Klinowanie stożka

Prasa składa się z cylindra głównego C, przesuwającego się na tłoku nurnikowym A oraz z cylindra pomocniczego B i tłoku D, służącego do wciskania stożka blokującego (program uprawnienia budowlane na komputer). Cylinder A połączony jest z urządzeniem klinującym prowizorycznie druty, przebiegające na zewnątrz części B i w odpowiednich wyżłobieniach głowicy oporowej. Wewnątrz obu cylindrów umieszczone są sprężyny samoczynnie cofające części ruchome do położenia wyjściowego po przeprowadzeniu naciągu.

Po zaklinowaniu drutów na korpusie następuje naciąganie kabla, przy którym ciśnienie doprowadzane jest do cylindra głównego, który wysuwa się do położenia uwidocznionego czemu towarzyszy odpowiednie wychylenie manometru (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Po naciągu zawór cylindra głównego wyłącza się, utrzymując w cylindrze stałe ciśnienie (w przypadku nieszczelności można utrzymać pompę zasilającą na małych obrotach), otwiera natomiast zawór cylindra pomocniczego, powodując zaklinowanie stożka. Po zaklinowaniu kabla otwiera się oba zawory i sprężyny cofające wywołują zazwyczaj odsunięcie naciągarki wspierającej się na drutach. Ostatnią czynnością jest rozklinowanie drutów z pierścienia umieszczonego na korpusie naciągarki.

Urządzenia do sprężania uległy z biegiem czasu ulepszeniom.
W tym typie naciągarki wprowadzono następujące istotne ulepszenia (uprawnienia budowlane).
Cylinder 1 jest cofany hydraulicznie, dopóki kliny nie oprą się o pazury części oporowej; w ten sposób rozklinowanie następuje samoczynnie i zbyteczne staje się wybijanie klinów młotkiem; dzięki kanałom rozrządczym 9 i odpowiedniemu doborowi ciśnień następuje to automatycznie po wciśnięciu stożka kotwiącego.

Dzięki rurce 8 uchwyty węży ciśnieniowych znajdują się wyłącznie od tyłu naciągarki (nie zaś z boku korpusu jak w starszych typach, gdzie przeszkadzają w jej obsługiwaniu); działają one przez dociśnięcie z boku śrubami końcówek obu węży zasilających.

Stosowanie stożków stalowych

Stosowanie stożków stalowych wynika najczęściej z nieopanowania produkcji stożków betonowych, wymagających wyjątkowo wysokowartościowego drobnoziarnistego betonu. Za granicą wymaga się od betonu dla stożków marki co najmniej 800, dla bloków - marki 300-P400 (program egzamin ustny). Badania wykazują, że wskutek silnych nacisków skoncentrowanych następują odkształcenia i płynięcie betonu stożka, który wskutek tego szczelnie otula kotwione druty. Stożki stalowe pracują mniej elastycznie od betonowych.

Widoczne są elementy uzbrojenia bloku, na które składa się: spirala wewnętrzna ze stali strunowej 0 2,5 mm oraz spirale ze stali zwykłej zbrojeniowej - 12 zwojów 0 6 mm i 9 zwojów 0 5 mm. W bloku stosuje się beton marki 400. Stożki mogą być żelbetowe lub stalowe. Przy niezbyt dużej produkcji seryjnej zarówno bloki jak i stożki betonowe można wykonywać w formach bateryjnych. Beton poddaje się tu autoklawizacji (opinie o programie).
System sprężania E. Freyssineta odznacza się bodaj największą uniwersalnością spośród wszystkich systemów sprężania i z tego względu stosowany jest w Polsce dość szeroko.

Siła sprężająca przekazywana przez jeden kabel waha się w dość szerokich granicach, również inne cechy charakterystyczne kabli. Zaletą tego systemu jest szybkość i kompleksowość wykonania naciągu i kotwienia kabla; obie te czynności są przeprowadzane samoczynnie przez naciągarkę (segregator aktów prawnych).

Przy naciąganiu kabli mogą mieć miejsce nierównomierności rozkładu sił w poszczególnych drutach kabla, wynikające z przypadkowych poślizgów drutów w prowizorycznym zakotwieniu na prasie, lub w ostatecznym zakotwieniu stożkiem blokującym (na manometrze odczytujemy bowiem tylko siłę całkowitą). Pomiary doświadczalne nie wydają się jednak uzasadniać tych obaw (promocja 3 w 1).