Krystaliczne minerały ilaste

Ogólne pojęcia o budowie strukturalnej kaolinitu i innych minerałów ilastych ustalono w latach trzydziestych i czterdziestych XX w. W myśl tych pojęć, krystaliczne minerały ilaste składają się z warstw lub płytek zbudowanych z tetraedrów [Si0₄] lub oktaedrów. Połączenia warstw - >gą być następujące: 1) jedna tetraedryczna i jedna oktaedryczna (zespół dwuwarstwowy, określany jako typ 1:1), 2) dwie tetraedryczne i między nimi jedna ktaedryczna (zespół trójwarstwowy, określany jako typ 2:1), 3) dwie tetraedryczne i między nimi dwie oktaedryczne (zespół czterowarstwowy, określany jako typ 2:2 lub 2:1:1) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Połączenia kilku warstw lub płytek tworzą pakiet elementarny. Połączenie n pakietów elementarnych tworzy widoczną pod mikroskopem płytkę minerału ilastego. Według połączenia warstw typu 1:1 (kaol i nitowego) zbudowane są minerały: kaolinit, dykit, lialoizyt i rzadko spotykany nakryt (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Według połączenia 2:1 (łyszczykowego) zbudowane są łyszczyki, hydrołyszczyki, wermikulit, talk, pirofilit i in. Według połączenia 2:2 (chlorytowego) zbudowane są klinochlor, pen- nin i in. Połączenie warstw to pierwsza cecha, którą przyjęto za zasadę klasyfikacji minerałów ilastych (uprawnienia budowlane).

Zarówno w warstwie tetraedrycznej, jak i w warstwie oktaedrycznej mają miejsce podstawienia izomorficzne. W warstwie oktaedrycznej kaolinitu jon glinu może być częściowo zastąpiony jonem żelaza i nawet galu, co zaobserwowano w niektórych glinach słodkowodnych. W illitach jon potasu może być częściowo zastąpiony jonem rubidu. Ale najczęściej występują częściowe podstawienia izomorficzne w połączeniach warstw typu 2:1. W ten sposób jon krzemu może być zastąpiony jonem glinu, a jon glinu w warstwie oktaedrycznej jonami żelaza, magnezu, cynku, niklu i in (program egzamin ustny).

Klasa krzemianów warstwowych

Zastąpienie jonu glinu np. jonem magnezu może być dwojakie: jeden jon glinu jednym jonem magnezu i dwa jony glinu trzema jonami magnezu. W przypadku pierwszym nie wszystkie pozycje oktaedryczne zostają zastąpione i warstwa tetraedryczna będzie swoimi wierzchołkami dotykała 2/3 tlenowych wierzchołków podstaw oktaedrów. W przypadku drugim wszystkie pozycje oktaedryczne zostają podstawione (opinie o programie).

Minerały pierwszego rodzaju podstawienia przyjęto nazywać dioktaedrycznymi, a minerały drugiego rodzaju podstawienia trioktaedrycznymi. Na rysunku 1-1 pokazano stykanie się „tlenowych” wierzchołków oktaedrów przy dioktaedrycznym rozmieszczeniu w minerale w sześciu punktach 1, 2, 4, 6, 7 i 8; przy trioktaedrycznym rozmieszczeniu stykanie się wierzchołków występuje w punktach 1-9.

Rodzaj podstaw tetraedrów w płaszczyźnie osi b-a w przypadku minerału dwuoktaedrycznego; linie przerywane sześciokąty utworzone są przez zwarte strony niżej leżących tetraedrów. Przy -wypełnieniu wszystkich podstaw oktaedrów (zaznaczonych cienkimi liniami przerywanymi) otrzymuje się minerał trioktaedryczny. Jest to druga cecha, którą przyjęto za zasadę klasyfikacji minerałów ilastych (segregator aktów prawnych).

Budowę minerałów ilastych wyjaśnił Zwiagin na podstawie ich badania metodami elektronicznymi. Zbudowano kilka schematów klasyfikacyjnych z uwzględnieniem tych podstawowych cech klasyfikacyjnych. Jeden z nich, zaproponowany przez Mackenzie i Mitchella, może być przydatny również do celów technologicznych (tabl. 1-1). Według tego schematu krystaliczne minerały ilaste mogą być podzielone na dwie klasy: filokrzemiany (warstwowe) i krzemiany warstwowo - wstęgowe.

Klasa krzemianów warstwowych dzieli się według połączeń warstw 1:1, 2:1:1, 2:1 na trzy typy: kaolinit, chloryt i łyszczyk; typy dzielą się na grupy i serie strukturalne, stosownie do odrębnych rodzajów minerałów. Do schematu wprowadzono podziały na „odmiany” chemiczne, podkreślające izomorfizm związany z wzajemną wymianą kationów, tak rozpowszechniony pośród minerałów ilastych. Izomorficznie zastępowane kationy podane są w nawiasach w’ ostatniej rubryce (promocja 3 w 1).