Kryształy diamentu

Ze względu na niezwykłe własności diamentu niektórzy badacze przypuszczali, że składa się on z jakiegoś specjalnego pierwiastka, który nazwano ziemią diamentową. Budowa diamentu została określona w sposób nie budzący wątpliwości dopiero w pierwszej połowie XIX w (program uprawnienia budowlane na komputer).
W porównaniu z grafitem, który jest odmianą węgla trwałą w skorupie ziemskiej, diament jest odmianą nietrwałą, przechodzącą przy ogrzewaniu bez postępu powietrza w grafit. Przejście to przy niskich ciśnieniach ma charakter jednokierunkowy i próby otrzymania diamentów z grafitu nie dały rezultatu.

Diament krystalizuje w układzie regularnym, tworząc najczęściej ośmiościany. Rzadziej spotykane są dwunastościany rombowe, sześciany oraz czworościany, a także inne postacie. Najbogatszą w ściany formą jest czterdziesto-ośmiościan.
Kryształy diamentu rzadko są ograniczone płaskimi ścianami i prostymi krawędziami. Ściany kryształów są zazwyczaj zaokrąglone i tworzą powierzchnie nierówne. Powierzchnie te przecinają się, tworząc łuki o zmiennej krzywiźnie. Na wielu ścianach kryształów występują wypukłości i zagłębienia oraz prążkowania, nieraz w postaci siatki.

Najczęściej spotykane są ośmiościany o ścianach nieco zaokrąglonych; niekiedy przybierają one kształt zbliżony do kuli. Również i sześcienne kryształy diamentu są często zaokrąglone. Spotyka się także kryształy zdeformowane, które straciły pierwotny kształt oraz kryształy jakby nadgryzione (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Te charakterystyczne zdeformowania .kryształów diamentu są związane z warunkami ich wzrostu, a także z ich późniejszym rozpuszczaniem. Nierzadko występują bliźniacze zrosty kryształów diamentów. Powstają one przez zrost dwóch pojedynczych kryształów; płaszczyzną zrostu jest zazwyczaj płaszczyzna ośmiościanu. Oprócz dwojaków pospolite są bliźniaki wielokrotne. Zbliźniaczone kryształy diamentu mogą nieraz sprawiać duże trudności przy szlifowaniu (uprawnienia budowlane).
Często spotyka się zrosty nieregularne w postaci zbitych, drobnokrystalicznych skupień. Noszą one nazwę bort.

Promieniste skupienia kryształów

Promieniste skupienia kryształów diamentu znane są pod nazwą ballas. Skupienia okrągławe, ziarniste, o barwie szarej i rozmaitej wielkości, aż do wielkości jaja, przypominające z wyglądu koks, nazywane są karbonado (carbonado). Spotyka się je głównie w Brazylii. Odmiany te ze względu na nieprzezroczystość i dużą odporność na ścieranie znajdują zastosowanie w przemyśle (program egzamin ustny).

Budowa diamentu. Sieć przestrzenną diamentu można przedstawić za pomocą dwóch regularnych sieci o scentrowanych ścianach, z których jedna w stosunku do drugiej jest przesunięta w kierunku głównej przekątnej sześcianu. Budowa wewnętrzna diamentu różni się od budowy grafitu, który ma ten sam skład chemiczny. Ta odmienna budowa wewnętrzna wyjaśnia różnice własności, zwłaszcza różną twardość diament jest bowiem przykładem najtwardszego, grafit zaś najmiększego. Porównując rozmieszczenie atomów węgla w diamencie i graficie, można zauważyć wyraźne różnice (opinie o programie). Wiązania między poszczególnymi atomami węgla w sieci przestrzennej diamentu należą do wiązań atomowych. Każdy z atomów węgla, które są ciaśniej ułożone w krysztale diamentu niż w krysztale grafitu, jest otoczony czterema innymi atomami węgla, znajdującymi się w równych odległościach; kąt między kierunkami wiązań wynosi 109°28\ W graficie natomiast atomy układają się warstwami, w rezultacie czego więź między atomami jest znacznie słabsza (segregator aktów prawnych).

Jedną z cech charakterystycznych grafitu jest łupliwość równoległa do płaszczyzn najgęstszego ułożenia atomów węgla, zgodnie z tymi płaszczyznami wiązania między atomami węgla są silniejsze niż w kierunkach do nich prostopadłych. W diamencie atomy węgla układają się gęściej w płaszczyznach ośmiościanu, co wyjaśnia jego łupliwość.

Diament ma wyraźną łupliwość równoległą do ścian ośmiościanu (promocja 3 w 1). Wykorzystuje się to przy cięciu (odłupywaniu) i szlifowaniu. Przy lekkim uderzaniu ostrza przyłożonego do diamentu w kierunku płaszczyzny łupliwości następuje rozłupanie diamentu na dwie części. Metodą tą posługiwano się dawniej, kiedy nie znano jeszcze pił diamentowych.