Grubość ścian wewnętrznych

Sposób projektowania ścian monolitycznych piwnic w budynkach prefabrykowanych i monolitycznych nie jest jednakowy. Różnice dotyczą przede wszystkim klasy betonu stosowanego do wykonania ścian oraz ich grubości i wynikają z odmiennych warunków technologicznych (program uprawnienia budowlane na komputer). Wspólną natomiast zasadą dla obu technologii wykonania konstrukcji nadziemnej jest projektowanie ścian piwnic jako betonowych w najczęściej realizowanych budynkach, charakteryzujących się rozstawem ścian poprzecznych nie przekraczającym 6 m i wysokością nie wymagającą stosowania w części nadziemnej ścian żelbetowych. W budynkach prefabrykowanych do wykonania ścian piwnic stosuje się beton klasy BI5. Ściany wewnętrzne projektuje się o grubości 25 cm, ściany zewnętrzne o grubości 25 cm lub 30 cm przy wysokościach zasypania większych od 1,5 m (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W budynkach monolitycznych ściany piwnic projektuje się z betonu tej samej klasy co przy ścianach wyższych kondygnacji. Grubość ścian wewnętrznych odpowiada grubości ścian w kondygnacjach nadziemnych. Natomiast grubości ścian zewnętrznych z uwagi na siły od parcia gruntu stosuje się większe 20-25 cm (uprawnienia budowlane).

W ścianach wewnętrznych należy stosować zbrojenie w nadprożach. Rozmieszczanie tego zbrojenia tak, aby mogło ono spełniać funkcję zbrojenia ograniczającego rysy skurczowe, nie jest tu niezbędne. Również przekrój tego zbrojenia można ustalić jedynie w funkcji obciążeń działających na nadproże, nie mniej jednak niż cztery pręty 0 10 (program egzamin ustny).

Zadaniem stawianym w obliczeniach statycznych jest sprawdzenie konstrukcji w dwóch stanach granicznych nośności i użytkowania. Nieprzekroczenie pierwszego z tych stanów, w warunkach określonych normami, stanowi o bezpieczeństwie, a nieprzekroczenie drugiego o użyteczności konstrukcji. W obliczeniach obu stanów uwzględnia się warunki występujące w trakcie realizacji budynku oraz w trakcie jego użytkowania (opinie o programie).

Warunki wykonania konstrukcji

Z natury rzeczy uwaga skoncentrowana jest głównie na warunkach występujących w budynku gotowym, w trakcie jego użytkowania, ponieważ warunki te decydują o rozwiązaniu konstrukcyjnym budynku. Warunki występujące w trakcie realizacji wpływają głównie na organizację robót i szybkość ich postępu (potrzebne usztywnienia, możliwość rozformowania itp.), rzadziej natomiast na wymiary przekrojów elementów konstrukcji budynku. Niekiedy narzucają one potrzebę dodatkowego zbrojenia, np. ze względu na warunki transportu prefabrykatów lub w celu zmniejszenia szerokości rys skurczowych (segregator aktów prawnych).

Warunki wykonania konstrukcji mogą też wpływać na wielkości sił wewnętrznych występujących w gotowej konstrukcji. Na przykład płyty stropowe bezpośrednio po ułożeniu w budynku pracują jako wolno podparte, natomiast po zespoleniu czy przyciśnięciu końców ścianami wyższych kondygnacji zachowują się jak elementy zamocowane na podporach.

Podstawowymi obciążeniami, dla których sprawdzamy nośność konstrukcji, a także jej stan graniczny użytkowania, są obciążenia i oddziaływania, określone w normie PN-74/B-02009 mianem obciążeń stałych oraz zmiennych długo- i krótkotrwałych. Do tych ostatnich zalicza się obciążenie użytkowe na stropach (jakkolwiek w obliczeniach ugięć stropów część tego obciążenia uważa się za zmienne długotrwałe) oraz obciążenie wiatrem i śniegiem.

Oddziaływanie skurczu, temperatury i osiadań gruntu, z wyjątkiem przemieszczeń gruntu, spowodowanych działalnością górniczą, uważamy za obciążenie zmienne długotrwałe. Oddziaływania spowodowane przemieszczeniami gruntu na skutek działalności górniczej zaliczamy natomiast do obciążeń zmiennych krótkotrwałych (promocja 3 w 1).

W szczególnych okolicznościach mogą pojawić się też obciążenia zmienne wyjątkowe, spowodowane np. przez wybuch gazu w pomieszczeniu łub przez uderzenie ciężkiego pojazdu. Bezpieczeństwo konstrukcji zapewnia się w takim przypadku sprawdzając czy nośność poszczególnych elementów konstrukcji jest wystarczająca dla przeniesienia sił wywołanych obciążeniem wyjątkowym względnie sprawdzając stan graniczny nośności konstrukcji w warunkach poawaryjnych, kiedy określona jej część uległa zniszczeniu, a część pozostała wykształciła wtórny ustrój nośny, zabezpieczający przed rozprzestrzenieniem się katastrofy na większą część budynku.