Materiały pochodzenia roślinnego

Materiały pochodzenia roślinnego. Do tej grupy materiałów izolacyjnych stosowanych w kraju należą:
a) płyty pilśniowe porowate,
b) płyty trzcinowe,
c) płyty wiórkowo-cementowe,
d) płyty z targanu lnianego (bitumit) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wszystkie te materiały pod wpływem zawilgocenia w ciągu dłuższego okresu czasu podlegają procesom gnilnym, podatne są na rozwój grzyba i działanie owadów. Należy je więc stosować tylko wtedy, gdy można je zabezpieczyć przed zawilgoceniem lub też zapewnić dostęp powietrza i możliwość wysychania w razie zawilgocenia. W przypadkach, gdy nie ma możliwości zabezpieczenia płyt przed zawilgoceniem, należy je chemicznie uodpornić przeć gniciem, grzybem i drobnoustrojami. Ponadto ze względu na niedostateczne ich odporność ogniową  z wyjątkiem płyt wiórkowo-cementowych  płyt te powinny być również chemicznie uodpornione na ogień (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Materiały izolacyjne o strukturze plastra miodu. Materiały te produkowane są w postaci płyt warstwowych. Strukturę wnętrze płyty tworzy się z takich materiałów jak karton, płyty pilśniowe twarde, folia aluminiowa, tkanina przesycona żywicami syntetycznymi itp. Sklejone warstwy tworzące regularne komórki, ustawione prostopadle do płaszczyzny płyty, wypełnione są materiałem izolacyjnym, np. pianizolem, styropianem, kruszywem perlitowym itp (uprawnienia budowlane). Płyty tak wykonane mają znaczną sztywność. Płyty o strukturze plastra miodu mają przyklejone obustronnie okładziny z blachy aluminiowej, sklejki, płyt pilśniowych twardych, z płyt azbestowo-cementowych itp.

Izolacje paroszczelne

Izolacje paroszczelne stosowane w naszym kraju podzielić można w zależności od rodzaju zastosowanego materiału na pięć następujących grup:
a) tynki i gładzie cementowe z użyciem środków uszczelniających,
b) powłoki z lakierów i farb olejnych lub farb syntetycznych o znacznym oporze dyfuzyjnym,
c) powłoki z lepiku bitumicznego jedno- lub kilkurazowe, jak Abizol G Emasfit i Izolit,
d) papa asfaltowa na lepiku bitumicznym lub kilka warstw z papy asfaltowej i z papy niepowlekanej na lepiku bitumicznym (program egzamin ustny),
e) folie aluminiowe przyklejone klejem syntetycznym lub lepikiem asfaltowym oraz folie z tworzyw sztucznych.

Zestawienie niektórych z najnowszych materiałów stosowanych do izolacji paroszczelnej wraz ze wskaźnikami przepuszczalności pary wodnej podano w tablicy 2-1. Dla porównania podano również wskaźniki przepuszczalności pary kilku materiałów stosowanych do izolacji cieplnej. Najlepszymi i najbardziej rozpowszechnionymi materiałami do izolacji paroszczelnej są materiały z papy i folii (opinie o programie). Spośród pap lepsze są papy asfaltowe, bardziej odporne na starzenie i zawilgocenie niż papy smołowe. Stosowane do izolacji papy powinny odpowiadać obowiązującym normom PN-70/B-27604 i PN-70/B-27617. Do przyklejania papy stosuje się lepiki asfaltowe na gorąco, zgodnie z normą PN-58/C-96177 (segregator aktów prawnych).

Folie z polichlorku winylu przykleja się klejem syntetycznym PCW/CH, a folie z polietylenu łączy się przez zgrzewanie. Folie aluminiowe o dostatecznej sztywności przymocowuje się do warstwy izolacji cieplnej lub do szkieletu prefabrykatu albo przykleja się do warstwy izolacji cieplnej lepikiem asfaltowym lub klejem syntetycznym. Do uszczelniania spoin w złączach elementów prefabrykowanych stosowane są: taśmy uszczelniające, specjalne uszczelki oraz kity uszczelniające.

Taśmy uszczelniające. Taśmy uszczelniające wykonywane są z płótna bawełnianego nasyconego asfaltem lub plastyczną masą izolacyjną (promocja 3 w 1).