Higroskopijność cementu

Higroskopijność cementu, czyli sorpcja wilgoci z powietrza, znacznie się zmniejsza, dzięki czemu cement zachowuje swe właściwości nawet przy dłuższym przechowywaniu w wilgotnej atmosferze jak również po krótkotrwałym bezpośrednim zetknięciu z wodą (program uprawnienia budowlane na komputer). Ta właściwość bynajmniej jednak nie przeszkadza w stosowaniu zwykłych sposobów przy przygotowaniu zapraw i betonów.

Przy mieszaniu z wodą w obecności piasku, żwiru lub tłucznia błonki adsorpcyjne na ziarnach cementu ulegają zdarciu, dzięki czemu cement wiąże i twardnieje bez przeszkód (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przy mieszaniu zapraw lub betonów domieszki wodouodporniające bynajmniej nie znikają, lecz, przeciwnie, odgrywają poważną rolę: zmniejszają właściwości włoskowatego podciągania wody, powiększają wodoszczelność i odporność na działanie mrozu, chronią od pojawienia się wykwitów na ścianach, a to wskutek powstrzymywania kapilarnego ruchu roztworów soli (uprawnienia budowlane).

Doświadczenia przeprowadzone w ZSRR wykazały, że domieszka 1% kwasu oleinowego zmniejszyła wysokość włoskowatego podciągania wody w zaprawie cementowej (1 :3 wagowo) 50 razy. Domieszki wodouodporniające ułatwiają przemiał klinkieru, dzięki czemu cement staje się bardziej drobnoziarnisty, co powoduje wzrost jego wytrzymałości.

Wodożądność cementu

Wodożądność cementu z tego rodzaju domieszkami jest mniejsza w porównaniu ze zwykłym cementem (program egzamin ustny). Dzięki tej właściwości może być powiększona urabialność zaprawy albo też uzyskana większa jej wytrzymałość (przy zmniejszeniu ilości wody), bądź może być zmniejszona ilość cementu. Dzięki powiększeniu ciekłości zaczynu cement z domieszką olejów lub mydeł lepiej się nadaje do zastrzyków w betonie i w gruntach piaszczystych aniżeli zwykły cement portlandzki. Jest to cement złożony z 80-90% cementu portlandzkiego 250 i 20-f- 10% domieszek drobno zmielonych, np. wapieni. Niektóre normy zagraniczne uważają cement o takim składzie za portlandzki (ZSRR), nasze jednak normy wyodrębniają go. Ze względu na to, że domieszki nie podlegają wypaleniu, produkcja tego cementu jest nieco tańsza niż portlandzkiego 250.

Cement ten pod względem wytrzymałościowym odpowiada cementowi portlandzkiemu 250, lecz jest mniej odporny na wpływy atmosferyczne i agresję chemiczną. Dlatego też nie należy go stosować do konstrukcji narażonych na wpływy atmosferyczne lub stały dostęp wody. Szereg wyrobów betonowych oraz zapraw murarskich nie wymaga większej wytrzymałości, dlatego też używanie do nich wysoko-wytrzymałościowego cementu jest gospodarczo nieuzasadnione (opinie o programie).

Do celów powyższych służy cement murarski marki 150, który otrzymuje się przez zmielenie klinkieru cementowego z dodatkami obojętnymi jak mączka kamienna, ceglana, popioły lotne itp. Cement ten jest niejako rozcieńczony cementem portlandzkim. Cement murarski znajduje szerokie zastosowanie przy wyrobie elementów gruzo- i żużlobetonowych, do ław fundamentowych, do zapraw i wypraw oraz w budownictwie wiejskim (segregator aktów prawnych).

Cement murarski różni się od portlandzkiego niższą wytrzymałością normową, grubszym przemiałem i większą tolerancją okresu wiązania (początek najwcześniej po 30 minutach, koniec nie później jak po 12 godzinach), poza tym inne własności i sposób przerobu jest identyczny jak przy cemencie portlandzkim (promocja 3 w 1). Wg PN-55/B-06250 cement murarski należy stosować do betonów o marce do 110 oraz do zapraw o wytrzymałości mniejszej niż 30 kG/cm2. Nie należy go używać do betonów zbrojonych.