Kuliste mikroskopijne pory

Liczni badacze przyznają, i można się z tym zgodzić, że główną rolę przy pochłanianiu wilgoci i rozszerzaniu się materiału odgrywa faza szkła w czerepie ceramicznym. Jeśli zaś rozpatruje się wytrzymałość wyrobu ceramicznego bez uwzględnienia wpływu adsorbowanej przez niego wilgoci, to zależy ona od: 1) jednorodności rozmieszczenia składników w masie wyjściowej i w czerepie, 2) gęstości (porowatości), 3) zakłócenia jednorodności wtrąceniami ziarnistymi, np. ziarnami kwarcu wskutek poliformizmu, 4) pola naprężeń. W czerepie wyrobów ceramiki szlachetnej następują ponadto zakłócenia struktury fazy szkła i wady powierzchni obtopienia szkliwa. W danym przypadku nie rozpatruje się oczywiście składu mineralogicznego i chemicznego czerepu i szkliwa oraz wpływu warunków’ wypalania (program uprawnienia budowlane na komputer).

Stosowanie tego równania ogranicza się do materiałów ceramicznych o porowatości do 40-50%. Dla wyrobów o średnich porowatościach (nasiąkliwości 10-20%) zwiększenie porowatości o 10% powoduje zmniejszenie wytrzymałości nawet o 50% (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Kuliste mikroskopijne pory wywołują w przybliżeniu dwa razy większe spiętrzenie naprężeń wokół siebie niż w otaczającym materiale i powodują odpowiednie osłabienie wytrzymałości. Współczynnik spiętrzenia naprężeń dla płaskich rozciągniętych porów mikroskopijnych o długości l i promieniu zaokrąglenia r wynosi 2 {/l/r, a wartość a dokoła takich porów wzrasta odpowiednio do tego współczynnika 5- i 10-krotnie; w takich samych proporcjach zmniejsza się wytrzymałość materiału. Złączenie dwóch okrągłych porów i kapilary między nimi, długości np. 10 razy większej od jej średnicy, wzmacnia pole naprężenia mniej więcej 20 razy (uprawnienia budowlane).

Wzajemne oddziaływanie naprężeń przyległych porów o różnych średnicach i ka- pilar stwarza pole naprężeń, którego działanie sumuje się z polami naprężeń powstających zarówno przy przemianach polimorficznych, np. kwarcu i krystobalitu, jak i przy niejednakowym termicznym rozszerzeniu się faz krystalicznych i fazy szkła. Nie wszystkie pola mają ten sam znak naprężeń, ale duże ujemne naprężenie powstaje w materiale o składzie bardziej niejednorodnym (program egzamin ustny).

Pełzanie dyfuzyjne

W celu przejścia od próbek laboratoryjnych do naturalnych przemnaża się wartości wytrzymałości próbek laboratoryjnych przez 0,6-0,68. Przechodząc do omówienia procesu II należy zaznaczyć, że poglądy odnośnie do tego procesu są dość zgodne. Odkształcenie plastyczne przebiega dzięki pełzaniu dyfuzyjnemu. Pełzanie dyfuzyjne określa się powstawaniem wakancji, przeważnie na granicach między ziarnami, gdzie tworzą one małe kąty z kierunkiem rozciągania. Powstające wakancjo wędrują następnie w kierunku granic międzyziarnowych, tam gdzie granice te znajdują się pod działaniem największych naprężeń rozciągających (opinie o programie).

Ten ogólnie znany proces Nabarra Herringa jest dość opóźniony w czasie. Gdy szybkości powstawania i pochłaniania wakancji zbiegają się, obserwuje się pełzanie wzdłuż granic ziaren odkształcenie plastyczne. Gdy szybkości nie zbiegają się, następuje nagromadzenie się wakancji na granicy ziaren, łączenie się ich w pory, wzrost porów, a szybkość odkształcania zbiega się z szybkością niszczenia. Szybkość ta jest duża (segregator aktów prawnych).

W miarę wzrostu T wartości D zwiększają się znacznie intensywniej, a wakancje tworzą się już wewnątrz ziaren jako wynik masowej dyslokacji. Wzrasta przy tym wpływ dyslokacji na odkształcenia plastyczne. Jest to wyjaśnienie plastycznego odkształcenia ciała stałego w wysokich temperaturach, gdy nie ma w nim reakcji rozwijających się przy nagrzewaniu. Przebieg reakcji w kompozycjach ceramicznych przy nagrzewaniu jest różny. Dlatego reakcje te towarzyszą procesowi II i współdziałają z nim (promocja 3 w 1).

Teoria takiego łącznego działania i mechanizmu powstawania wakancji oraz plastycznego odkształcania przy pełzaniu nie została jeszcze opracowana. Na razie można tylko posługiwać się modelem ogólnej deformacji w czasie nagrzewania i porównać go z niektórymi zbadanymi zjawiskami zachodzącymi w glinie przy ogrzewaniu. W tym celu można zastosować wykres deformacji, otrzymany na podstawie badań przy skręcaniu gliny ogrzanej do temperatury 1200°C w przyrządzie Kellera i Kozłowskiej.