Grubości wykładzin

Szerokie zastosowanie, szczególnie w przemyśle chemicznym i w galwanizerniach, znalazła ochrona urządzeń (przede wszystkim zbiorników’) przez stosowanie wykładzin, zarówno metalowych jak i niemetalowych. Z wykładzin metalowych najszersze zastosowanie znalazły wykładziny ołowiane (ołów ma bardzo dobrą odporność na korozję). Stosuje się je do zabezpieczenia stali, miedzi, drewna i betonu w różnych środowiskach korozyjnych, szczególnie w środowisku kwasu siarkowego (program uprawnienia budowlane na komputer).

Oprócz wykładzin metalowych coraz szerzej stosuje się wykładziny z materiałów organicznych. Wykładziny arkuszowe o żądanej grubości mocuje się do ścian zbiorników specjalnymi klejami. Na wykładziny arkuszowa w warunkach silnie agresywnych środowisk są obecnie stosowane szeroko kauczuk i tworzywa sztuczne, szczególnie winidur. Grubości wykładzin stosuje się w granicach 3-P12 mm, w zależności od wymagań.

Bardzo ważnym elementem projektowania jest dobranie odpowiedniego tworzywa, tj. dostosowanie go do rodzaju środowiska agresywnego. Poniżej omówiono na przykładach, jak wypływa na trwałość konstrukcji niewłaściwy dobór tworzywa pod względem korozyjnym (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ściana czołowa skraplacza, narażona na działanie kwasu azotowego o stężeniu 60%, a wykonana ze stali kwasoodpornej, została zniszczona w ciągu pięciu miesięcy. Ta sama część wykonana z tytanu wytrzymała 14 miesięcy pracy. Skraplacz do rozcieńczonego kwasu azotowego, wykonany ze stali nierdzewnej, wytrzymuje ok. sześciu miesięcy. Skraplacz z tytanu pracuje kilka lat bez śladów korozji (uprawnienia budowlane).

Powłoki anodowe

Wirnik pracujący w autoklawie, w 10% kwasie siarkowym pod ciśnieniem 42 at (ok. 420 N/cm²) i w temperaturze 205°C (ok. 478 K), wykonany ze stali kwasoodpornej, uległ zniszczeniu po 3 godzinach pracy. Taki sam wirnik wykonany z tytanu pracuje trzy lata bez śladów’ korozji.  Stalowe wanny galwanizerskie do płukania korodują po 6 miesiącach pracy. Malowanie okresowe co trzy miesiące wydłuża ich żywotność do kilku lat, a wyłożenie winidurem na jeszcze dłużej (program egzamin ustny).

Stwierdzono, że połączenie dobrego pokrycia ochronnego z ochroną katodową jest najbardziej skuteczną i najekonomiczniejszą metodą zapobiegania korozji, szczególnie w przypadku świeżo zanurzonych stalowych rurociągów i konstrukcji. Ochrona katodowa zabezpiecza wtedy wszelkie uszkodzenia w powłoce, uniemożliwiając przepływ prądu korozyjnego w miejscach powstawania pęknięć i przerw, które wytwarzają się w pokryciu. Ochronę katodową stosuje się do otwartych chłodnic wodnych, zbiorników wodnych, skraplaczy’, kadłubów okrętowych i w wielu innych przypadkach (opinie o programie).

Pewne substancje dodane (w niewielkich ilościach) do środowiska korozyjnego skutecznie zmniejszają szybkość korozji metalu. Substancje te nazywa się inhibitorami korozji. Ilość dodanych inhibitorów powinna być taka, aby proces korozji został całkowicie zahamowany, należy jednak wziąć pod uwagę, że inhibitory ulegają powolnemu zużyciu. Mechanizm hamowania korozji poprzez inhibitory nie jest jeszcze dostatecznie wyjaśniony (segregator aktów prawnych).

Powszechnie stosowaną metodą ochrony części przed korozją jest pokrywanie ich powłokami organicznymi i nieorganicznymi, metalowymi i niemetalowymi. Najdawniej stosowaną metodą jest zabezpieczanie metali przed korozją za pomocą powłoki z innego metalu, bardziej odpornego na korozję. Powłoki metalowe stosowane do ochrony przed korozją dzieli się na anodowe i katodowe. Powłoki anodowe są to powłoki z metalu, który w określonych warunkach jest mniej szlachetny od metalu podłoża, a więc jego potencjał elektrodowy jest bardziej ujemny niż potencjał chronionego metalu. Na przykład cynk i kadm są powłokami anodowymi na stali, gdyż ich potencjał elektrodowy jest bardziej ujemny niż potencjał metalu podłoża. Jeżeli w powłoce anodowej na stali wystąpi jakaś nieciągłość między cynkiem i odsłoniętym żelazem, to powstanie ogniwo galwaniczne (promocja 3 w 1). Cynk jako metal mniej szlachetny rozpuszcza się anodowo i żelazo staje się katodą.