Koordynacja modularna

Z punktu widzenia konstruktora są to na ogół wpływy niekorzystne. Niekiedy wypowiadany jest nawet pogląd, że w budownictwie uprzemysłowionym pierwszym zadaniem konstruktora jest tak pokierować lub wpływać na koncepcję technologiczną systemu i tak opracować konstrukcję, aby usprawnienie metod realizacji i wynikające stąd efekty ekonomiczne nie łączyły się z ujemnymi skutkami dla bezpieczeństwa konstrukcji i walorów użytkowych budynku (program uprawnienia budowlane na komputer).

To w pełni słuszne stwierdzenie trzeba jednak dopełnić jeszcze jego antytezą: należy ukształtować konstrukcję budynku i tak ją zwymiarować, aby możliwości uzyskania efektów ekonomicznych, które dają nowe metody realizacji, mogły być w pełni wykorzystane. Koordynacja wymiarowa budownictwa z prefabrykatów ma na celu umożliwienie zestawiania prefabrykatów w zespoły tworzące budynki. Jeżeli koordynacja ta oparta jest o podstawową wielkość wymiarową, przyjętą jako moduł, mówimy o koordynacji modularnej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Koordynacja modularna pozwala zmniejszyć liczbę typów prefabrykatów w zestawie składającym się na sekcje i budynki, oraz liczbę typów form do ich produkcji, a w przypadku budownictwa monolitycznego liczbę typów elementów form (uprawnienia budowlane). Stwarza ona też warunki do różnorodnego zestawiania prefabrykatów przy projektowaniu budynków, czyli do elastycznego projektowania architektonicznego, i umożliwia, w przypadku odpowiednich złączy, wymienność elementów, tj. zastępowanie w fazie projektowania a nawet eksploatacji jednego typu elementów przez drugi. Możliwość elastycznego projektowania architektonicznego i wymienność elementów jest szczególnie ważna wtedy, gdy uprzemysłowienie budownictwa podejmowane jest w dużej skali. Prostokątny układ linii oddalonych od siebie o wielkość modularną stanowi siatkę (kratkę) modularną (program egzamin ustny).

Grubość ściany

W projektowaniu za wielkość podstawową przyjmowane są z reguły wielkości stanowiące wielokrotność modułu podstawowego, zwane modułami projektowymi. Siatka linii prowadzonych w odstopniowaniu modułów projektowch, które mogą być różne w obu kierunkach, nazywa się siatką projektową. W nawiązaniu do siatki projektowej sytuuje się, kierując się określonymi zasadami podanymi w dalszej treści rozdziału, wszystkie elementy budynku (opinie o programie). Linie stopniowanie linii siatki projektowej oraz wymiary techniczne, np. grubość ściany czy stropu itp., które nie podlegają koordynacji modularnej, lecz określone są na podstawie przesłanek technicznych i ekonomicznych.

W Polsce, jak i w wielu innych krajach, obowiązuje w budownictwie moduł M 10 cm. Wymiary poziomej siatki projektowej dla budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej dobiera się z ciągu wielkości stanowiących wielokrotność 6 M 60 cm. Odległości głównych osi modularnych dobiera się z ciągu zunifikowanych wielkości od 180 do 1200 cm, w odstopniowaniu co 60 cm.

Zunifikowane wysokości kondygnacji brutto (od wierzchu stropu do wierzchu stropu w stanie surowym) przyjmuje się, jak następuje:

1. w budynkach mieszkalnych: dla kondygnacji podziemnych 250 i 280 cm, dla kondygnacji nadziemnych 280 cm,
2. w budynkach użyteczności publicznej: dla kondygnacji podziemnych 300, 330 i 360 cm, dla kondygnacji nadziemnych od 300 do 600 cm, w odstopniowaniu co 30 cm (segregator aktów prawnych).

Przestrzeganie zasad koordynacji modularnej i unifikacji wymiarów jest podstawowym warunkiem typizacji. Dalsze korzyści typizacyjne w postaci wymienialności elementów i jeszcze większej redukcji liczby typów elementów uzyskuje się przez wprowadzenie odpowiedniej konwencji kształtowania złączy elementów.

W tym zakresie nie opracowano dotychczas jednak generalnych zasad, jak to zrobiono w koordynacji modularnej. Konwencja ta pozostaje więc przedmiotem indywidualnych opracowań w ramach poszczególnych systemów i stanowi często ich cechy charakterystyczne (promocja 3 w 1).