Izolacje parochronne

Ciśnienie pary wodnej działa równomiernie na wszystkie powierzchnie pomieszczenia mokrego, wobec czego izolowane muszą być wszystkie przegrody. Izolacja parochronna musi w sposób ciągły zabezpieczać każdą przegrodę (ściany, stropy) pomieszczenia mokrego. Nie może omijać wnęk, nadproży okiennych itp. Nie jest to sprawa prosta, powinna być więc uwzględniona w dokumentacji projektowej. Orientacyjnie można przyjąć następujące warunki stosowania paroizolacji (program uprawnienia budowlane na komputer).

Paroizolację należy stosować, gdy ciśnienie pary wodnej przekracza:

• 12 tor - w murach szczelinowych, ocieplanych wełną mineralną oraz w murach jednorodnych,
• 9 tor - w ścianach wykonanych z płyt warstwowych,
• 7 tor - w ścianach osłonowych z blach fałdowych ocieplanych płytami z wełny mineralnej; przy ciśnieniu ponad 12 tor ścian tych nie należy stosować (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W stropodachach Stosowanie paroizolacji jest uzależnione tu od rodzaju stropodachu (pełny, odpowietrzony lub wentylowany) i rodzaju materiału zastosowanego jako ocieplenie. Przy ociepleniu stropodachu lub tarasu styropianem paroizolację należy stosować wówczas, gdy ciśnienie pary wodnej przekracza:

• 12 tor - w stropodachach wentylowanych i odpowietrzanych,
• 9 tor - w stropodachach pełnych.

Przy ocieplaniu stropodachu lub tarasu płytami z korka ekspandowanego paroizolację stosuje się, gdy ciśnienie pary wodnej przekracza:

• 9 tor - w stropodachach wentylowanych i odpowietrzanych,
• 6 tor - w stropodachach pełnych (uprawnienia budowlane).

Przy ocieplaniu stropodachu płytami z wełny mineralnej paroizolację stosuje się, gdy ciśnienie pary wodnej przekracza 9 tor - we wszystkich rodzajach stropodachów, przy czym przy ciśnieniu wyższym od 16 tor nie należy stosować stropodachów (lub tarasów) pełnych. Izolacje parochronne układa się zawsze od strony pomieszczenia mokrego, przy czym niewskazane jest wykonywanie ich bezpośrednio na powierzchni izolowanej przegrody.

Dobór materiału

Powinny one mieć warstwę ochronną wchłaniającą wilgoć Może to być ścianka ceglana grubości 1/4 cegły z tynkiem lub tylko wyprawa cementowa (tynk) zbrojona siatką. Zapobiega to nadmiernemu wykraplaniu się pary wodnej na powierzchni ścian i sufitów (program egzamin ustny). Należy jednak pamiętać, że cienka warstwa wyprawy cementowej ma ograniczoną pojemność wodną i w pewnych warunkach, np. przy obniżeniu temperatury lub zwiększeniu się ilości pary wodnej w pomieszczeniu, może wystąpić jej wykroplenie lub ciemne plamy na tynkach. Często obserwuje się to na niedostatecznie ocieplonych nadprożach okiennych lub w miejscach zlokalizowania w przegrodzie przewodów wodociągowych (opinie o programie).

Izolacji parochronnych nie wykonuje się w stropach, na których ułożona jest przeciwwodna izolacja podposadzkowa. Izolacje parochronne wykonuje się z papy asfaltowej powlekanej lub papy z folią aluminiową bądź z folii z tworzyw sztucznych, np. z PCW lub polietylenu. W pomieszczeniach, w których zachodzi okresowe wydzielanie się pary wodnej lub rozpryskiwanie się wody na ściany, izolacje parochronne wykonuje się często w postaci powłok malarskich z farb olejnych lub syntetycznych (ftalowych, epoksydowych itp.) (segregator aktów prawnych).

Dobór materiału na izolację parochronną powinien być dokonywany na podstawie obliczeń cieplno-wilgotnościowych, uwzględniających izolacyjność cieplną przegród i przewidywaną wielkość ciśnienia pary wodnej, jakie będzie występowało w danym pomieszczeniu. Przykład izolacji parochronnej ściany zewnętrznej i stropu między pomieszczeniami mokrymi (promocja 3 w 1).

Izolacje przeciwwodne w pomieszczeniach mokrych są to przede wszystkim izolacje podposadzkowe, układane na stropach pomieszczeń. W posadzkach tych często znajdują się kanaliki i wpusty ściekowe, przez stropy przechodzą rurociągi itp. Izolacje podposadzkowe należy wykonywać na podłożach przygotowanych zgodnie z wymaganiami podanymi dla stosowanego typu izolacji.