Kafle zwykłe

Według PN-58/B-12041 kafle te wyrabiane są z gliny zwykłej lub ogniotrwałej odpowiednio schudzonej (uprawnienia budowlane).

Ze względu na ukształtowanie lica mogą to być kafle płaskie, z całkowicie płaską powierzchnią licową lub z przyciętymi ukośnie krawędziami, czyli fazowane. W zależności od jakości rozróżniamy trzy gatunki kafli. W typach kafli płaskich przewidziane są kafle środkowe, narożne, środkowe wieńcowe lub stopkowe, narożne wieńcowe lub stopkowe, rozety, czyli korki, podstawy skrzynkowe.

W typach kafli fazowanych przewidziane są kafle środkowe i narożne.  Odchyłki od wymiarów długości, szerokości i wysokości nie mogą przekraczać +1,5 mm.

W kołnierzach kafli powinny być wykonane otwory o średnicy 8 mm do wiązania drutem. Wymagania dotyczące gatunku I są następujące. Krawędzie kafli powinny znajdować się w jednej płaszczyźnie i być równoległe, naroża zaś — tworzyć kąt prosty (program na telefon).

Powierzchnia licowa powinna być równa. Dopuszczalne odchylenia powierzchni licowej od płaszczyzny (wklęsłość lub wypukłość): dla kafli ze szkliwem barwnym — do 1,5 mm, dla kafli ze szkliwem białym — 1,0 mm.

Szkliwo powinno być gładko nałożone i mieć zharmonizowaną barwę, a szkliwo białe — jednolity odcień w poszczególnych kompletach na piece lub kuchnie. Szkliwo kryjące nie powinno mieć rys włoskowatych, czyli tzw. cek. W szkliwie przezroczystym dopuszczalne są ryski włoskowate.

Kafle nie powinny mieć braków w czerepie, co poznaje się po czystym dźwięku przy ostukiwaniu. Dopuszczalne są mało widoczne plamki, drobne pęcherzyki, dziurki lub pasemka (program na komputer).

Dopuszczalne odchyłki

Dopuszczalne odchyłki w wymiarach i wady kafli II gatunku podane są we wspomnianej już normie. Kafle dostarczone bywają zwykle w kompletach piecowych, przy czym pewna liczba kafli, tzw. zapiecowych (od strony ściany) bywa zwykle niższego gatunku. Mogą być również kafle dostarczone wg wymaganych gatunków.

Badania cech zewnętrznych kafli obejmują: obejrzenie stanu zewnętrznego i sprawdzenie prawidłowości kształtów, krawędzi i powierzchni kafli; sprawdzenie wymiarów; sprawdzenie dźwięku przy ostukiwaniu (dźwięk powinien być czysty, a nie stłumiony lub głuchy) (program egzamin ustny).

Badania laboratoryjne obejmują: sprawdzenie obecności rys włoskowatych, porowatości względnej (powyżej 20%), wytrzymałości na zginanie (siłą 120 kG), odporności termicznej (opinie o programie).

Badanie na cek, czyli istnienie rys włoskowatych w szkliwie, przeprowadza się umieszczając badane kafle w naczyniu z wodą na 24 godziny; po upływie tego czasu szkliwo wyjętego z wody kafla pokrywa się czarną farbą (można użyć również atramentu lub sadzy) w celu uwidocznienia rys włoskowatych. Badaniu temu nie podlegają kafle ze szkliwem białym (segregator aktów prawnych).

Odporność termiczną sprawdza się na kaflach ogrzanych do temp. 200°C utrzymując je w tej temperaturze w ciągu 30 minut, po czym chłodzi się strumieniem powietrza o temp. 20°C. Po ostudzeniu należy sprawdzić stan powierzchni badanych kafli. Kwadratele były w Polsce rozpowszechnione przed wojną głównie jako tańsze od kafli wyżej opisanych; kwadratele były produkowane w licznych źle urządzonych wytwórniach, nie mogących wyrabiać kafli większych (promocja 3 w 1).

Mają one stosunkowo niewielkie wymiary, a krawędzie ukośnie ścięte. Wygląd pieca z kwadrateli jest gorszy niż z kafli poprzednio opisanych. Liczne spoiny sprzyjają gromadzeniu się kurzu oraz przyczyniają się do powstawania nieszczelności w piecu.