w Morzu Sargassowym, ale większą część swego życia spędza poza nim, na innych stacjach końcowych swych niezliczonych, niewiarygodnych wręcz podróży (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ryby osiadłe reprezentują wszystkie gatunki. Ryby rogatnicowate z rodziny Monacanthidae , małe krewne diodonów (najeżek), żywią się wodorostami. Znakomicie zakamuflowane iglicznie, o ciałach przypominających dziewiarskie druty, niemal zupełnie znikają między łodygami roślin, gdzie polują na małe bezkręgowce (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zapewne najbardziej godną uwagi spośród nich wszystkich jest jednak chętnie łowiona przez wędkarzy ryba sargasowa, zwana też histrionem lub pteitryną. Naukowa nazwa tego gatunku brzmi: Histrio, co oznacza „akto Jest wytrawnym iluzjonistą udający liść wodorostu. Krępe ciało tej ryby, dl gości około 20 centymetrów, jest pokry czarnymi i żółtozielonymi plamami, dziki czemu do złudzenia przypomina ginorosty (uprawnienia budowlane).

Wodorosty

Taluje i pływa dokładnie tak samo, jak wodorosty. Podkradając się do swej ofiary ryba nie płynie, lecz ukradkiem wspina się po sargassowych plechach, jak niektóre leniwce, niezmordowanie przeciskające się przez gęstwinę amazońskiej dżungli. Ofiary, takie jak ryby rodziny Mona- canthidae i niektóre większe bezkręgowce, wabione są w pobliże wielkiej paszczy ryby sargassowej za pomocą giętkiej przynęty - falbankowatego promienia płetwy piersiowej, który może drgać ponętnie przed jej pyskiem. Wygląda to jak kąsek pożywienia i wabi ofiarę. Gdy podpłynie ona dostatecznie blisko, histrion błyskawicznie otwiera paszczę i wsysa ją (program egzamin ustny).

Najbardziej intrygujące są jednak tajemnicze zwyczaje węgorzy, które przypływają do Morza Sargassowego z olbrzymich odległości. Już od dawna fakt, iż w słodkich wodach Europy spotyka się powszechnie jedynie dorosłe węgorze, natomiast nie napotkano nigdy na ikrę czy młode, był powodem powstania wielu hipotez. Starożytny filozof grecki Arystoteles twierdził nawet, że węgorze rodzą się spontanicznie w mule zalegającym dna jezior (opinie o programie).

W następnych sezonach większe już węgorze, o srebrnej skórze i znacznie większych oczach, powracają do estuariów. Wprawdzie fakty te znano od dawna, ale nie ułatwiało to w najmniejszym stopniu rozwiązania podstawowego problemu: gdzie mianowicie rozmnażają się dorosłe osobniki (segregator aktów prawnych)?

Dopiero w pierwszych dekadach naszego wieku tajemnicę tę rozwikłano dzięki żmudnej, nieledwie detektywistycznej pracy naukowej duńskiego oceanologa Johannesa Schmidta (1877-1933). Pod koniec ubiegłego stulecia stwierdzono, że maleńkie, wydłużone, przypominające kształtem liście ryby - zwane leptocefala- mi - które łowiono czasem na wodach otwartego Atlantyku, nie sa odrębnym gatunkiem. Aczkolwiek ich wygląd w niczym nie przypominał ani dorosłych węgorzy, ani też stadium „węgorza szklistego", poprzedzającego pełną dojrzałość, to jednak były to właśnie larwy węgorzy. Ale skąd pochodziły?

W roku 1904 Schmidt rozpoczął u wybrzeży Wysp Owczych, daleko na północ od Szkocji, połowy tych ważnych, przezroczystych rybek wśród planktonu. Rozmnaża się całkowicie mon węgorz - konger, który osiąga rozmiary niż jego słodkowodny kuzyn (promocja 3 w 1).