Metody suszenia drewna

Dotychczasowe metody suszenia drewna oparte były na nagrzewaniu pośrednim, a więc na nagrzewaniu przez promieniowanie, przez konwekcję lub przez przewodzenie ciepła. Metody pojemnościowe charakteryzują się tym, że przemiana energii elektrycznej na energię cieplną odbywa się w poddanym obróbce materiale; jest to zatem nagrzewanie bezpośrednie (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przy nagrzewaniu bezpośrednim metodą pojemnościową ciepło wytwarza się wewnątrz materiału umieszczonego między elektrodami kondensatora; dzięki temu wszystkie cząsteczki materiału nagrzewają się równomiernie. Spadek temperatury między warstwami wewnętrznymi a zewnętrznymi jest następstwem przekazywania ciepła otoczeniu przez zewnętrzne warstwy materiału. Taki układ temperatur stwarza sprzyjające warunki dla przemieszczania się wody przez dyfuzję i termo- dyfuzję z wewnętrznych warstw drewna ku bardziej suchym i chłodnym warstwom obwodowym. Jest to układ warunków odwrotny niż przy nagrzewaniu pośrednim (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Proces nagrzewania drewna przeprowadza się w generatorach lampowych o mocy 1-25 kW, które umożliwiają uzyskanie częstotliwości 0,25-30 MHz.
Z wzoru tego wynika, że pochłanianie mocy rośnie w stosunku kwadratowym do wzrostu natężenia pola elektrycznego, a w parze z tym zmniejsza się czas nagrzewania drewna. Ze względu na niebezpieczeństwo przebicia dielektryku napięcia doprowadzane do kondensatora nie mogą być zbyt wysokie; uwarunkowany napięciem gradient potencjału drewna zamyka się zazwyczaj w granicach 200-800 V/cm (uprawnienia budowlane).

Proces pojemnościowego suszenia drewna przebiega około 20 razy szybciej niż przy nagrzewaniu pośrednim. Suszenie prowadzi się w temperaturze nieco niższej niż 100 C; przy temperaturze wyższej zawarta w drewnie woda wrze, a wydzielająca się para może doprowadzić do wewnętrznych spękań. Sprawność generatorów wynosi około 60 %; zużycie energii na odparowanie 1 kG wody wynosi 1 kWh, dochodząc w zastosowaniu praktycznym do 2,3 kWh (program egzamin ustny).

Piezoelektryczne własności drewna

Ze względu na wysoki stosunkowo koszt energii elektrycznej nagrzewanie pojemnościowe jest drogie; z tego względu metody elektrotermiczne stosuje się raczej do klejenia niż do suszenia drewna. Przy klejeniu drewna w prasach, gdzie nagrzewanie drewna odbywa się przez przewodzenie, drewno musi być w warstwach zewnętrznych nagrzane do temperatury wyższej niż temperatura kondensacji kleju (145 C); proces nagrzewania trwa długo (opinie o programie).

Z liczb zestawionych w tabelach wynika, że kleje syntetyczne mają wyższą stałą dielektryczną i współczynnik strat dielektrycznych niż drewno. W polu wysokiej częstotliwości nagrzewają się one prędzej i do wyższych temperatur niż drewno; proces klejenia trwa zaledwie kilka minut. Metody elektrotermiczne oddają dobre usługi w dziedzinie klejenia drewna, zwłaszcza przy klejeniu wielkowymiarowych elementów konstrukcyjnych. Elektrotermiczna obróbka drewna jest metodą przyszłości; stoi ona na progu swego rozwoju.
Efekt piezoelektryczny polega na tym, że w niektórych ciałach pod działaniem sił mechanicznych i związanych z nimi naprężeń powstają ładunki elektryczne. Zjawiska tego rodzaju występują w anizotropowych ciałach krystalicznych, zwłaszcza w kryształach kwarcu (segregator aktów prawnych).

Badania przeprowadzone przez Szubnikowskiego, Bażenowa i Konstantynową wykazały, że zjawiska piezoelektryczne występują prawie u wszystkich gatunków drewna przy ściskaniu, zginaniu i skręcaniu. Przy obciążaniu i odciążaniu powstają w drewnie ładunki o przeciwnych znakach; ich wielkość jest proporcjonalna do wielkości odkształcenia i w dużym stopniu zależy od kierunku przebiegu włókien (promocja 3 w 1).

W miarę wzrostu wilgotności efekt piezoelektryczny początkowo się zmniejsza, a później zanika. Występowanie zjawisk piezoelektrycznych jest następstwem zorientowanej, anizotropowej budowy drewna, lub celulozy, w której uporządkowane przestrzennie micele rozmieszczone są obok przestrzeni nie uporządkowanych.