Grubość warstwy dolnej

Grubość warstwy dolnej powinna być większa od górnej lub co najmniej jej równa. Wymiary płyt dolnej warstwy mogą być większe niż górnej, betonowe - do 14X7 m, a gruntocementowe - do 2lX7 m. Szczeliny górnej warstwy nie powinny się pokrywać ze szczelinami dolnej warstwy. Najmniejszą grubość górnej warstwy należy przyjmować 15 cm (program uprawnienia budowlane na komputer).

Grunty stabilizowane cementem (dolna warstwa) powinny wykazywać się wytrzymałością na rozciąganie przy zginaniu co najmniej 10 kG/cm2. Zewnętrzna powierzchnia płyt betonowych powinna być równa dla umożliwienia szybkiego spływu wody opadowej i wystarczająco szorstka dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu samolotów w przypadku zawilgocenia betonu. Dopuszczalna nierówność wynosi 5 mm, mierzona między sztywną łatą o długości 5 m a powierzchnią płyt. Nawierzchnie żelbetowe DS (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W przypadkach nagłych zmian nośności podłoża albo jego znacznej niejednorodności, lub gdy grubość płyt jest ograniczona warunkami specjalnymi, a także gdy ciśnienie w pneumatykach wynosi 14 kG/cm2 lub więcej - stosuje się nawierzchnie żelbetowe. Grubość płyt i zbrojenie ustala się obliczeniowo. Wskaźnik zbrojenia powinien wynosić 0,25 do 0,4%. Pręty o średnicach 12 do 16 mm, w odstępach 10 do 30 cm należy umieszczać w obu kierunkach (podłużnym i poprzecznym) górą i dołem płyty. Opłaca się montować gotowe szkielety zbrojenia za pomocą zgrzewania (uprawnienia budowlane).

Warstwa betonu ochraniająca zbrojenie powinna mieć grubość co najmniej 3 cm. Nawierzchnie z betonu sprężonego Nawierzchnie monolityczne. Ten rodzaj nawierzchni wybiera się w przypadkach, jeśli materiały i wykonawstwo są zapewnione, a rachunek ekonomiczny potwierdza taki wybór. Zastosowanie sprężenia betonu zwiększa jego odporność na powstawanie rys, polepsza jakość DS dla ruchu przez znaczne zmniejszenie liczby szczelin międzypłytowych oraz pozwala na zmniejszenie grubości płyty. Płyty mogą być wykonywane monolitycznie na miejscu budowy lub prefabrykowane. Podstawowym rozwiązaniem tego typu nawierzchni jest płyta strunobetonowa podłużnie zbrojona (program egzamin ustny).

Grubość płyty progowej

Poprzecznie płyta jest sprężona kablami już po stwardnieniu betonu. Możliwe jest również, aby nie sprężać płyty poprzecznie, lecz uzbroić ją w zwykły sposób, stosownie do obliczeń lub konstrukcyjnie. Podłużnie wykonywa się sprężenie strunami w odcinkach 500 do 700 m (opinie o programie). Struny układa się mechanicznie i spręża naciągarkami w oparciu o płyty kotwiące. Długość płyt nawierzchni (między szczelinami dylatacyjnymi) wynosi 50 do 100 m, szerokość zaś jest równa szerokości maszyny rozścielającej beton. Po naciągu, zabetonowaniu i stwardnieniu betonu rozcina się struny w szczelinach dylatacyjnych.

Wytrzymałość betonu powinna wówczas wynosić co najmniej 0,65 wytrzymałości założonej. Wysokość żeber H i zbrojenie płyt kotwiących przyjmuje się stosownie do obliczeń. Płyty wykonuje się oczywiście na całą sprężaną szerokość DS. Płyta kotwiąca pozostaje częścią nawierzchni. Sprężenie podłużne płyty kablami jest praktykowane na odcinkach do 250 m długości. W przypadku sprężenia poprzecznego podłużne szczeliny między płytami są wykonywane na całą grubość płyty. Gdy płyta nie jest sprężana poprzecznie, szczeliny podłużne należy wykonać z wpustem. Szerokość płyt powinna odpowiadać maszynie rozścielającej beton (segregator aktów prawnych).

Grubość płyty progowej h, wynosi 15 cm dla nawierzchni o grubości h = 20 cm, a 20 cm dla nawierzchni o h = 25 cm. Czoła płyt przy szczelinach dylatacyjnych powinny być podparte progami. Dla nawierzchni strunobetonowej szczelina.

Jeśli płyta (podłużnie sprężona) nie jest sprężana poprzecznie (kablami), to czoła jej przy szczelinie dylatacyjnej należy uzbroić górą i dołem wkładkami o średnicy równej wkładkom zastosowanym w środkowym odcinku rozmieszczonymi co 15 cm. Przerwę technologiczną i szczelinę dylatacyjną płyt podłużnie sprężanych kablami (promocja 3 w 1).