Inne kruszywa naturalne

O ile piaski kopalniane i rzeczne spełniają opisane wyżej wymagania normowe i nie będą budziły większych wątpliwości, o tyle piasek wydmowy powinien być dodatkowo rozpatrywany pod względem zawartości soli organicznych i nieorganicznych, ewentualnej zawartości humusu i ewentualnego stanu krystalograficznego (kaolinizacja itp.) (program uprawnienia budowlane na komputer).
Do niedawna duże wątpliwości budziła przydatność piasku morskiego do produkcji betonu komórkowego. Badania wykazały jednak, że zawartość soli morskiej nie powoduje spadku jakości betonu komórkowego.

Należy zatem przypuszczać, że stosowanie piasku morskiego, jeżeli nie zawiera on zanieczyszczeń ilastych i organicznych, jest możliwe do produkcji autoklawizowanych wyrobów.
Do produkcji betonu komórkowego mogą mieć również zastosowanie jako dodatki następujące kruszywa (tylko w wypadkach sporadycznych przy braku piasków):
Bardzo drobne piaski kwarcowe o zawartości krzemionki minimum 80% oraz pyły kwarcowe (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Pyły kwarcowe naturalne można stosować jako dodatek do piasku w ilości nie większej jak 20% w zależności od dyspersji.
Gliny, które należą do kruszyw o bardzo rozwiniętej powierzchni (do 6000 cm2/g i wyżej). Glina stosowana do betonów komórkowych powinna być przemrożona w ciągu zimy i zemulgowana lub przeprażona.

Inne kruszywa naturalne, pochodzenia mineralnego, posiadające bardzo wysoką dyspersję w ilości ok. 10-35% (uprawnienia budowlane). Należą do nich: ziemie krzemionkowe, gliny lessowe, ziemie okrzemkowe, tufy, pyły wulkaniczne itp. Dodatek ich do kruszywa stosowanego do betonu komórkowego spełnia w pewnym zakresie rolę pucolaniczną oraz czynnika przeciwdziałającego sedymentacji i pozwala na stosowanie części grubego kruszywa jako dodatku w stanie niemielonym. Zaleca się wyprażenie tych drobnych kruszyw w temperaturze 150-250°C.
Popioły lotne, które ze względu na znaczenie gospodarcze i nastawienie produkcji betonu komórkowego na kruszywo popiołowe zajmują czołowe miejsce w przemyśle betonów komórkowych (program egzamin ustny).

Proces obróbki termicznej

Ogólnie należy stwierdzić, że kruszywa rozdrobnione (piaski, pyły, gliny, popioły lotne) do produkcji betonu komórkowego powinny być poddawane badaniom chemicznym, mineralogicznym oraz wszystkim szczegółowym badaniom w zakresie stopnia rozpuszczalności w wodzie zarobowej w zależności od czasu, temperatury, rozdrobnienia i wielkości pH. Od tego zasadniczego badania uzależnia się dwa główne procesy technologiczne, a mianowicie:
- dobór i określenie jakości i ilości spoiwa,
- dobór obróbki wstępnej kruszywa przy jego przygotowaniu na szlam lub mączkę.
Od takiego gruntownego rozeznania kruszywa zależy dalsze ustawienie procesu technologicznego produkcji betonu komórkowego (opinie o programie).

Dotychczasowe poglądy na zjawiska, rządzące procesem wiązania i dojrzewania betonów zwykłych, przenoszone na produkcję autoklawizowanych betonów komórkowych, wymagają skorygowania i opracowania nowych zasad i uzupełnień ze względu na inne warunki przygotowania surowców i obróbki termicznej dojrzewającego wyrobu.
Proces obróbki termicznej masy gazobetonowej w autoklawie wraz z procesami krystalizacyjnymi oraz rekrystalizacyjnymi stanowi szereg złożonych zjawisk, w których parametry jakościowe spoiw należą do najistotniejszych (segregator aktów prawnych).

Wyniki badań jakości cementu i wapna dla produkcji autoklawizowanych betonów komórkowych upoważniają do wysunięcia wniosku, że wapno palone przeznaczone do produkcji betonu komórkowego musi spełniać określone warunki pod względem:
- pochodzenia geologicznego kamienia wapiennego,
- granulacji kamienia wapiennego do wypału na wapno,
- temperatury i szybkości wypału,
- stosowania odpowiednich proporcji mineralizatorów,
- stosowania krzywo] różnorodności temperatur wypalania,
- stosowania homogenizacji spoiwa przez wspólne przemielenie z częścią kruszywa (promocja 3 w 1).