Grubość warstwy żużla

W praktyce najtańszym i najskuteczniejszym sposobem pozbycia się zanieczyszczeń jest składowanie żużla na wolnym powietrzu przez dłuższy czas. W tym celu, na placu z niewielkim spadkiem, rozrzuca się żużel na przeciąg np. jesieni i zimy. Grubość warstwy żużla nie powinna przekraczać 1 m. W tym czasie należy żużel przerzucać kilkakrotnie łopatami, a jednocześnie obficie polewać wodą lub jeszcze lepiej rozwodnionym mlekiem wapiennym (program uprawnienia budowlane na komputer).

Po paru miesiącach pod wpływem opadów atmosferycznych, zmian temperatury, oddziaływania wapna żużel można pozbawić szkodliwych zanieczyszczeń i uczynić go przydatnym dla celów budowlanych. Innym sposobem uszlachetnienia żużla jest dodanie pewnej ilości innego lekkiego kruszywa, którego jakość nie budzi wątpliwości, np. tłucznia ceglanego. W ten sposób procent szkodliwych zanieczyszczeń zmniejsza się (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przechowywanie i transport. Żużel przechowuje się na wolnym powietrzu, chroniąc przed zanieczyszczeniem. Przewozi się luzem dowolnymi środkami transportu. Określenie. Gruzem ceglanym nazywa się odłamki rozkruszonych cegieł. Wymagania. Jakościowo najlepszy gruz ceglany można otrzymać przez rozkruszenie odpadów ceramicznych pochodzących z cegielni (uprawnienia budowlane).

Najczęściej jednak gruz uzyskuje się z rozbiórki starych murów. Przy produkcji gruzu z odłamków cegły rozbiórkowej, który ma być użyty do gruzobetonu, kawałki cegły należy oczyścić z zaprawy. Szczególnie starannie należy oczyścić z zaprawy, w której znajduje się gips, ponieważ oddziałuje on szkodliwie na beton (program egzamin ustny).

Ziarna keramzytu

Odłamki cegły wapienno-piaskowej nie nadają się jako kruszywo do betonów ze względu na niską wytrzymałość. Przed przystąpieniem do rozkruszania starych cegieł należy zbadać, w jakim stanie był budynek, ponieważ tylko zdrowa, niezwietrzała cegła, bez jakichkolwiek śladów grzyba domowego, nadaje się do ponownego użycia (opinie o programie).

Zastosowanie. Kruszywo z gruzu ceglanego stosuje się do produkcji lekkich betonów, np. gruzobetonów lub betonów jamistych, bardzo często stosowanych w budownictwie indywidualnym. Nie zaleca się stosowania gruzobetonów w miejscach stałego i silnego zawilgocenia, np. do fundamentów.

Określenie. Keramzyt jest sztucznym kruszywem lekkim otrzymywanym w wyniku wypalania w piecu obrotowym łatwo topliwych, pęczniejących surowców ilastych (keramzyt znany jest również pod nazwą gliniec). Właściwości. Produkuje się dwa asortymenty keramzytu: JF - jednofrakcyjny, WF - wielofrakcyjny. Rozróżnia się 4 frakcje keramzytu JF: 0-5, 5-t-10, 10-20, 20-40 mm, oraz 2 frakcje keramzytu WF: 5-20, 5-40 mm (segregator aktów prawnych).

W zależności od gęstości nasypowej w stanie zagęszczonym keramzyt frakcji 0-5 mm dzieli się na trzy klasy ciężarowe: 700, 900 i 1100. Keramzyt pozostałych frakcji dzieli się na cztery klasy ciężarowe: 300, 500, 700 i 900. Zastosowanie. Keramzyt stosuje się jako kruszywo do produkcji lekkich betonów zbrojonych i niezbrojonych.

Wymagania. Ziarna keramzytu powinny mieć kształt zaokrąglony, zbliżony do kulistego. Powłoka zewnętrzna powinna być spieczona do głębokości około 2 mm. Barwa powłoki powinna być wyraźnie kontrastująca w stosunku do barwy szarej lub czarnej widocznej na przełomie ziarna. Wnętrze ziarna powinno mieć strukturę porowatą. Dopuszcza się zawartość do 20% (masy) ziaren keramzytu nie mających spieczonej powłoki zewnętrznej lub otrzymanych z przekruszenia nadziarna (promocja 3 w 1).

Maksymalna zawartość nadziarna10%, a podziarna 10%. Przechowywanie i transport. W czasie przechowywania i transportu keramzyt należy zabezpieczyć przed zanieczyszczeniem. Keramzyt przewozi się luzem dowolnymi środkami transportu. Określenie. Glinoporyt jest sztucznym kruszywem lekkim otrzymywanym w wyniku spiekania glin z dodatkiem palnych wypełniaczy, a następnie rozkruszenia i rozsortowania produktu. Właściwości. Rozróżnia się 4 frakcje glinoporytu: 0-4-5, 5H-10, 10-20, 20-40 mm.