Izolacje elektryczne

Rozpatrując przydatność materiałów do celów izolacyjnych należy wziąć pod uwagę ich własności elektryczne i mechaniczne oraz odporność na korozję. Nowoczesne tłoczywa fenolowo-formaldehydowe mają własności mechaniczne, fizyczne i elektryczne, dające im pierwszeństwo wśród materiałów stosowanych do celów izolacyjnych. Rozwinięto je i ulepszono, produkcja ich potaniała w ciągu ostatnich trzydziestu lat, a jedyną ich wadą jest skłonność do powierzchniowego zwęglania pod wpływem iskier lub łuku elektrycznego. Pod tym względem lepsze własności mają żywice mocznikowo-formaldehydowe i gliptale (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przeprowadzano doświadczenia mające na celu zabezpieczenie powierzchni przed zwęglaniem przez dodawanie do tłoczyw szelaku, kopalu, żywicy mocznikowo-formaldehydowej i innych materiałów odpornych na zwęglanie. Próby te jednak nie dały korzystnych wyników, natomiast stwierdzono, że dodatek innych substancji wpłynął ujemnie na inne własności tworzywa. Lepsze wyniki osiągnięto zastępując wypełniacze roślinne mineralnymi, jak np. talk, mika, krzemionka lub azbest (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dawniej wykonywanie izolacji elektrycznej polegało na owijaniu i prasowaniu na gorąco materiału plastycznego wokoło przewodu, co można było stosować jedynie do form prostych. Tam jednak gdzie były części zgięte lub zwoje złożone, metoda ta okazała się niepraktyczna (uprawnienia budowlane). Pierwotne trudności pokonano rozwijając nową metodę stosującą nacisk za pomocą gorącego, stalowego śrutu. Według tej metody zwój pokrywa się tworzywem sztucznym i owija taśmą gumową, zapobiegającą przyklejaniu się śrutu do materiału izolacyjnego. Zwój wkłada się do stalowej skrzyni wypełnionej ogrzanym stalowym śrutem, stosuje jednostajny nacisk za pomocą śrutu na powierzchnię zwoju i w ten sposób każda nieregularność powierzchni zostaje wypełniona. Po upływie pewnego czasu usuwa się taśmę gumową (program egzamin ustny).

Elastyczny kopolimer chlorku

Z powodu braku surowców w czasie drugiej wojny światowej próbowano zamiast gumowej taśmy zastosować elastyczne tworzywa sztuczne. Najodpowiedniejszy okazał się polichlorek winylu ze względu na jego giętkość, sprężystość i elastyczność, przy czym stwierdzono, że ten nowy materiał jest lepszy od gumy. Tworzywu temu można nadawać różne kolory, a produkcja jego jest prostsza i tańsza od produkcji gumy (opinie o programie). Elastyczność tworzyw winylowych zmienia się zależnie od ilości żywicy, plastyfikatorów i wypełniaczy. Dodatek plastyfikatora, np. w ilości ponad 30%, wpływa na zwiększenie wytrzymałości zmęczeniowej tworzywa, natomiast zmniejsza jego twardość i wytrzymałość na rozciąganie. Od składu polichlorku winylu zależą własności elektryczne, mechaniczne i chemiczne. Wyższość jego nad gumą - co należy szczególnie podkreślić - stanowi jego odporność na ścieranie i duża wytrzymałość.

Do izolacji przewodów elektrycznych i kabli odpowiedniejszy od gumy okazał się elastyczny kopolimer chlorku i octanu winylu z powodu jego niepalności i odporności na żar. Ważny jest staranny dobór plastyfikatorów, gdyż od tego zależy odporność zarówno na wilgoć i smary, jak i na kwasy oraz ługi. Własności izolacji elektrycznej są nadzwyczajnie korzystne bez względu na ilość wilgoci w atmosferze (segregator aktów prawnych). Elastyczny kopolimer chlorku i octanu winylu nadaje się równie dobrze do prasowania pod ciśnieniem, jak i do formowania wtryskowego, czego nie można powiedzieć o innych materiałach giętkich podobnie jak inne tworzywa sztuczne, wytwarza się je w ciągu jednej operacji, po której uzyskuje się gotowy produkt. Nie wymagają one utwardzania i wulkanizacji jak guma i nie zawierają siarki lub innych substancji, które mogą powodować korozję przewodów miedzianych.

Izolację z polichlorku winylu formuje się metodą wytłaczania koszulek przeznaczonych na przewody i kabel. Służy ona do ochrony przed korozją i uszkodzeniem na skutek różnych warunków w czasie użytkowania (promocja 3 w 1). Materiał ten, służący do osłony kabli, stosuje się w dwu postaciach:

1) jako izolacja wstępna stanowiąca wymaganą izolację elektryczną oraz częściową lub całkowitą ochronę mechaniczną;

2) jako otulina będąca osłoną mechaniczną oraz spełniającą rolę hermetycznego uszczelnienia kabla.