Krajowy surowiec

Krajowy surowiec odznacza się wysoką jakością. Zawartość dwuwodnego siarczanu wapniowego wynosi przeciętnie ok. 90%. Złoża anhydrytu znajdują się zazwyczaj w pobliżu pokładów kamienia gipsowego. W Polsce anhydryt występuje w okolicy Wieliczki i Bochni; najbogatsze złoża znajdują się na Dolnym Śląsku w Nowym Lądku koło Bolesławca razem z pokładami gipsu.
Podstawowym składnikiem kamienia gipsowego jest dwuwodny siarczan wapniowy (CaS04 • 2 H20) (program uprawnienia budowlane na komputer).
Gips naturalny jest zanieczyszczony domieszkami o charakterze marglistym i gliniastym, wapieniem, kwarcem itp.

Budowa gipsu jest krystaliczna: ziarnista lub zbita.
Na skutek wtórnych procesów krystalizacji gips występuje również w innych postaciach morfologicznych: włóknistej, blaszkowatej, igiełkowatej oraz grubokrystalicznej. Gips krystalizuje
w układzie jednoskośnym, jest minerałem bardzo miękkim. Twardość jego w skali Mohsa wynosi 2 (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Gips bywa bezbarwny z całą gamą odcieni od żółtego poprzez różowy, zielony do szarego. Odmiana gipsu o barwie śnieżnobiałej z szarymi żyłkami, przeświecająca, drobnokrystaliczna nosi nazwę alabastru.

Anhydryt, czyli bezwodny siarczan wapniowy (CaSOi), jest to minerał o barwie szarej lub różowej, rzadziej niebieskawej. Krystalizuje w układzie rombowym; jest twardszy od gipsu. Twardość jego w skali Mohsa wynosi ok. 3.
Spoiwa gipsowe szybkowiążące. Grupa spoiw szybkowiążących obejmuje gips budowlany i modelowy. otrzymywany przez wypalanie kamienia gipsowego w niskich temperaturach (ok. 180°C), oraz gips wysoko wytrzymałościowy, uzyskiwany przez odwodnienie surowca pod zwiększonym ciśnieniem (uprawnienia budowlane).
Inna metoda otrzymywania gipsu wysokowytrzymałościowego polega na gotowaniu go w roztworze soli mineralnych. Zarówno gips budowlany, jak i modelarski są to gipsy półwodne. Różnica między tymi dwoma gatunkami polega jedynie na stopniu rozdrobnienia.

Według wymagań norm technicznych pozostałość na sicie o boku oczka kwadratowego 0,2 mm wynosić powinna dla gipsu budowlanego nie więcej niż 15%, dla modelarskiego - 7% (program egzamin ustny).
Wydzielanie wody rozpoczyna się od momentu, w którym ciśnienie powstającej pary wodnej przewyższy ciśnienie pary wodnej otoczenia. Teoretyczna zawartość wody w gipsie półwodnym.

Odwodnienie gipsu

Odwodnienie gipsu jest procesem endotermicznym; otrzymanie 1 kg gipsu wymaga doprowadzenia 138 kcal. W zależności od warunków przebiegu procesu otrzymuje się 2 odmiany gipsu pół- wodnego ct i fi, różniące się budową krystaliczną i własnościami (opinie o programie)..
Odmiana a ma wyraźną budowę krystaliczną. Na obrazie mikroskopowym widoczne są igiełkowa te kryształy. W odmianie fi nawet przy silnych powiększeniach, nie można rozpoznać zarysu kryształów, budowa jej jest kłaczkowata. Różnice w budowie obu odmian widoczne są już na oko. Odmianę « charakteryzuje jedwabisty połysk, podczas gdy odmiana fi jest matowa.

Struktura siatki przestrzennej obu odmian nie wykazuje różnic, co potwierdzają badania rentgenowskie.
Zasadniczą różnicę między odmianami a i fi stanowi różny ciężar właściwy i wodożądność. Ciężar właściwy półhydratu a wynosi 2,75, fi - 2,619.
Wytrzymałość na ściskanie próbek odmiany a wynosi 500 kG/cm2, zaś odmiany fi - 56 kG/cm2. Gips półwodny otrzymywany w skali przemysłowej jest mieszaniną obu tych odmian. Stosunek ilościowy zależy od typu urządzeń wypałowych (segregator aktów prawnych).

Produkcja gipsu półwodnego obejmuje następujące etapy:
- rozdrabnianie surowca,
- wypalanie,
- mielenie.

Surowiec dostarczany jest z gipsołomów w kawałkach wielkości do 350 mm. Kruszenie wstępne przeprowadza się w kruszarkach szczękowych. Rzadziej stosowane są kruszarki walcowe lub stożkowe. Materiał zostaje rozdrobniony na kawałki wielkości ok. 4 mm. Jeżeli wymagane jest większe rozdrobnienie (wypalanie w prażarkach) prowadzi się przemiał drobny w młynach młotkowych lub kulowych (promocja 3 w 1).

Do wypalania kamienia gipsowego w kawałkach stosuje się piece połowę, szybowe, kręgowe lub obrotowe. Najlepsze wyniki dają piece obrotowe, z których uzyskuje się jednorodny produkt wypalania. Gips w stanie sproszkowanym wypala się w kotłach pionowych zaopatrzonych w mieszadła, zwanych prażarkami lub warnikami.