Ładunek elektryczny

Trzy warstwowe minerały tworzą się przez odkładanie krzemionki na wierzchu i na spodzie płytki gibbsytu lub brucytu. Kwarc, przestrzenna struktura krzemianowa, odznacza się bardzo małym stosunkiem tlenu do krzemu (2:1), jak to można zauważyć (program uprawnienia budowlane na komputer). Dlatego też jest to jeden z najbardziej wytrzymałych minerałów na warunki atmosferyczne. Natomiast skalenie, mające większy stosunek krzemu do tlenu (2,7-4,0) mogą na skutek wietrzenia zmieniać się w minerały ilaste. Dlatego są one powszechnie występującymi minerałami skałotwórczymi, a struktury przestrzenne, szczególnie kwarc i skaleń znajdują się w gruntach w dużej ilości. Minerały te występują niekiedy w cząstkach ilastych, ale najczęściej w pyłach i gruntach ziarnistych (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ze względu na charakter ich struktury przestrzennej cząsteczki i ziarna minerałów mają tendencje do występowania w kształtach, które są w przybliżeniu równo- wymiarowe.

Każda cząstka gruntu przenosi ładunek elektryczny (uprawnienia budowlane). Zjawisko to można łatwo wykazać mieszając w zlewce grunt drobnoziarnisty z wodą i wstawiając do zlewki dwie elektrody, stanowiące część obwodu elektrycznego składającego się poza tym z baterii i amperomierza. Amperomierz wykaże, że mieszanina gruntu z wodą przenosi elektryczne ładunki w obwodzie. Chociaż teoretycznie cząstki gruntu powinny przenosić zarówno ładunki ujemne, jak i dodatnie, to jednak rejestruje się jedynie ładunki ujemne (program egzamin ustny). Taki ładunek elektryczny może powstać wskutek działania jednego lub kilku niżej wymienionych czynników. A więc może być wywołany:

• izomorficznym zastąpieniem,
• powierzchniową dysocjacją jonów grupy wodorotlenowej,
• brakiem kationów w sieci krystalicznej,
• adsorpcją anionów,
• obecnością substancji organicznych (opinie o programie).

Cząstka iłowa

Z tych pięciu czynników pierwszy - izomorficzne zastąpienie - jest najważniejszy, Jednakże cząstki gruntu nie tylko przenoszą ładunki, lecz również są w stanie wyrównywać różnice potencjałów, ponieważ ładunki dodatnie i ujemne nie występują jednocześnie w tych samych miejscach. Podobnie wiązania kryształów w cząstkach gruntu powodują powstanie ładunków miejscowych (segregator aktów prawnych).

Ponieważ wielkość ładunku elektrycznego jest wprost proporcjonalna do powierzchni cząstki, to jego wpływ na zachowanie się cząstki w porównaniu do wpływu sił masowych (tzn. ciężaru cząstki) będzie wprost proporcjonalny do wartości pola powierzchni podzielonego przez masę cząstek. Wartość tego ilorazu, określonego powierzchnią właściwą jest charakterystycznym wskaźnikiem względnego wpływu ładunków elektrycznych na zachowanie się cząstki. Terminu koloid używamy do określenia cząstek, których zachowanie się zależy w większym stopniu od sił powierzchniowych niż sił masowych. Cząstka iłowa jest koloidem ze względu na swoje małe wymiary i nieregularność kształtów. Im mniejsza cząstka, tym większa jej powierzchnia właściwa.

Z tablicy tej wynika, że wartość powierzchni właściwej wzrasta w miarę zmniejszania się wymiarów cząstek. Należy zauważyć, że stosunek powierzchni do objętości sześcianu wynosi 6/L, a dla kuli 6/D. Rząd wielkości wymiarów koloidu przyjęto dosyć dowolnie od 1 nm do 1 pm. Należy zaznaczyć, że jedynie średnica atomów i drobin (cząsteczek) jest mniejsza od 1 nm. Dominująca ilość cząstek większych od ok. 1 pm podlega w zasadzie wpływom sił masowych. Wartość 25 m²/g powierzchni właściwej umownie przyjmuje się jako dolna granicę dla koloidów (promocja 3 w 1). Cząstki o wymiarach pyłów i cząstki większe rra.2 wartość powierzchni właściwej mniejszą, to jest znacznie mniejszą niż dolna dla koloidów. Powierzchnia właściwa, podano typowe wartości powierzchni właściwej cząstek iłowych. Należy zwrócić uwagę na dużą różnicę wartości powierzchni właściwej kaolinitu flO-20 m²/g) i montmorylonitu (800 m²/g) wielką wartość powierzchni montmoryloartu można sobie lepiej wyobrazić, kiedy założymy, że 6 g montmorylonitu ma mniej więcej taką samą powierzchnię co całe boisko i nożnej lub że tylko 12 g tu wystarczyłoby do pokrycia całego boiska piłki nożnej (do pokrycia boiska potrzeba 2×6 g, ponieważ do wartości powierzchni właściwej wliczona jest powierzchnia obydwóch stron cząstki montmorylonitu).