Kleje poliestrowe

W miarę rozwoju przemysłu tworzyw sztucznych kleje na bazie żywic syntetycznych są coraz szerzej stosowane do łączenia elementów betonowych, do przyklejania do betonu elementów metalowych oraz do połączeń w konstrukcjach metalowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Najczęściej stosuje się kleje epoksydowe, odznaczające się szczególnie wysoką wytrzymałością, trwałością, odpornością na działanie wody, odpornością w pewnym zakresie na podwyższone temperatury oraz prawie całkowitym brakiem skurczu w okresie twardnienia. Spadek wytrzymałości klejów epoksydowych pod wpływem wody jest na ogół niewielki, natomiast wytrzymałość kleju utwardzanego na zimno w podwyższonej temperaturze zmniejsza się wyraźnie (w temperaturze 65-P80°C nawet kilkakrotnie), kleje zaś twardniejące w temperaturze ok. 170°C nie wykazują spadku wytrzymałości w podwyższonych temperaturach (do 100-120°C) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ponadto do połączeń beton-beton lub beton-stal stosuje się kleje epoksydowe modyfikowane (np. żywicą fenolową). Mniejsze zastosowanie znalazły kleje poliestrowe. Najbardziej rozpowszechniło się łączenie za pomocą spoin klejowych elementów konstrukcyjnych przy naprawach, wymianach elementów uszkodzonych itp. Klej epoksydowy został np. użyty do łączenia nośnych elementów żelbetowych przy odbudowie katedry w Coventry (uprawnienia budowlane). W Polsce prace nad zastosowaniem żywic epoksydowych z wypełniaczem cementowym zapoczątkowano w kolejnictwie, próby miały na celu połączenie stalowych elementów toru z betonem.

Następnie rozszerzono zakres stosowania kleju epoksydowego na roboty budowlane (program egzamin ustny). Na przykład przy budowie dworca Śródmieście w Warszawie podwieszono do stropu izolację przeciwdźwiękową oraz część instalacji oświetleniowej za pomocą stalowych prętów 0 40 mm wklejonych w otwory o głębokości zaledwie 80 mm (zamiast osadzenia tych prętów na zaprawie cementowej w otworach o głębokości 400 mm). Do obliczeń przyjęto minimalną wytrzymałość na ścinanie 40 kG/cm², na podstawie badań laboratoryjnych oraz stwierdzenia, że próbnie wklejony pręt na głębokości 60 mm wytrzymał trwałe obciążenie statyczne 1800 kG (opinie o programie).

Uzyskanie cienkich spoin

W ostatnim okresie zastosowano kleje poliestrowe (na bazie żywicy Polimal 100) do zabezpieczenia stali sprężającej belek kablobetonowych w hali przemysłowej o konstrukcji prototypowej, oraz do zabezpieczenia stali sprężającej obudowę silosu o średnicy 15 m i wysokości 20 m, a ponadto w celu wzmocnienia dźwigarów kablobetonowych przez przyklejenie zbrojenia (segregator aktów prawnych).

Przewiduje się zaprawy poliestrowe o wytrzymałości na rozciąganie 200 kG/cm- w stykach dźwigarów kablobetonowych KBO-18, co umożliwi wymiarowanie ich na przekrój nieosłabiony, dzięki czemu można zaoszczędzić ok. 10’Vo stali. Prócz tego sprężanie po upływie 1H-2 godzin po sklejeniu pozwoli na większą wydajność przy produkcji dźwigarów. Ponadto wykonano poligonowe próby klejenia elementów gazobetonowych za pomocą kleju kauczukowego na surowcach krajowych.

Największym obiektem doświadczalnym był 11-kondygnacjowy budynek w Warszawie, wykonany w latach 1962-63. W budynku tym - o konstrukcyjnym układzie poprzecznym - zewnętrzne ściany samonośne oraz nośne ściany szczytowe wykonano jako dwuwarstwowe, przy czym warstwę wewnętrzną - z betonu zwykłego, warstwę zewnętrzną zaś - z dyli gazobetonowych o długości 2,80, szerokości 60 i grubości 15 cm(promocja 3 w 1). Klej zastosowano w szlifowanych spoinach pionowych. Grubość spoiny wynosiła 2h-3 mm. Uzyskanie cienkich spoin klejonych zamiast spoin wypełnionych zaprawą wyeliminowało zawilgocenie spoin i przenikanie wilgoci w głąb muru oraz powstawanie mostków cieplnych.

Za pomocą kleju kauczukowego połączono również dyle gazobetonowe w ścianach konstrukcyjnych kilku budynków jednorodzinnych. Po dwuletniej eksploatacji stwierdzono jednak, że klej w spoinach stracił w dużym stopniu pierwotną elastyczność.