Maksymalny wzrost wytrzymałości

Grubości otulin £>g, dzieląc ilość zaprawy (zmniejszoną o jamistości stosu okruchowego kruszywa grubego) przez sumaryczną. Ogólnie rzecz biorąc, zwiększenie grubości otuliny Qg nie wpływa na zwiększenie wytrzymałości betonów (kulkowego, żwirowego i tłuczniowego) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Jednakże wyróżnia się pewien obszar w granicach og = 1 do 2 mm, który daje pewne korzyści wzrostu wytrzymałości, zwłaszcza przy wskaźniku ciw 2,0. Maksymalny wzrost wytrzymałości wynosi tu średnio: dla betonu kulkowego ok. 9°/o, a dla betonu żwirowego i tłuczniowego ok. 5 do 6%. Przy wyższych wskaźnikach (c/w - 2,8), wytrzymałość dla betonu kulkowego i żwirowego niewiele wzrasta (od 2 do 8%), a dla betonu tłuczniowego raczej opada (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Nie opłaca się więc przy wyższych wskaźnikach c/w zwiększać grubości otuliny poza grubość optymalną, która daje odpowiednią konsystencję i dobrą urabialność. Zwiększenie grubości otuliny pociąga za sobą duże zużycie cementu, skurcz, pełzanie itp.

Natomiast przy niskich wskaźnikach c/w (np. 1,2), nie tylko, że się nie opłaca zwiększać grubości otuliny poza grubość optymalną, ale wręcz jest to przeciwwskazane, ponieważ wytrzymałość betonów spada wraz ze wzrostem grubości otuliny og. Obniżenie wytrzymałości dla betonu kulkowego wynosi ok. 11%, dla betonu żwirowego ok. 7%, a dla betonu tłuczniowego ok. 11%. Reasumując można twierdzić co następuje. W betonach zwykłych, średnio- i wysokowodnych wpływ wartości schodzi na drugi plan. W niskowodnych betonach o kruszywie nieciągłym specjalnie uziarnionym wpływ cpZ ą zaznacza się bardzo wyraźnie (uprawnienia budowlane).

Betony o niskim o> mają wyraźnie tym wyższe Rs, im bardziej spada (pZ q do wartości cp ; 1,0. Różne kruszywa, ale o jednakowym uziaraiemu wpływają na wytrzymałość betonu Rs albo przez swą wytrzymałość własną, albo przez swe właściwości morfologiczne, tj. przez kształt ziarn, chropowatość powierzchni i przez swą nasiąkliwość (porowatość).

Struktury betonu gruboziarnistego

Wobec tego, że wytrzymałość zaczynu i wytrzymałość własna ziarn kruszywa bardzo się różnią, może w betonie być w pełni wyzyskana tylko słabsza z nich, a będzie nią z reguły wytrzymałość zaczynu; wytrzymałość kruszywa będzie więc odgrywać podrzędną rolę (program egzamin ustny). Niemniej wytrzymałość własna kruszywa nie powinna spaść poniżej określonej granicy. Przede wszystkim powinna ona być równa co najmniej wymaganej wytrzymałości betonu. Miarodajna będzie tu nie tyle wytrzymałość na ściskanie, co na rozciąganie.

Dotyczy to naturalnie przede wszystkim grubych ziarn, czyli kamieniwa. Jak wiadomo zniszczenie struktury betonu gruboziarnistego odbywa się po części w ten sposób, że grube ziarna kamieniwa z reguły nie ulegają złamaniu, a miażdżą łączącą je zaprawę (opinie o programie). Słusznie zauważył J. Faury, że z tego punktu widzenia duże ziarna zbyt twarde mogą okazać się niekorzystne, szczególnie jeśli są ostrokanciaste, bo działać mogą jak kliny.

Mniejsze i przy tym bardziej podatne (odkształcalne) ziarna pozwalają na równomierniejszy rozkład naprężeń wewnątrz ściskanego ciała betonowego, więc mogą dawać wyższe wytrzymałości betonu. Tym zapewne tłumaczy się m.in. fakt stosunkowo małej szkodliwości ziarn zwietrzałych, o czym niżej (segregator aktów prawnych). Rolę piasku jako składnika granulowanego. Tu omówimy różnice między piaskiem łamanym i otoczakowym. W tym kierunku rozporządzamy raczej małą ilością doświadczeń.
R. Griin wykonał zaprawy z różnych piasków, ale o tym samy31 uziarnieniu (skomponowanym).

Jednak między piaskami o uziarnieniach gładkich i o ziarnach chropowatych nde znalazł on żadnej różnicy w wytrzymałościach. Podobnie O. Graf [186] nie znalazł istotniejszej różnicy między łamanym piaskiem dolomitowym i piaskiem rzecznym w zaprawie. Natomiast E. Freyssinet przy budowie mostu Plougastel stosował najpierw piasek łamany, ale kiedy zamienił połowę piasku na otoczakowy, uzyskał on zwiększenie Rs betonu z 300 na 400 kG/cm (promocja 3 w 1).