Gotowe kruszywo wielofrakcjowe

Według autora taka metoda może mieć zastosowanie na placu budowy przy produkcji betonu Rw ^ 170 kG/cm2 (program uprawnienia budowlane na komputer). Dobre skutki takiego zabiegu wynikają z dwóch zjawisk: szkodliwe działanie pyłu przylepionego do powierzchni kamieniwa jest anulowane przez płukanie (co poprawia znacznie przyczepność zaczynu do kruszywa grubego), pyły zaś dokładnie wymieszane z cementem i wodą uszczelniają betony, które nie zawierają zbyt dużo cementu.

Gotowe kruszywo wielofrakcjowe znajdujemy w przyrodzie tylko w postaci pospółki otogzakowej, więcej czy mniej piaszczystej (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Bardzo często piasek i żwir są rozdzielane i ponownie mieszane we właściwych proporcjach. Kruszywo łamane jest zawsze rozsegregowane na tłuczeń i piasek, zaś tłuczeń często jest rozłożony na 2 a nawet 3 frakcje. Praktycznie stosujemy najczęściej pospółkę lub mieszanki otoczakowe. W’ razie braku grubych frakcji otoczakowych dodajemy tłuczeń. Piasek łamany jest stosowany tylko wyjątkowo. Granulometrycznie traktujemy kruszywo otoczakowe i łamane jako równorzędne.

Dobrze uziarnione kruszywo jest pojęciem względnym (uprawnienia budowlane). Nie musi to być uziarnienie najlepsze, bo utworzenie takiego kruszywa możliwe jest tylko przez rozłożenie surowca na szereg wąskich frakcji, a nawet przez odrzucanie części surowca, co ekonomicznie jest przeważnie nieracjonalne. Jako dobre uziarnienie określamy potocznie takie, które pozwala osiągnąć właściwą (zamierzoną) jakość betonu przy umiarkowanym zużyciu cementu i przy stosowaniu minimum zabiegów w kierunku poprawienia naturalnego składu kruszywa. Dobrze uziarnione kruszywo zawierać musi co najmniej kilka frakcji ziarn o zróżnicowanych średnich wielkościach, i to w pewnych proporcjach ilościowych. Jeśli rozchód cementu ma być umiarkowany, a beton ma być pełny, kruszywo powinno odznaczać się dostateczną ścisłością (program egzamin ustny).

Grubsze piaski

W niniejszym rozdziale rozpatrujemy stos kruszywowy bez cementu i w miarę możliwości bez pyłów. Rozpatrywane krzywe są typu la (ciągłe) lub Ila (nieciągłe).
W tablicy 5-8 przytoczono pospółki rejonu nadmorskiego, ale są one typowe dla całej Polski na północ od linii Kielce - Legnica. Ich główną cechą jest mała zawartość ziarn > 4 mm, wynosząca 15-r-30%; bardzo rzadko trafiają się złoża o grubszym uziarnieniu, częste natomiast są uziarnienia bardziej miałkie (opinie o programie).

Są to teoretycznie ziarna 0//2 mm, praktycznie jednak zaliczamy do piasków ziarna 0//5 mm. Rzut oka dalsze wskazuje, że najliczniej występują w piaskach ziarna 0,2/70,5 mm, stanowiące z reguły co najmniej 50% (a nawet 70%) ciężaru piasku. Grubsze piaski znajdujemy tylko w terenach podgórskich. Ilość pyłów < 0,2 mm na ogół jest umiarkowana, prócz złóż zaglinionych. Frakcje 1//4 mm są zawsze tylko słabo reprezentowane (segregator aktów prawnych).

Piaski z powodu swej miałkości mają zawsze dużą wodożądność, co najmniej dwukrotnie większą od kamieniwa. Dla osiągnięcia określonej wytrzymałości zaprawy lub betonu trzeba przy zadanej konsystencji tym więcej cementu, im bardziej miałki jest piasek. Z drugiej strony większa miałkość daje lepszą urabialność i lepsze (łatwiejsze) wypełnienie jam kamieniwa. Na ogół piaski nie są specjalnie uszlachetniane, z wyjątkiem piasków łamanych, do których niekiedy dodaje się piasek.

Pospółki są kruszywem jednoskładnikowym bogatym w piasek; często i chętnie stosowane są bez dalszej korekty uziarnienia. Właściwsze jest jednak podzielenie pospółki na piasek i żwir, co pozwala na obniżenie zawartości piasku w kruszywie, a tym samym jego wodożądności. Mamy wtedy kruszywo dwuskładnikowe. Żwir rzadko jest frakcjonowany, tłuczeń zaś bardzo często. Przy jednakowej średniej wielkości ziarn, żwir i tłuczeń mogą być stosowane zamiennie i nierzadko spotyka się mieszanki z obydwoma rodzajami kamieniwa. Najlepiej stosować drobny żwir z grubym tłuczniem i wtedy mamy mieszanki trzy-, a nawet więcej składnikowe (promocja 3 w 1).