Ilości masy szkła

Po zakończeniu kurczenia się mas 1, 2 i 4 zwiększa się ich objętość na skutek dysocjacji i początku parowania niektórych minerałów w masie, w szczególności zawierających alkalia. Największy skurcz odpowiada również największemu zagęszczeniu masy. Na przykład, dla masy 1 największe zagęszczenie osiąga się w temperaturze 1400°C. Dlatego temperatura wypalania tej masy nie powinna być wyższa od 1420-1430°C dla wyrobów porcelany stołowej. Większe przekroczenie optymalnej temperatury wypalania jest niedopuszczalne przy wypalaniu porcelany wysokonapięciowej z zastosowaniem plagioklazów jako topnika (program uprawnienia budowlane na komputer).

Okres piąty - wytrzymywanie. Okres ten przebiega od temperatury 1250°C do końcowej temperatury wypalania w warunkach tzw. obojętnego ognia. W piecu utrzymuje się bardzo słabo redukujące środowisko gazowe (CO ok. 1%) dla zapobieżenia reakcji utleniania zredukowanych tlenkowych związków żelaza (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Końcową temperaturę wypalania określa się w zależności od składu masy porcelanowej. Dla porcelany stołowej mogą to być temperatury 1350, 1380, 1430°C lub inne tego samego rzędu, a dla porcelany wysokonapięciowej często 1320°C (uprawnienia budowlane).

Temperatury początku spiekania, optymalne temperatury wypalania i zakresy temperatur spiekania. Ogniotrwałość porcelany jest o 200-150°C wyższa od jej optymalnej temperatury wypalania. Końcową temperaturę wypalania określa się w zależności od właściwości masy: im więcej topników zawiera masa, tym niższa jest temperatura jej wypalania. Wzrost temperatury powyżej optymalnej powoduje przepalenie porcelany, co charakteryzuje się powiększeniem ilości masy szkła, zmniejszeniem białości, zwiększeniem niejednorodnej porowatości i obniżeniem wytrzymałości wyrobów (program egzamin ustny).

Rozszerzenie zakresu temperatur spiekania, przy zachowaniu składu masy, można osiągnąć przez drobniejsze zmielenie kwarcu, ponieważ następuje większe nasycenie stopu kwarcem i stop staje się bardziej lepki. Pojęcie „płomień obojętny”, przyjęte w omawianym okresie, jest dość umowne, gdyż w praktyce zawartość tlenu w takim gazie wynosi 0,5-2,0%, tlenku węgla poniżej 2%, dwutlenku węgla 16-19%.

Wzmożenie redukcyjnego charakteru płomienia

Wzmożenie redukcyjnego charakteru płomienia jest niepożądane ze względu na możliwość pochłonięcia węgla przez szkliwo; zwiększenie zawartości tlenu jest niedopuszczalne ze względu na możliwość zżółknięcia porcelany (opinie o programie).

Piąty okres wytrzymywania kończy się w maksymalnej temperaturze wypalania, w czasie niezbędnym do całkowitego przebiegu reakcji spiekania. Czas wytrzymywania zależy również od ogólnej objętości wypalanych wyrobów. W zwykłych piecach tunelowych okres przetrzymywania porcelany stołowej w temperaturze 1380°C wynosi ok. 1 h. Przedłużenie okresu przetrzymywania powyżej optymalnego powoduje przepalenie wyrobu (segregator aktów prawnych).

Okres przetrzymywania wpływa znacznie na rozwój fazy ciekłej szkła i mulitu oraz na zaokrąglenie porów w czerepie. Współczynnik załamania światła fazy ciekłej szkła na początku okresu wytrzymywania ma odmienną wartość w różnych miejscach czerepu od 1,535 do 1,529; przy dostatecznie długotrwałym wytrzymywaniu współczynnik załamania światła zbliża się do pewnej bardziej stałej wartości 1,515.

Skład fazy ciekłej szkła jest niejednakowy: bardziej kwaśny w pobliżu rozpuszczających się ziaren kwarcu i bardziej zasadowy w obszarze stopionych ziaren skalenia. W procesie dojrzewania porcelany faza kwarcu 1 maleje, ponieważ częściowo rozpuszcza się w stopie, a częściowo przemienia się w krystobalit (w ilości 2-4%). Faza mulitu 2 zwiększa się do pewnej granicy w temperaturze 1350-1360°C, po czym zaczyna zmniejszać się. Drobne kryształy mulitu rozpuszczają się w stopie i następuje przekrystalizowanie mulitu w większe i rzadziej rozmieszczone kryształy. Ogólna ilość fazy ciekłej szkła 3 wzrasta (promocja 3 w 1).