Kąt graniczny

Kąt O zamknięty między ścianą naczynia a styczną do zakrzywionej powierzchni cieczy nosi nazwę kąta granicznego (kąt zetknięcia). Jeżeli cos O > 0, to menisk jest wklęsły, a ciecz zwilża ścianę; jeżeli cos O < 0, to menisk jest wypukły, a ciecz nie zwilża ściany (program uprawnienia budowlane na komputer).

Promień krzywizny menisku r jest związany z promieniem kapilary q zależnością. W wypadku wody i innych cieczy zwilżających kondensacja w kapilarze zachodzi pod ciśnieniem znacznie niższym niż na otwartej powierzchni (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Tłumaczy się to tym, że w kapilarach menisk cieczy zwilżających jest wklęsły i silnie wygięty, a nad powierzchnią zakrzywioną prężność pary nasyconej jest niższa niż nad powierzchnią płaską. Kondensacja kapilarna ma miejsce tylko wówczas, gdy ciecz zwilża ścianki kapilary (cos O > 0). W przypadku cieczy nie zwilżających (menisk wypukły), ciśnienie pary nasycanej nad wygiętą powierzchnią jest większe niż nad powierzchnią płaską; wskutek tego skroplenie pary nad płaską powierzchnią zachodzi wcześniej niż w kapilarach (uprawnienia budowlane).

W tych warunkach pochłaniane przez drewno pary cieczy nie zwilżających, jak aceton, eter, benzyna itd., pokrywają powierzchnię drewna powłoką zagęszczonych par, które nie kondensują i nie przechodzą w ciecz. Natomiast para wodna i pary innych cieczy zwilżających ulegają kondensacji i powlekają powierzchnię drewna cienką warstwą cieczy. Przejście fazy gazowej w stan ciekły związane jest z wydzielaniem ciepła zwilżania (program egzamin ustny).

Przy adsorpcji chemicznej i fizycznej powierzchnia adsorbenta zostaje pokryta częściowo warstwą adsorbowanej substancji grubości jednej cząsteczki. Kondensacja kapilarna zachodzi po osiągnięciu nasycenia przez adsorpcję; w ramach kondensacji kapilarnej powierzchnia adsorbenta zostaje w całości pokryta warstwą adsorbowanej cieczy grubości wielu cząsteczek, a wilgotność drewna ustala się na poziomie określonym jako punkt równowagi higroskopijnej (opinie o programie).

Kondensacja kapilarna

Ze wzrostem względnej wilgotności powietrza w danej temperaturze wzrasta liczba pochłanianych przez drewno cząsteczek pary wodnej, a punkt równowagi higroskopijnej ustala się na wyższym poziomie. Przy największej zawartości pary wodnej w powietrzu (cp= 100%) i przy niskiej temperaturze liczba pochłanianych cząsteczek pary wodnej osiąga najwyższy, możliwy do osiągnięcia poziom, przy którym zanikają siły sorpcji. W momencie tym celuloza i drewno dochodzą do najwyższego stanu spęcznienia; jest to punkt nasycenia włókien. Z przeprowadzonych rozważań wynika, że zjawisko sorpcji zachodzi w przedziale od stanu całkowicie suchego do punktu nasycenia włókien (segregator aktów prawnych).

Kondensacja kapilarna odbywa się w drewnie w przedziale wilgotności higroskopijnej. Intensywność kondensacji oraz grubość pokrywających micele warstw wody rośnie wraz ze wzrostem ciśnienia pary wodnej w powietrzu i z obniżeniem się temperatury. Wodę pochodzącą z kondensacji i wypełniającą międzymicelarne mikrokapilary (czyli wodę tworzącą tzw. intersticje) należy odróżnić od wody wolnej, wypełniającej mikroskopowe i makroskopowe pory drewna.

Drewno zawiera bogato rozbudowany system przestrzeni kapilarnych, których łączna objętość, zmieniająca się w zależności od ciężaru właściwego, może dochodzić do 80% ogólnej objętości drewna. Promień kapilar zamyka się w granicach od 8,85 • 10~8 do 1,06 • 10-4 cm; są to zatem przestrzenie włoskowate o szerokiej skali wymiarów, obejmującej wymiary od submikroskopowych do uchwytnych pod mikroskopem wymiarów rzędu 10~4 cm (promocja 3 w 1).

Im mniejsza jest średnica kapilar, tym większa jest krzywizna wklęsłego menisku i tym wyżej wznosi się w nich słup wody. Na to, ażeby w kapilarze mógł powstać menisk, muszą wzdłuż jej ścian ułożyć się przynajmniej trzy warstwy wody grubości jednej cząsteczki. Ponieważ średnica cząsteczki wody wynosi 3,2 A, wobec tego kondensacja wody może się odbywać w kapilarach o średnicy nie mniejszej niż 17,8 A.