Mimośrodowe połączenie

Mimośrodowe połączenie w węźle prętów pasów górnego i dolnego wywołuje momenty gnące, które powinny być uwzględnione w obliczeniach i wymiarowaniu. Nie uwzględnienie ich może być powodem powstawania rys w połączeniach węzłowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Na osiach podpór w dolnej płaszczyźnie dźwigarów wbetonowane są trzpienie średnicy 24 mm, które przy montażu dźwigarów osadzone są w otworach wykonanych w górnej powierzchni podciągów wypełnionych bezpośrednio przed montażem rzadką zaprawą cementową. Dźwigary należy wykonywać w pozycji poziomej w formach drewnianych obok miejsca wbudowania w konstrukcją (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
W płaszczyznach wieszaków dźwigary stężane są ze sobą pionowymi żelbetowymi tężnikami o przekroju ceowym. Tężniki są ukształtowane na końcach w taki sposób, że po połączeniu z wieszakami tworzą wraz z nimi sztywne portale. Połączenie wykonane jest na śruby (po 3 z każdej strony) przechodzące przez otwory w tężnikach i wieszakach oraz pionowych żeberkach pasów górnych. Przy montażu zawieszone na hakach żurawia stężenia ustawiane są początkowo w pozycji równoległej do płaszczyzn dźwigarów, a następnie przez obrót poziomy wsuwane we wnęki boczne pasów górnych. Górne krawędzie stężeń znajdują się o 8 cm niżej poziomu górnej krawędzi pasów górnych i nie stanowią dzięki temu przeszkody przy układaniu płyt dachowych (uprawnienia budowlane).

Zastosowanie tężników pionowych ułatwia montaż dźwigarów, ponieważ natychmiast po ustawieniu ich na podciągach są one za pomocą tężników w sposób bardzo prosty dołączane do uprzednio już zmontowanej części konstrukcji. Stateczność konstrukcji w czasie montażu wymaga też, aby między pierwszymi zmontowanymi dwoma dźwigarami zostały zmontowane stałe lub montażowe tężniki połaciowe.
Liczby tablicy wskazują, że konstrukcja wyróżnia się lekkością i małym rozchodem materiałów w elementach przekrycia i stężeniach (program egzamin ustny). Natomiast zużycie betonu i stali w dźwigarze głównym łukowym jest większe aniżeli w innych konstrukcjach niesprężonych o odpowiedniej rozpiętości, jak np. w dźwigarze kratowym latarniowym.

Zużycie betonu i stali

Jednym z powodów tego jest gęste rozstawienie dźwigarów, które prowadzi zwykle do zwiększenia betonu i stali potrzebnych wyłącznie ze względów konstrukcyjnych. Łączny rozchód materiałów w całości konstrukcji dachowych obydwóch typów. Wpływ nieznacznej różnicy rozpiętości (18,0 m i 18,31 m) został pominięty (opinie o programie).

Jakkolwiek porównywane konstrukcje należą do odrębnych typów, to z liczb tej tablicy można jednak wyciągnąć wniosek ogólny, że rząd wielkości zużycia materiałów w całości konstrukcji dachowych (w przekryciach i dźwigarach głównych) jest przy różnych rozstawach dźwigarów głównych jednakowy. Przy zmniejszaniu rozstawu dźwigarów rozchód materiałów w przekryciu dachowym zmniejsza się, natomiast w dźwigarach głównych - powiększa się. Rozpiętości hal typu ciężkiego wahają się w granicach od 18 do 30 m, rozpiętości zaś hangarów, magazynów i innych obiektów o specjalnym przeznaczeniu mogą być jeszcze znacznie większe (segregator aktów prawnych).

Przy rozpiętościach tego rzędu z konstrukcjami stalowymi mogą pod względem zużycia materiałów i ekonomiczności montażu skutecznie konkurować jedynie konstrukcje sprężone kratowe. Konstrukcje sprężone kablami mogą być wykonywane w całości jako jeden element lub w oddzielnych odcinkach scalanych następnie przez sprężenie w elementy większe. Obydwa te typy konstrukcji znalazły już u nas zastosowanie, a część z nich została stypizowana i ujęta w katalogach. Jedna z typowych konstrukcji dachowych z dźwigarem kablobetonowym wykonywanym w całości. Konstrukcja składa się z dźwigarów kratowych o rozpiętości 24 m rozstawionych co 6 m i z opartych na nich tvpowvch płyt kasetonowych o wymiarach 1,49 X 5,87 m (promocja 3 w 1).