Izotropowość materiału

Stała Poissona fi może charakteryzować stopień jednorodności materiału. Stała ta wyraża stosunek zwężenia bocznego do względnego wydłużenia materiału w obszarze odkształceń sprężystych. Wzrost [t można tłumaczyć zwiększaniem się izotropowości materiału. Teoretycznie, wg Poissona, dla ciał całkowicie izotropowych /i = 0,25. Dlatego wzrost wartości fi porcelany do 0,25 w miarę wzrostu temperatury wypalania i jej przetrzymywania świadczy o osiągnięciu przez fazę ciekłą szkła w porcelanie większej jednorodności; sprzyja temu zastąpienie kwarcu szamotem kaolinowym (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wraz z rozpuszczaniem kwarcu i korundu w stopie skaleniowym oraz ze wzrostem temperatury i czasu wypalania wartość p wzrasta. Istotnie, badając za pomocą UZIS-6 stałą Poissona p porcelany o składzie: 50% kaolinu kysz ty niski ego, 20, 25 i 30% piasku kwarcowego oraz skalenia w ilości stanowiącej różnicę do 100%, uzyskano, wg danych Piętrowa i autora, wyniki (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wpływ metodyki badań na właściwości porcelany. Porcelana, podobnie jak dowolny czerep ceramiczny, „pracuje” dobrze na ściskanie i słabo na rozciąganie. Bardzo duży wpływ na wytrzymałość wywiera wielkość przekroju próbki. Ze wzrostem przekroju ciała wytrzymałość jego zmniejsza się nieliniowo. Odporność wyrobów ceramicznych na złamanie pod wpływem uderzenia, badana młotem Skarpa, może dać bardzo różne wyniki w zależności od sposobu badania. Powierzchnia próbek o przekroju kołowym wykazuje większe wartości niż powierzchnia próbek o przekroju kwadratowym (uprawnienia budowlane).

Stłuczka porcelanowa

Na wytrzymałość porcelany mają wpływ również dodatki (Filincew i Pyiowa). Stłuczka porcelanowa dodana w ilości 5% zwiększa nieznacznie wytrzymałość porcelany, Zr()₂, BeO, BaO, talk i cyjanit również zwiększają jej wytrzymałość, a beryl i cyrkon znacznie zwiększają wytrzymałość porcelany na obciążenia dynamiczne i odporność termiczną. Apatyt, MgO i CaO zwiększają jej wytrzymałość ogólną (program egzamin ustny).

Wyniki badań wpływu składu granulometryczncgo na wytrzymałość porcelany pozwoliły na sformułowanie wniosku, że skaleń należy mleć grubiej, a kwarc drobniej, tak aby stosunek powierzchni właściwych skalenia i kwarcu wynosił 1:3. Realizuje się to przez kolejne przemielanie w młynie kulowym najpierw kwarcu, a następnie wprowadzonego skalenia (opinie o programie).

Wpływ wypalania na wytrzymałość porcelany jest na ogół taki, że sześciogodzinne przetrzymywanie ceramiki w temperaturze 1250°C jest równoznaczne z jednogodzinnym jej przetrzymywaniem w temperaturze 1300°C, jednakże ta bardzo przybliżona ocena ma jedynie charakter jakościowy.

Można wyciągnąć następujące wnioski: wprowadzenie (lub powstanie) fazy krystalicznej o wyższej wartości E niż szkła powoduje wzrost wytrzymałości porcelany. Dlatego np. cyrkon o współczynniku sprężystości E = 2,3 • 10⁵ MN/m² (2 3 • 1()⁶ kG/cm²) nie będzie przewyższać korundu pod względem wytrzymałości, jeśli wprowadzi się go do porcelany (segregator aktów prawnych).

W tym samym okresie mulit, dla którego wartość 2? jest bliska 1,28- 10⁵ MPa (1,28 • 10⁶ kG/cm²), powoduje wzmocnienie porcelany w stopniu nie mniejszym niż korund, co również znane jest w praktyce. Przy rozpatrywaniu szkieletu faz krystalicznych w porcelanie należy mieć na względzie nie tylko V_k i stosunek E_m+d :E_m, lecz także charakter tekstury fazy krystalicznej, uwzględniając w szczególności wariant cienkowarstwowych połączeń faz, co może znacznie zwiększyć wytrzymałość materiałów ceramicznych.

Jednym z praktycznych sposobów jest wprowadzenie do masy włóknistych monokryształów. Na przykład obecność 10-1-20% włóknistych kryształów mulitu w porcelanie zwiększa pięciokrotnie jej wytrzymałość i 6 razy odporność na szok termiczny z zachowaniem wytrzymałości na ściskanie rzędu 4004-500 MN/m² (40004-5000 kG/cm²) (promocja 3 w 1). Takie materiały otrzymały nazwę „kompozyty”.