Glin wysokiej jakości

Gliny zawierające mało A1₂0₃ i dużo tlenków pierwiastków ziem alkalicznych . tlenków alkalicznych są łatwo topliwe i nadają się tylko do wytwarzania wyrobów ceramiki budowlanej. Gliny te mają naturalne zabarwienie żółta woczerwone, zielonkawe, brunatne i in., świadczące o obecności w glinie minerałów żelazistych: limonitu Fe₂0₃ • H₂0 • mH₂0, uwodnionego henudytu 2Fo₂0₃ • n H₂0, hetytu Fe₂0₃ • H₂0 (program uprawnienia budowlane na komputer).

Znaczna zawartość tlenków alkalicznych, przy zwiększonej zawartości tlenku glinowego, stanowi oznakę zdolności gliny do wczesnego spiekania się z zachowaniem ogniotrwałości (np. glina czasowiarska). Surowiec taki jest szczególnie cenny, ponieważ można z niego produkować wyroby w szerokim asortymencie, zarówno ogniotrwałe szamotowe, jak też kwasoodporne bardzo dobrze spiekające się. Wysoki procent wilgoci higroskopijnej w glinie świadczy zwykle o jej dużej plastyczności (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dane analizy chemicznej glin wysokiej jakości, zawierających mało domieszek mineralnych, pozwalają dość trafnie sprecyzować ich niektóre właściwości techniczne. Mają natomiast mniejsze znaczenie dla oceny stosunkowo niskojakościowych glin (do wyrobu cegły, dachówki, garncarskich), ponieważ wskutek niezbyt wysokiej temperatury wypalania wyrobów (950-1-1000°C) w niewielkim tylko stopniu ujawnia się działanie minerałów-topników: skaleni, węglanów i in., które działają intensywnie jako topniki w temperaturze wypalania 1050°C i wyższej (uprawnienia budowlane).

Gliny piaszczyste lessowe

Ca(OH)₂, CaC0₃, Fe₂0₃ nie działają jako topniki w normalnych temperaturach wypalania cegły i nie tylko nie zwiększają, ale nawet zmniejszają trwałość wyrobów. Na przykład wypalanie gliny ceglarskiej w temperaturze 920-f-940°C z dodatkiem 1% wapna obniża jej trwałość mniej więcej o 50-60% i odpowiednio zwiększa porowatość o 30% w poro walaniu z gliną naturalną bez dodatków (Sokołow) (program egzamin ustny).

Grupa łatwo topliwych glin, nadających się do produkcji dachówki, ceramicznych wyrobów okładzinowych, bloków ściennych i cegieł, jest dość urozmaicona pod względem swego składu chemicznego. Zawartość dwutlenku krzemu w takich glinach może czasami wynosić aż 80%, co świadczy o ich zapiaszczeniu. Gliny zawierające mniejszą (10-15%) lub większą (20-30%) ilość cząstek ilastych (reszta cząstki piaszczyste i w postaci pyłu) nazywa się odpowiednio glinami piaszczystymi chudymi lub tłustymi. Gliny takie zawierają 10-30% cząstek ilastych poniżej 0,001 mm i są całkowicie przydatne do produkcji cegły (opinie o programie).

Gliny piaszczyste lessowe zawierają nie więcej niż 10% cząstek ilastych i do 50% cząstek w postaci pyłu (wymiaru 0,0540,01 mm), dlatego spoistość tych glin jest nieznaczna i produkcja ceramicznych wyrobów budowlanych z tych materiałów jest utrudniona (segregator aktów prawnych).

Powiększona (50-70%) zawartość wapienia w glinach pozwala zaliczyć je do margli (przy 30450% wapienia margle ilaste); w przypadku zwiększonej zawartości tlenku żelazowego (nie mniej niż 18%) w glinie pławionej zalicza się ją do ochry. Zarówno pierwsze, jak i drugie są stosowane jako surowiec do produkcji ceramicznych wyrobów budowlanych. W szczególności ochry są stosowane jako barwnik i jako dodatek spęczniający w produkcji keramzytu. Wysoki procent alkaliów, zwłaszcza K₂0, świadczy o znacznej zawartości łyszczyków i hydrołyszczyków w glinach (promocja 3 w 1).

Minerałami, które występują w licznych trudno topliwych glinach są kaolinit i hydrołyszczyki, w łatwo topliwej glinie kembryjskiej beidelit i hydrołyszczyki (ok. 60%), w glinie kuczyńskiej również beidelit i hydrołyszczyki (ok. 20%), a w lessie taszkienckim 14,2% łyszczyków, 7,6% kaolinitu, 20,2% wapienia i 27,5% kwarcu w postaci pyłu. Reszta przypada ma plagioklaz, mikroklin, gips, magnezyt.