Ławy naciągowe

Naciąg uzbrojenia odbywa się w oparciu o czołowe belki oporowe z kształtowników. Widoczne są pionowe ramki odciągowe służące do przytrzymywania górnego uzbrojenia (program uprawnienia budowlane na komputer). Urządzenia produkcyjne składają się z pojemnika do betonu, jeżdżącego po torach na wózku i wciągnika elektrycznego do transportu elementów.

Cechą charakterystyczną metody tzw. krótkich form jest wykorzystanie form (względnie ich części lub rdzeni związanych z formami) jako urządzeń oporowych przy kotwieniu naciągniętych prętów lub strun (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Produkcja może tu przebiegać w dwojaki sposób:
1) betonowanie i sprężanie następuje kolejno w ustawionych obok siebie formach,
2) formy przesuwane są (np. na taśmie lub na wózkach) do kolejnych, stałych stanowisk produkcyjnych naciągu strun, betonowania, dojrzewania itd.

Pierwsza metoda nadaje się do produkcji dużych elementów, druga - przy większych seriach produkcyjnych elementów drobnych. Te dwa skrajne przypadki określają też zakres zastosowania metody krótkich form (uprawnienia budowlane). W pierwszym z nich (elementy duże) na ogół nie opłacałoby się zakładanie długich torów z bardzo silnymi masywami oporowymi, ciężkimi urządzeniami do transportu gotowych elementów itd., jak również używanie do sprężania wielkiej liczby cienkich strun. Natomiast często ekonomicznie korzystniejszy okazuje się tu kablobeton, który zresztą w pewnej mierze zastąpił już metodę krótkich form (mogłaby ona okazać się ewentualnie ekonomicznie uzasadniona przy masowej produkcji standartowych elementów jak np. podkłady kolejowe, umożliwiających zamortyzowanie stosunkowo znacznego kosztu form oporowych). W wytwórniach polskich, nastawionych z reguły na zmienny asortyment produkcji metoda krótkich form nie znalazła dotąd szerszego zastosowania. Ostatnio opracowano jednak wytwórnię podkładów kolejowych tą metodą (program egzamin ustny).

Strzemiona naciągane

Klasycznym przykładem zastosowania metody krótkich form do wytwarzania dużych belek sprężonych dwukierunkowo (w kierunku podłużnym oraz przez naciągnięcie strzemion poprzecznych) jest metoda E. Freyssineta, zastosowana przez firmę Wayss & Freytag w latach 1935/38. Metodą tą wykonywano dźwigary doświadczalne o rozpiętości 18,5 m i wysokości 1,20 m (tzw. dźwigary frankfurcki i drezdeński) sprężone odpowiednio stalą krzemowo-manganową oraz węglową ulepszoną termicznie, naciąganą do ok. 55 kG/mm2 (opinie o programie).

Rdzeniem oporowym jest tu dwudzielna denna ława betonowa, o którą zaczepione są pręty uzbrojenia podłużnego za pomocą zakotwień betonowych zazębiających się z ławą. Naciąg następuje przez rozparcie ławy lewarem umieszczonym w środku stanowiska. Strzemiona naciągane są lewarami 6 w oparciu o formę. Cała forma ustawiona jest na rolkach lub wózkach. Wzdłuż elementu biegną kanały do naparzania para dochodzi wlotem (segregator aktów prawnych). Betonowanie następuje odcinkami 1,5-metrowymi. Formy i strzemiona (w pewnej modyfikacji powyższej metody). Technologia powyższa nawiązuje jeszcze w znacznym stopniu do tradycyjnych metod wykonawstwa niesprężonych konstrukcji żelbetowych.

Znacznym postępem w zastosowaniu metody krótkich form do produkcji belek (stropowych dwuteowych o rozpiętościach ok. 4-6 m) było uruchomienie wytwórni w Orleanie w r. 1945. Zastosowano tu formy o ściankach podwójnych (aby przeciwdziałać wyboczeniu), zaopatrzonych w płyty kotwiące wspierające się na 3 śrubach stabilizujących.

Stosowano również formy podwójne do wyrobu równocześnie dwóch belek dwuteowych. Widok wytwórni z szynami, na których posuwają się formy, z lewej strony widoczne jest urządzenie do oliwienia form (przed zapełnieniem betonem), w głębi piec do naparzania (promocja 3 w 1)..