Grunty organiczne rodzime

Gruntami organicznymi są utwory zawierające więcej niż 2% części organicznych lub próchnicy (program uprawnienia budowlane na komputer).
Grunty organiczne są przeważnie utworami młodymi, o dużej wilgotności, gdyż próchnica i części organiczne adsorbują dużą ilość wody. Grunty te odznaczają się dużą ściśliwością i małą wytrzymałością na ścinanie; są one tym bardziej słabe, im większa jest zawartość w nich próchnicy i części roślinnych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Spotyka się również grunty organiczne uprzednio obciążone przez lodowce, np. torfy interglacjalne (odłożone w okresach między lodowcami). Ściśliwość tych gruntów jest nieznaczna i na terenie ich zabiegania można posadawiać budowle, jeśli warstwa gruntu organicznego występuje nie bezpośrednio pod fundamentem, lecz głębiej i nie ulegnie odwodnieniu lub zwietrzeniu.
W namułach i torfach pokrytych piaskami wydmowymi można również posadawiać lżejsze budowle, jeśli grunty te były uprzednio obciążone wędrującą wydmą (uprawnienia budowlane).
Jako regułę jednak należy przyjąć, że grunty organiczne z wyjątkiem piasków próchnicznych i warstw interglacjalnych są bardzo słabe i podczas badań w terenie należy miejsca ich występowania określać możliwie dokładnie, wykonując w miarę potrzeby dodatkowe otwory wiertnicze.

Głębokość otworów wiertniczych należy przyjmować co najmniej ok. 5 m poniżej spągu warstwy gruntów organicznych ze względu na ewentualność stosowania pali, jeśli nie można będzie przesunąć budowli na inne miejsce
I bardziej nośnym podłożu (program egzamin ustny).
Cechą charakterystyczną występowania gruntów organicznych jest to, że wypełniają one najczęściej wiele bezodpływowych niecek na powierzchni terenu
II w razie napotkania gruntu organicznego w jednym otworze wiertniczym należy spodziewać się istnienia ich w sąsiedztwie.

Grunty nasypowe

Gruntami nasypowymi nazywamy grunty, należące do wyżej omawianych klas, lecz przetransportowane i usypane przez człowieka (opinie o programie).
Grunty nasypowe klasyfikuje się jak grunty tej klasy, z której one pochodzą. W czasie wierceń należy wyodrębnić w nasypie każdą odmienną warstwę z podaniem orientacyjnej procentowej zawartości gruntu zasadniczego i domieszek.
Nośność piasków i żwirów nasypowych, można przyjmować równą nośności piasków i żwirów rodzimych o tym samym stanie zagęszczenia; należy jednak liczyć się z możliwym różnym stopniem zagęszczenia nasypu w różnych miejscach (segregator aktów prawnych).

Nasypy z gruntów spoistych są zazwyczaj niepewnym podłożem dla budowli, gdyż nie można określić ich stopnia skonsolidowania, a w przypadku usypiska z podsuszonych brył nasypy mogą zawierać duże pory i po zamoczeniu mogą dać szybkie i duże osiadanie. Pod tym względem należy je traktować jako grunty makroporowate o strukturze nietrwałej (zapadowej) i należy stosować odpowiednie środki zabezpieczające jak w przypadku podłoża z gruntów makroporowatych.
Wytyczne wyznaczania dopuszczalnych obciążeń gruntów są podane w normie PN-59/B-03020. Według normy dopuszczalne obciążenie jednostkowe podłoża zależy od głębokości posadowienia fundamentu w stosunku do poziomu terenu i zwierciadła wody gruntowej oraz od konstrukcji budowli, jej wrażliwości na nierównomierne osiadania i jej wymiarów.

Wielkość dopuszczalnego obciążenia gruntu zależy zatem zarówno od warunków wodno-gruntowych, jak i od konstrukcji oraz wymiarów budowli. Wyznaczanie dopuszczalnych obciążeń jest więc zagadnieniem kompleksowym i tak je ujmuje norma PN-59/B-03020. Fundamentami płytkimi nazywamy te elementy konstrukcji inżynierskich, które przenoszą oddziaływanie z konstrukcji bezpośrednio na górną powierzchnię podłoża budowlanego (promocja 3 w 1). Fundamenty płytkie wykonuje się zawsze w wykopie otwartym. Stanowią one najczęściej stosowany sposób posadowienia konstrukcji inżynierskich w przeciętnych warunkach gruntowych.

W porównaniu z bardziej skomplikowanymi sposobami fundamentowania (jak fundamenty na palach, studniach, kesonach) fundamenty płytkie odznaczają się większą ekonomicznością i prostotą wykonania.