Metoda kolejności oddolnej

Masowość budownictwa jest zasadniczą przyczyną konieczną do wprowadzania typizacji, pomimo wymienionych różnic funkcjonalnych, technologicznych i programowych zachodzących w poszczególnych rodzajach budownictwa i budynkach. Narzuca to konieczność stosowania takich samych, względnie bardzo podobnych elementów konstrukcyjnych, budowlanych, wykończeniowych oraz wyposażenia wewnętrznego i zewnętrznego (program uprawnienia budowlane na komputer).
Kolejność typizacji zależy od warunków produkcyjnych i zapewnienia masowego stosowania i odbioru elementów, stąd więc jako całość działania jest bardzo trudna do określenia.

Można jedynie wyodrębnić dwie metody ustalania kolejności typizacji.
Metoda ta zakłada przede wszystkim typizację rozwiązań funkcjonalnych i technologicznych, a w dalszej kolejności typizację elementów i zespołów budowlano-konstrukcyjnych, instalacyjnych, wyposażeniowych itp.
Metoda ta przewiduje przede wszystkim typizację poszczególnych rodzajów elementów konstrukcyjnych i nadając jej charakter podstawowy. W oparciu o te typowe elementy projektuje się następnie układy funkcjonalne i technologiczne oraz całe budynki, które nie muszą być sztywno stypizowane (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Typizacja ta ze względu więc na swoją elastyczność projektowania jest bardziej godna polecenia pod warunkiem, że istnieje odpowiedni asortyment i właściwe odstopniowanie szeregu produkowanych elementów typowych.

Niezależnie od podanych i wyodrębnionych dwóch zasadniczych metod, istnieje także możliwość zastosowania typizacji odgórnej i oddolnej jednocześnie, którą nazywać się będzie typizacją kolejności pośredniej. Ponieważ wypływa ona z wyodrębnionych uprzednio metod, jest bardzo elastyczna i przydatna jednak nie uznawana jako metoda samodzielna (uprawnienia budowlane).

Stopnic typizacji

W zakresie prac projektowych typizacja obejmuje:
1) normatywy i wytyczne techniczne projektowania,
2) zakres dokumentacji projektowo-kosztorysowej dla projektów typowych i formę jej opracowania,
3) ogólne ustalenia koordynacji wymiarowej,
4) elementy konstrukcyjne, instalacyjne, wykończeniowe i wyposażeniowe.

Ogólnie w procesie typizacji rozróżnia się następujące jej rodzaje (program egzamin ustny).
Polegający na przygotowaniu zestawu elementów budowlanych, konstrukcyjnych, instalacyjnych i wyposażeniowych.
Polegająca na wyborze i selekcji odpowiednich elementów do stosowania w określonych obiektach. Ta forma typizacji nie zakłada projektowania nowych elementów, tym niemniej w przypadkach sporadycznych należy liczyć się z koniecznością ich doprojektowania. Zaletą tej formy typizacji jest swoboda w wyborze produkowanych elementów z tym że cechy techniczne i użytkowe muszą spełniać warunki wymagane w przyjętym projekcie (opinie o programie).

Z uwagi jednak na ograniczone asortymenty elementów, ujemnym zjawiskiem jest ograniczenie w pełnej swobodzie kształtowania funkcji, doboru ściśle żądanej wytrzymałości, rodzajach wykończenia itp.
Polega na projektowaniu nowych elementów, lub typów o określonych cechach dostosowanych do produkcji wieloseryjnej i długoseryjnej. Do uzyskania zamierzonych efektów skuteczności typizacji, osiągnięcia racjonalnej produkcji budowlanej i właściwych efektów ekonomicznych konieczne jest:
- skoordynowanie i ujednolicenie układów technologiczno-funkcjonalnych dla poszczególnych grup tematycznych oraz określenie optymalnych ich parametrów.
- ustalenie wspólnych modułów projektowych łączących rozwiązania technologiczne z konstrukcyjnymi (segregator aktów prawnych).
- określenie warunków środowiskowych i ich wymagań dla projektowanych budynków oraz wybór odpowiednich rozwiązań i materiałów budowlanych zapewniających utrzymanie tych warunków.
- przeprowadzenie szczegółowych kompleksowych analiz techniczno-ekonomicznych projektowanych elementów budowlanych. Zasadniczym celem analizy jest wyeliminowanie rozwiązań pojedynczych lub w niedostatecznym stopniu powtarzających się w poszczególnych projektach.

określenie najwłaściwszych metod produkcji i technologii elementów budowlanych w założeniu, że produkcja powinna się odbywać w wysoko uprzemysłowionych i wyspecjalizowanych zakładach. Zakłady te muszą zapewnić jej ciągłość i masowość (promocja 3 w 1).