Ilość wód opadowych

Ilość wód opadowych jest wprost proporcjonalna do powierzchni kamieniołomu i do ilości opadów rocznych.
Najważniejszym źródłem wód w kamieniołomach są wody zaskórne i gruntowe.
Ilość ich zależy od stopnia spękania i porowatości skał i może zwiększyć się w miarę pogłębiania kamieniołomu. Pewien wpływ na jej ilość mogą mieć również przepływające w pobliżu rzeki, potoki, głębokie studnie itp.

Przystępując do prac mających na celu odwodnienie kamieniołomu musimy najpierw przeprowadzić należyty system rowów zapewniających ujęcie i odprowadzenie zarówno wód powierzchniowych, jak i tych, które będziemy wypompowywać z kamieniołomu (program uprawnienia budowlane na komputer).
Następnie przystępujemy do ustawienia pomp w kamieniołomie. W zależności od ilości wody, którą będziemy musieli wypompowywać (ilość ta jest obliczona w dokumentacji geologicznej złoża), przyjmujemy odpowiednie wydajności pomp. Pompy wstawiamy zawsze w dole kamieniołomu, w miejscu dogodnym do wykonania wdzierki spągowej, tzw. zrywu, w celu otrzymania najniższego punktu w kamieniołomie, do którego będzie spływała woda z całej powierzchni kamieniołomu.

Miejsce ustawienia pomp musi być również tak dobrane, aby poruszające je motory były jak najmniej narażone na wstrząsy powstające w czasie urabiania skały materiałami wybuchowymi (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
W celu zabezpieczenia pomp i motorów przed spadającymi odłamkami skał przy odstrzeliwaniu staramy się, aby pompy były jak najmniejszych wymiarach lecz o należytej wydajności umieszczone w odpowiednim pomieszczeniu.

W zależności od wielkości pompy można ją umieścić w mocnej skrzyni, budce z kopalniaków lub w specjalnie w tym celu zbudowanym budynku.
Do napędzania pomp należy w miarę możności stosować silniki elektryczne, które są najekonomiczniejsze tak w użyciu, jak i w eksploatacji, zwłaszcza przy dużej głębokości kamieniołomu. W tym przypadku najodpowiedniejsze są pompy bezpośrednio sprzężone z silnikiem (uprawnienia budowlane).

Transport wewnętrzny

Racjonalne rozpoczęcie wydobywania materiału kamiennego wpływa poważnie na późniejszą ekonomię eksploatacji złoża.
Wydobywanie powinno się odbywać przede wszystkim w kierunku przeciwnym do spadu warstw, a nie z biegiem, gdyż w tym ostatnim przypadku zwiększamy własne koszty przez utrudnienie wydobycia oraz dogodne warunki dla tworzenia się osuwisk (program egzamin ustny).

Bardzo ważna jest również zasada, aby eksploatację zaczynać od góry, prowadząc ją ku dołowi, samo zaś wyłamywanie kamienia należy dokonywać na całej wysokości uławicenia (opinie o programie).
Trzecią zasadą jest racjonalne i właściwe zakładanie poziomów wydobywczych ze względu na bezpieczeństwo pracy, jej ułatwienie i ciągłość oraz przyszłą wydajność.
Transport wewnętrzny w miarę możności należy tak zaprojektować, by szedł zawsze w jednym kierunku.

Przy zakładaniu frontu robót należy zwrócić uwagę, by ściany boczne nie były zbyt wysokie, gdyż grozi to osuwaniem się pojedynczych brył, a nawet całych mas kamieni, co stwarza niebezpieczeństwo dla pracujących w dole robotników, zwłaszcza przy poszerzaniu kamieniołomu (segregator aktów prawnych).
W celu utrzymania ciągłości pracy i zmniejszenia czasu potrzebnego do wydobycia 1 m3 kamienia wskazane jest zakładanie stosunkowo niskich ścian przodków i tym samym uzyskanie dużego frontu odbudowy. Przy dużym froncie odbudowy poszczególne etapy prac mogą być prowadzone niezależnie jedne od drugich, wzajemnie sobie nie przeszkadzając, np. gdy w jednym miejscu wiercimy otwory do odstrzału, w drugim może być przeprowadzane rozdrabnianie, częściowa obróbka itd.

Istnieje wiele metod odspajania bloków kamienia i rozdrabniania masy skalnej. Wybór takiej czy innej metody jest uzależniony od przeznaczenia kamienia i od charakteru samych skał (promocja 3 w 1).
Gdy uławicenie skał jest wyraźne, twardość niewielka, a miąższość nie przekracza 50 cm, z powodzeniem możemy stosować odspajanie bloków za pomocą łomów (rys. 3-11). Wykonujemy je w następujący sposób.