Jednostki porównywalne

Rozgraniczenia tego należy dokonać w jednakowych jednostkach porównywalnych.
W odniesieniu do elementów strunobetonowych przeprowadzono więc 3 analizy techniczno-ekonomiczne, mające na celu ustalenie procentowego udziału materiału i robocizny w jednostkach porównywalnych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Za podstawę porównania przyjęto koszt w złotówkach, aczkolwiek należy stwierdzić, że jest to miernik odzwierciedlający ten udział w sposób bardzo niedoskonały. Zagadnienie prawidłowego ustalenia proporcji nakładów środków społecznych, tj. materiału i robocizny, w innych jednostkach porównywalnych powinno być przedmiotem oddzielnych i obszernych badań ekonomistów.
Mając ustalone na podstawie analiz wielkości proporcjonalne nakładów materiałowych i robocizny w jednakowych wielkościach porównywalnych, przystąpiono do skonkretyzowania metody określenia optymalnej ekonomicznie uzasadnionej liczby typorozmiarów wyrobów (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Metoda ta polega na badaniu współzależności czynników strat materiałowych i robocizny za pomocą wykresów, przy czym najniższy punkt przecięcia się krzywych określających te czynniki stanowić będzie optymalną szukaną liczbę. Na podstawie przeprowadzonych analiz przyjęto, iż oba podstawowe czynniki, tj. materiał i robocizna, wynoszące przy pewnym uproszczeniu po 50%, mogą stanowić identyczną jednostkę porównywalną dla celów wykresowych (uprawnienia budowlane).

Badając więc za pomocą wykresu przedstawionego zużycie materiału (różne materiały) można zauważyć, iż zużycie to maleje w miarę powiększania się ilości typorozmiarów elementów konstrukcyjnych. Dowodzi to prawidłowości wykorzystania materiału przystosowanego do każdego indywidualnego przypadku. Odwrotne zjawisko zachodzi, gdy zaczynamy zmniejszać ilość typów (względnie typorozmiarów) elementów. Zakładając anonimowość występowania każdego wyprodukowanego elementu w najbardziej niekorzystnych warunkach, dopuścić musimy świadomie najbardziej niekorzystne parametry projektowe (w odpowiednio ustalonym uprzednio przedziale), które gwałtownie zwiększają zużycie materiału, graniczące z absurdem zarówno technicznym jak i ekonomicznym (program egzamin ustny).

Badając jednocześnie ilość robocizny za pomocą wykresu, obserwujemy zjawisko wręcz odwrotne, a mianowicie: w miarę powiększania ilości typów elementów robocizna wzrasta, natomiast przy zmniejszaniu tej ilości - maleje.

Proponowana metoda

Nałożenie obu krzywych na jeden wykres, daje w efekcie ich przecięcie, wyznaczające ekstremum obu tych funkcji, co równoznaczne jest z optymalnym wyznaczeniem ilości typów (względnie typorozmiarów) elementów co umożliwia świadome przesunięcie punktu extremum w stronę materiału lub robocizny, a więc w zależności od aktualnej lub przewidywanej sytuacji gospodarczej. W ten sposób powstaje możliwość kierowania produkcją prefabrykatów w sposób ekonomiczny (opinie o programie).
Proponowana metoda umożliwia oprócz tego regulację występujących deficytów na korzyść jednego z dwóch wymienionych czynników.

Wyznaczenie optymalnej liczby typów elementów nie może następować w dowolnym okresie czasu, gdyż pociągałoby to poważne zakłócenia w produkcji przemysłowej. Można z tego wnioskować, iż powinno to następować wyłącznie w fazie projektowania z uwzględnieniem perspektywy rozwoju gospodarczego.
Na podstawie badań teoretycznych oraz praktycznych przedstawionych w niniejszym rozdziale należy wysunąć następujące wnioski (segregator aktów prawnych).
Typizacja elementów ma na celu przede wszystkim specjalizację produkcji i oszczędność robocizny. Niemniej typizowanie elementów materiałowo oszczędnych poprzez ich unifikację eliminuje stosowanie elementów materiałochłonnych, co przyczynia się do oszczędności wtórnych i specjalnie zamierzonych, jak np. skrócenie cyklu wykonawstwa, zmniejszenie ilości transportu itp.

Na oszczędność materiałów mają wpływ: zastosowanie nowoczesnych metod wykonawczych oraz podniesienie wartości wytrzymałościowych i eksploatacyjnych stosowanych materiałów (promocja 3 w 1). Elementy niestypizowane nie nadają się w zasadzie ze względów ekonomicznych do masowego zastosowania przy wprowadzaniu nowoczesnej techniki wykonawstwa, nie są bowiem w większości przypadków przystosowane do seryjnej produkcji przemysłowej, lecz przewidziane do wykonywania przede wszystkim systemem rzemieślniczym.