Instalacje centralnego ogrzewania

Uprzemysłowienie budownictwa dało również asumpt do opracowania różnych koncepcji centralnego ogrzewania, dostosowanych do założeń ulepszonego wykonawstwa (uprawnienia budowlane).

W tradycyjnych systemach ogrzewania wprowadzono zasadę prefabry- kacji stypizowanych zespołów rurowań i grzejników. Na budowę dostarczane są piony c. o. w odcinkach, o wysokości jednej lub dwóch kondygnacji, z gotowymi odgałęzieniami, jak również gotowe zestawy grzejników, przez co na budowie pozostają do wykonania tylko proste operacje połączeniowe.

W tradycyjnych systemach ogrzewania duże ułatwienia montażowe wprowadza system ogrzewania jednorurowego o wyższych parametrach cieplnych (t^llO°C), przy którym pracochłonność spada o ok. 50%.

Wykonywanie konstrukcji betonowych płytowych z jednej strony oraz dążność do ograniczenia zużycia grzejników z drugiej przyczyniły się do rozpowszechnienia systemów ogrzewania płaszczyznowego (program na telefon). Płaszczyzny grzejne uzyskuje się poprzez zabetonowanie wężownic stalowych w płytach ściennych lub stropowych, przy czym w elementach stropowych wężownica może częściowo spełniać rolę zbrojenia konstrukcyjnego.

Powyższe systemy ogrzewania sufitowego lub sufitowo-pod- łogowego, szerzej rozpowszechnione we Francji, a także w Czechosłowacji, w Polsce zastosowane zostały doświadczalnie w „Osiedlu Prototypów” na Służewcu, w Warszawie w 1963 r (program na komputer). Niskie wysokości pomieszczeń mieszkalnych (2,50 m) nie rokują jednak temu systemowi przyszłości ze względu na intensywną odczuwalność promieniowania przez użytkowników.

Od paru lat trwają również w Polsce próby zastosowania grzejników betonowych celem zastąpienia nimi grzejników żeliwnych.

Grzejniki betonowe

Grzejniki betonowe stanowią płytę płaską lub użebrowaną dostawioną żebrami do ściany, z zabetonowaną wężownicą stalową (program egzamin ustny). System ten daje duże oszczędności żeliwa i wykazał, mimo pewnych trudności w prefabrykacji, zalety eksploatacyjne.

Duże oszczędności w zużyciu stali dają również systemy konwektorowe działające na zasadzie wzbudzania ruchu powietrza poprzez kanał powietrzny stykający się z żeberkami założonymi na ramę grzejną, w której przepływa woda o temperaturze 110—130°C (opinie o programie).

Częste zastosowanie, szczególnie w krajach o klimacie cieplejszym, mają inne systemy ogrzewania powietrznego (np. system Domotherm). W systemach tych grzejnik typu konwektorowego jest umieszczony w jednym pomieszczeniu (np. w przedpokoju), z którego nagrzane powietrze jest przy pomocy wentylatora — układem kanałów blaszanych lub betonowych — rozprowadzane po całym mieszkaniu (segregator aktów prawnych).

Systemy ogrzewania powietrznego są obecnie na terenie Polski przedmiotem doświadczeń. Na zakończenie należy stwierdzić, że postępowym rozwiązaniem ogrzewania w systemach uprzemysłowionych jest ogrzewanie elektryczne.

Można sądzić, że duże perspektywy rozpowszechnienia mają grzejniki elektryczne, akumulujące energię cieplną powstałą z energii elektrycznej pobieranej w okresie nocnym (tj. okresie niskiego zapotrzebowania energii elektrycznej) (promocja 3 w 1).