Metoda kolejnego wykonania

W zasadzie w budownictwie stosuje się następujące metody organizacji budowy:
- metodę kolejnego wykonania,
- metodę równoległego wykonania,
- metodę pracy równomiernej, nazywanej również rytmiczną,
- różne kombinacje powyższych metod (metody mieszane) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Metoda kolejnego wykonania (T = n t) polega na kolejnym wykonywaniu obiektów, tj. budowę nowego obiektu rozpoczyna się po zakończeniu robót związanych z obiektem poprzedzającym. Metoda ta ma istotną wadę organizacyjną, a mianowicie brak ciągłości pracy brygad wykonujących poszczególne rodzaje robót (np. roboty ciesielskie, zbrojarskie i betonowe). Niedogodności organizacyjne metody kolejnego wykonywania robót mogą być częściowo zniwelowane w ten sposób, że zamiast tworzenia np. trzech brygad specjalizowanych (np. cieśli, zbrojarzy i betoniarzy) pracujących z przerwami (a raczej z przechodzeniem w czasie przerw do innych robót lub innych obiektów), tworzy się brygadę tak dobraną, że wykonuje ona wszystkie trzy specjalności pracując na obiekcie w sposób ciągły (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jednakże i w tym przypadku nie ma ciągłości ani w pracy maszyn i urządzeń budowlanych, ani w zużyciu materiałów budowlanych, gdyż po wykonaniu robót ciesielskich brygada przechodzi do robót zbrojarskich, następnie do robót betonowych (uprawnienia budowlane).
Metoda równoległego wykonania (T = t) polega na równoczesnym rozpoczynaniu robót na wszystkich obiektach przez poszczególne brygady. Wadą tej metody jest całkowity brak ciągłości pracy poszczególnych specjalizowanych brygad roboczych. Każda bowiem brygada po jednorazowym wykonaniu robót swej specjalności na jednym obiekcie musi być przenoszona na inne place budowy.

Zatrudnienia grup roboczych

Metoda równoległego wykonania charakteryzuje się nierównomiernością dziennej produkcji budowlanej, pracy maszyn, zużycia materiałów itp., nie stwarza zatem w żadnym zakresie warunków ciągłości ani równomierności, a wprost przeciwnie powoduje szczytowe nagromadzenie brygad roboczych, maszyn oraz materiałów, w porównaniu ze wszystkimi innymi metodami organizacyjnymi. Natomiast istotną zaletą tej metody jest, w porównaniu z innymi, największa możliwa szybkość wykonania budowy (program egzamin ustny). Wprawdzie krótki czas wykonania budowy mógłby w pewnym stopniu wyrównać straty, pochodzące od takiego szczytowego nagromadzenia nierównomiernie wykorzystanych środków produkcji, jednakże z drugiej strony trudności opanowania organizacyjnego towarzyszące metodzie pracy równoległej stają tu na przeszkodzie.

Metoda pracy równomiernej polega na podziale obiektu na pewną liczbę części o jednakowych ilościach robót, zwanych działkami, powierzanych na skutek tego do wykonania stałym grupom roboczym (brygadom) o niezmienionym składzie, które przechodząc z jednej działki na następną wykonują stale tę samą pracę (opinie o programie). To samo ma miejsce przy obiektach jednego typu i jednakowej wielkości, przy czym poszczególne obiekty odgrywają w tym przypadku rolę działek. Metoda ta wyróżnia się spośród pozostałych szczególnie korzystnymi właściwościami organizacyjnymi. Stwarza najlepsze warunki ciągłości oraz równomierności zatrudnienia grup roboczych i pracy maszyn, równomierności produkcji budowlanej oraz zużycia materiałów (segregator aktów prawnych).

Najważniejszą korzyścią wynikającą ze stosowania metody pracy równomiernej jest duża możliwość podnoszenia wydajności zatrudnionych grup roboczych (zespołów, brygad) na skutek wielokrotnej powtarzalności ich zadań i specjalizacji w wykonywaniu tych samych czynności.

Metody mieszane polegają na jednoczesnym zastosowaniu na jednej i tej samej budowie dwóch lub więcej metod poprzednio wymienionych, przy czym każda z tych metod musi być zastosowana na odrębnej części budowy lub musi dotyczyć odrębnego procesu roboczego budowy (promocja 3 w 1).