Grunty czasowej ochrony

Zazwyczaj warstwę gruntową powłoki nanosi się w wytwórni, drugą i ewentualnie dalsze warstwy na montażu. Niektóre wyroby seryjne (np. blachy fałdowe) zabezpiecza się całkowicie w wytwórni, po czym, odpowiednio opakowane, dostarcza na miejsce montażu (program uprawnienia budowlane na komputer).
W nowoczesnych wytwórniach konstrukcji stalowych stosuje się wstępne zabezpieczenie materiałów przed korozją, po ich dostawie a przed obróbką. Ma ono na celu zapobieżenie korodowaniu podczas składowania oraz procesu produkcyjnego.

Grunty czasowej ochrony powinny spełniać następujące warunki:
- trwałość przez kilka miesięcy,
- dostosowanie do następnych warstw ochronnych,
- krótki okres schnięcia,
- własności dostosowane do przewidywanej metody spawania,
- niska toksyczność gazów powstających przy spawaniu.
Uzyskanie gruntów odpowiadających tym wymaganiom jest trudne (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Większość preparatów spełniających pierwsze trzy warunki nie spełnia czwartego lub piątego: powoduje porowatość spoin lub daje przy spawaniu opary o dużej toksyczności. Ze względu na ważność zagadnienia jest ono przedmiotem intensywnych badań. Według dotychczasowych danych, najlepsze wyniki dają farby na pyle cynkowym.
Przy stosowaniu wstępnego zabezpieczenia należy przestrzegać, aby blachy i kształtowniki były bardzo dokładnie oczyszczone z zendry i rdzy, a grubość gruntu czasowej ochrony nie była większa niż 25 pm.
W nowoczesnych wytwórniach instaluje się automatyczne urządzenia do wstępnego zabezpieczenia w jednym ciągu produkcyjnym z urządzeniami do automatycznego czyszczenia blach.
Wykonywanie powłok metalicznych. Cynkowanie konstrukcji (uprawnienia budowlane).

Konstrukcje stalowe mogą być zabezpieczane przed korozją również powłokami metalicznymi, głównie powłokami cynkowymi i aluminiowymi. Z punktu widzenia otrzymywania powłok dzieli się je na:
- galwaniczne,
- zanurzeniowe (ogniowe),
- natryskowe.

Cynkowanie konstrukcji

Obecnie najszersze zastosowanie znajduje cynkowanie konstrukcji, które zostało tu obszerniej omówione (program egzamin ustny).
Cynkowanie konstrukcji jest wysoko wydajną i skuteczną metodą ochrony antykorozyjnej. Stosuje się je głównie dla konstrukcji lekkich, zarówno kratowych jak blachownicowych, zwłaszcza wytwarzanych seryjnie. W niektórych przypadkach cynkuje się również konstrukcje wykonywane indywidualnie typu cięższego, narażone na określonego rodzaju wpływy agresywne, bądź też trudno dostępne do konserwacji podczas eksploatacji (opinie o programie).
Proces cynkowania może być przeprowadzony metodą elektrochemiczną (galwanizowanie) lub „na gorąco” (cynkowanie ogniowe).
Cynkowanie galwaniczne polega na umieszczeniu oczyszczonych i odpowiednio przygotowanych części lub prostych elementów w wannach napełnionych solami cynku i nanoszeniu powłoki cynkowej za pomocą prądu elektrycznego.

Ze względu na wydajność i ekonomiczność zasadnicze znaczenie ma jednak cynkowanie na gorąco (segregator aktów prawnych). Przeznaczone do cynkowania elementy przechodzą przez następujące operacje:
a) Oczyszczanie wstępne, podczas którego oprócz zendry i rdzy zostają usuwane ostre krawędzie, zadziory, znaki traserskie, powłoki lakierowane i żużle spawalnicze.
b) Odtłuszczanie konstrukcji zatłuszczonych, szczególnie blach i kształtowników walcowanych na zimno, w kąpieli alkalicznej roztworów wodnych wodorotlenku sodu, węglanu wapnia i fosforanu sodu. Dla niektórych konstrukcji wystarczające jest odtłuszczanie miejscowe za pomocą szmat zwilżonych odpowiednimi rozpuszczalnikami.
c) Płukanie gorącą wodą, podczas którego powinien być zapewniony swobody przepływ wody dla omywania wszystkich powierzchni przeznaczonych do cynkowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na szczeliny i „kieszenie”, które powinny być rozwiązane tak, aby nie tworzyły się w nich „worki powietrzne” (promocja 3 w 1)..
d) Trawienie w kwasie solnym o stężeniu 15-20% lub w kwasie siarkowym 20-P25% w temperaturze pokojowej. Należyte przeprowadzenie trawienia jest niemożliwe w miejscach połączeń zakładkowych i w przekrojach zamkniętych, skąd nie mogą być usunięte pozostające po trawieniu sole i odpadająca zgorzelina.