Głębokie przekształcenie struktury

Pomiędzy poziomem krajowym a planowaniem miejscowym, które są względnie określone co do swojej roli, zaczyna kształtować się nurt związany z samorządnością terytorialną regionów tworzonych dobrowolnie i oddolnie, grupujących problemy rozwoju lub interesy miast i gmin; regiony takie szukają swojej podmiotowości (sejmiki samorządowe, związki miast, związki gmin). Ten ewolucyjny proces może także znaleźć swoją obiektywizację w S1P Proces transformacji zakłada głębokie przekształcenie struktury zarządzania państwem. Ponieważ zarówno SIR jak i model zarządzania państwem jest w stanie tworzenia, wydaje się celowe jednoczesne testowanie obu tych koncepcji (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przyjmując założenie, iż generalna konstrukcja Ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym utrzyma się przez kilka lub kilkanaście lat, należy uznać, iż osią realizacyjną polityki przestrzennej państwa będą programy zadań rządowych mające za podstawę:

1. koncepcję polityki zagospodarowania przestrzennego przedkładaną Sejmowi RP przez Prezesa Rady Ministrów (program uprawnienia budowlane na ANDROID),
2. programy zadań rządowych sporządzane przez naczelne i centralne organy administracji państwowej,
3. wojewódzkie programy zadań rządowych.

Programy te, przyjmując wysoki poziom odpowiedzialności i argumentacji, muszą opierać się na informacjach SIP różnych poziomów (uprawnienia budowlane). Przyjmując zasadę najsilniejszego ogniwa, najważniejsza rola w realizacji polityki zagospodarowania przestrzennego powinna przypaść w udziale Ministerstwu Gospodarki. Ono też, stanowiąc pierwsze ogniwo systemu, powinno zbudować najsilniejszy SIR służący realizacji programów rządowych, w tym bowiem resorcie będą zapadały decyzje co do zadaniowo-przestrzennej alokacji środków, które państwo będzie angażowało w realizację polityki przestrzennej.

Drugim silnym ogniwem zarządzania będzie Ministerstwo Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych, które posiadając trzy silne narzędzia:

• koncesje na wykorzystanie zasobów środowiska,
• monitoring środowiska Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska,
• Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska (program egzamin ustny).

jest w stanie realizować politykę ekologiczną państwa, synergicznie powiązaną z koncepcją polityki zagospodarowania przestrzennego. Jest to kluczowe ogniwo dla strategii równoważenia rozwoju jako podstawy koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania kraju w zakresie kształtowania ładu przestrzennego i ekologicznego.

Systemy informacji przestrzennej

Trzecim ogniwem kluczowym jest układ samorządowy miast i gmin, który najszybciej dostosowując się do reguł gospodarki rynkowej, będzie odgrywał decydującą rolę w kreowaniu ładu przestrzennego państwa w mikrostrukturach miejskich i wiejskich. Systemy informacji przestrzennej w swoim odpowiedniku systemu informacji o terenie będą tworzone sukcesywnie w zależności od potrzeb i możliwości tych jednostek samorządowych. Natomiast skuteczność i efektywność ekonomiczna będzie weryfikowana przez społeczności lokalne (opinie o programie).

Pozostałe resorty i organy administracji państwowej będą tworzyły swoje systemy informacyjne o różnym nasyceniu informacjami przestrzennymi. Funkcje urzędu centralnego (CUP) w zakresie udzielania wskazań lokalizacyjnych (a tak jest w przypadku autostrad) przeszły do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji i dlatego powinno być ono żywotnie zainteresowane tworzeniem swojego zaplecza informacyjnego (SIP-u) (segregator aktów prawnych).

Natomiast funkcja dotychczasowa centralnego planisty, sporządzającego i permanentnie aktualizującego koncepcję polityki przestrzennego zagospodarowania kraju, jest statutowym zadaniem Rządowego Centrum Studiów Strategicznych. Jednostka ta powinna realizować ustawowo nakazaną zasadę działania ciągłego w odniesieniu do koncepcji polityki zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to logiczną konieczność oparcia się na dwóch systemach, którymi są:

• System Informacji Przestrzennej, traktowany jako baza informacyjna stanu aktualnego użytkowania przestrzeni,
• System Monitoringu Przestrzennego, traktowany jako baza analityczna pozwalająca na analizę i prognozę procesów.

Oba te systemy informacyjne powinny mieć organizacyjne i techniczne sprzężenie przy założeniu, że realizują nieco różne, choć zbieżne cele (promocja 3 w 1).