Harmonogram wieloletni

Na harmonogramie rocznym wpisuje się datę obsług technicznych OTO-1 i OTO-2, przy czym na następnym lub dalszym harmonogramie rocznym nanosi się datę naprawy głównej. Harmonogram wieloletni sporządzany jest na okres co najmniej dwóch lat i obejmuje okres do najbliższej naprawy głównej, przy czym na harmonogramie tym wstawia się datę obsług technicznych OTO-2 oraz daty rozpoczęcia i zakończenia naprawy głównej (NG) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Projekt planu obsług technicznych i napraw maszyn budowlanych powinien być uzgodniony z kierownictwem produkcji budowlanej w celu uwzględnienia w planie pracy maszyn przerw koniecznych dla przeprowadzenia zaplanowanych obsług (konserwacji) i napraw (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Koszt pracy maszyn stanowi podstawowy i syntetyczny wskaźnik eksploatacji maszyn budowlanych. Wskaźnik ten odzwierciedla w ujęciu kompleksowym techniczny poziom wykorzystania maszyn oraz poziom organizacji, przy której praca maszyn przebiegała. Koszt pracy maszyn można obliczyć metodą analityczną lub metodą wyceny na podstawie cenników pracy maszyn. Metodę analityczną stosuje się w przypadkach specjalnych, w praktyce dla celów kosztorysowania i rozliczeń pracy mechanicznej ma zastosowanie metoda wyceny cennikowej (uprawnienia budowlane).

Potrzeba przeprowadzenia kalkulacji analitycznych kosztu pracy mechanicznej zachodzi najczęściej w przypadkach nowych typów maszyn budowlanych, które nie są objęte cennikiem.

Koszt pracy maszyn

Koszt pracy maszyn składa się z trzech grup, a mianowicie:

• koszty stałe obliczone niezależnie od bilansowego stanu maszyny; do grupy tej należą: a) odpisy amortyzacyjne na pokrycie kosztów nabycia maszyny zużywającej się w toku pracy oraz odpisy na naprawy główne, b) odpisy na utrzymanie bazy maszyny;
• koszty jednorazowe niezbędne do przygotowania maszyny na miejscu roboczym (montaż maszyny) oraz koszty związane z demontażem maszyny po ukończeniu pracy; do grupy tej należą: a) wydatki związane z transportem maszyny z bazy maszyn lub miejsca pracy na inne miejsce, b) wydatki na montaż i demontaż maszyny i związane z tym roboty przygotowawcze (np. tory żurawia, doprowadzenie energii elektrycznej, wody itp.) oraz c) koszty przemieszczania maszyny na określonym placu budowy w toku pracy;
•  koszty eksploatacyjne dokonywane w toku pracy maszyny; do grupy tej należą: a) koszty dokonywania napraw średnich i bieżących, b) koszty źródeł energii, jak paliwo płynne, energia elektryczna, c) koszty smarów i czyściwa oraz d) koszty obsługi maszyn (program egzamin ustny).

Ogólną zasadą przy ustalaniu amortyzacji jest, aby wartość przedmiotu (maszyny) w każdym czasie odpowiadała rzeczywistej jego wartości. Gdy maszyna, urządzenie czy sprzęt ulega całkowitemu zużyciu, konieczne jest ich odtworzenie (wymiana). Ponieważ poszczególne zespoły i części maszyny ulegają różnemu stopniowi zużycia, dlatego konieczne jest częściowe ich odtwarzanie w okresie pracy maszyny, noszące nazwę naprawy głównej („kapitalnego remontu”) (opinie o programie).

W Polsce dla przeprowadzenia odtworzenia (wymiany) maszyny oraz przeprowadzenia napraw głównych służy jedna łączna stawka amortyzacyjna (odpis amortyzacyjny), składająca się z części przeznaczonej na wymianę i z części przeznaczonej na naprawy główne (segregator aktów prawnych). Odpisów tych dokonuje się przez cały czas użytkowania maszyn, w tym także za okres przerw w ich użytkowaniu (np. wskutek napraw, przestojów itp.). W różnych krajach stosuje się różne i dosyć liczne sposoby odpisów amortyzacyjnych.

Zasadą ogólnie stosowaną jest, że im maszyna jest intensywniej używana, tym jej okres amortyzacyjny jest krótszy, dlatego też większe odpisy amortyzacyjne są stosowane przy maszynach pracujących w wyższej temperaturze, wystawionych na działanie niekorzystnych wpływów atmosferycznych, kurzu, błota itp. (promocja 3 w 1).