Kolumna oporów jednostkowych

Wysokość odcinka pionowego instalacji (od przewodu rozdzielczego do podłączenia najwyżej położonego przyboru) należy pomnożyć przez wartość zmiany ciśnienia wywołaną różnicą wysokości, dodać do wartości dopuszczalnej straty w przypadku gazów lżejszych od powietrza względnie odjąć w przypadku gazów cięższych od powietrza.

Stosownie do życzeń inwestora projektant nanosi na rzuty poziome poszczególnych kondygnacji budynku usytuowanie przyborów gazowych. Następnie ustala najbardziej dogodne i zgodne z przepisami usytuowanie przewodów użytkowych, pionów, dopływu rozdzielczego i przyłącza (program uprawnienia budowlane na komputer). W przypadku budownictwa osiedlowego przyłącza są z reguły projektowane łącznie z siecią rozdzielczą.

Kolumna oporów jednostkowych dla gazu porównawczego o ciężarze właściwym y = 1 kG/um³ umożliwia szybkie obliczenie oporów liniowych dla dowolnego gazu, co uzyskuje się przez pomnożenie wartości odczytanej z tablicy przez ciężar właściwy danego gazu. Strata ciśnienia gazu w przewodach jest sumą oporów liniowych i miejscowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Opory miejscowe wywołane są przez zawirowanie cząsteczek gazu spowodowane nagłą zmianą przekroju rury, kierunku przepływu itp. Opory miejscowe powstają w armaturze oraz wszelkiego rodzaju kształtkach, odgałęzieniach itp. Znając rzeczywiste obciążenia przepływem gazu na poszczególnych odcinkach i dyspozycyjny opór liniowy, średnice rur o najbardziej zbliżonych jednostkowych oporach liniowych. Opory miejscowe w instalacji można obliczyć posługując się zaczerpniętą z załącznika nr 2 do zarządz. nr 6 MB i PMB(uprawnienia budowlane).

Tablica ta podaje opory miejscowe przeliczone na długości równoważne oporów liniowych. Przy przepływie gazu przez trójnik mogą zachodzić dwa przypadki:

• jeżeli przepływająca przez trójnik główna struga gazu nie zmienia zasadniczego kierunku, stosuje się wartości dla trójnika,
• jeżeli przepływająca przez trójnik główna struga gazu zmienia kierunek o 90°, stosuje się wartość dla trójnika-odnogi (program egzamin ustny).

Zużycie gazu ziemnego

Przy stosowaniu tej tablicy do długości liniowych poszczególnych odcinków dodajemy długości równoważne. Dopiero dla tak obliczonych wartości obliczamy odcinkowe opory całkowite.

Do rozplanowania i obliczenia instalacji gazowej projektant musi posiadać następujące materiały wyjściowe:

• rodzaj gazu, jego wartość opałową i ciężar właściwy,
• warunki zasilania budynku, tj. usytuowanie przyłącza oraz ciśnienie gazu w sieci rozdzielczej,
• wymagane wyposażenie w przybory gazowe,
• rysunki budowlane gazyfikowanego budynku,
• w przypadku budynku już zamieszkanego protokoły badania kanałów spalinowych i wentylacyjnych wraz ze szkicem ich rozmieszczania (opinie o programie).

Po przemnożeniu długości odcinków przez opory odczytane z tablicy i zsumowaniu wartości obliczonych dla poszczególnych odcinków otrzymujemy całkowitą stratę ciśnienia dla danego pionu.

Czynności wstępne:

• rozplanowanie usytuowania przyborów gazowych oraz przewodów instalacyjnych na rzutach poziomych poszczególnych kondygnacji,
• ustalenie wysokości H od poziomu przyłącza do najwyżej położonego przyboru,
• ustalenie długości przewodów na odcinku od kurka głównego do najdalej usytuowanego przyboru L,
• obliczenie wzrostu lub spadku ciśnienia wywołanego różnicą ciężarów właściwych gazu i powietrza dla wysokości H,
• obliczenie dyspozycyjnego oporu liniowego w mm H₂0/m. Sposób wykonywania tych czynności prześledzimy na niżej podanym przykładzie (segregator aktów prawnych).

Budynek mieszkalny jest zasilany gazem ziemnym o wartości opałowej 8200 kcal/um³ i ciężarze właściwym 0,75 kG/m³ z gazociągu rozdzielczego niskiego ciśnienia. W każdym mieszkaniu przewiduje się zainstalowanie kuchni gazowej 4-palnikowej z piekarnikiem oraz grzejnika łazienkowego, co stanowi 1 punkt obliczeniowy. Zużycie gazu ziemnego o podanej wartości opałowej na 1 punkt obliczeniowy będzie wynosiło 3,7 m*/h (promocja 3 w 1).