Nabrzeża oczepowe

W nabrzeżach oczepowych obliczeniu podlegają: ścianka szczelna, zakotwienie i oczep.
W nabrzeżach oczepowych zwykle ścianki szczelne uważa się za gładkie, a kąt tarcia gruntu o nie d = 0. Ścianki szczelne mogą być nie zakotwione lub zakotwione, pojedynczo albo wielokrotnie (program uprawnienia budowlane na komputer).
Ścianki nie zakotwione trafiają się wyjątkowo tylko w zupełnie płytkich obrzeżach oraz w budowlach tymczasowych. Ściankę taką oblicza się jako wspornik utwierdzony dolnym końcem w gruncie, przy czym należy wyznaczyć potrzebną do utwierdzenia głębokość wbicia ścianki oraz największy moment zginający, będący podstawą zwymiarowania przekroju.
Ścianki poddane są zwykle siłom poziomym, skupionym lub rozłożonym, przy czym w nabrzeżach najczęstszy jest wypadek drugi (parcie gruntu).

Gdy na jakąś ściankę nie zakotwioną, wbitą w grunt głęboko, działa niewielka stosunkowo pozioma siła, wówczas linia ugięcia tej ścianki przedstawiać się będzie jak na rysunku 8.13, tworząc fale zanikające w głąb gruntu. Tego rodzaju kształt linii ugięcia wywołuje w gruncie odpory, będące funkcją głębokości i przesunięcia ścianki ku gruntowi (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Dla zapewnienia utwierdzenia ścianki w gruncie muszą być spełnione przede wszystkim warunki równowagi momentów i sił poziomych. Zwykle wartości odporów wzbudzonych w gruncie są tak duże, że dla zrównoważenia siły zewnętrznej wystarczy wbicie ścianki na głębokość odpowiadającą pierwszej fali odkształcenia lub mniejszą. Odnośne wykresy odkształcenia i odpowiadające im wykresy odporów (uprawnienia budowlane).

W dzisiejszym stanie wiedzy obliczenie ścisłe, z uwzględnieniem wartości odporu zależnej od odkształcenia ściany, jest bardzo żmudne i nie odpowiada potrzebom praktyki. Ponadto, wobec słabej jeszcze dziś znajomości związków pomiędzy odporem a odkształceniem, zachodzących w różnych gruntach i różnych warunkach, ścisłości tego rodzaju obliczenia nie odpowiada równa ścisłość założeń, co czyni niewiarygodnymi wyniki obliczenia. Prędzej do celu prowadzą metody przybliżone, które w praktyce dają wystarczające bezpieczeństwo budowli (program egzamin ustny).

Metody przybliżone

Metody przybliżone polegają na zamianie krzywolinijnego wykresu odporu na wykresy proste i odpowiadające wykresom odporu maksymalnego obliczonego na podstawie teorii klasycznych.
Wartość największego momentu zginającego w ściance wyznacza się z wieloboku sznurowego, mnożąc największą jego rzędną (mierzoną poziomo, pomiędzy zamykającą a wielobokiem) przez biegunową wieloboku sił (opinie o programie).
Gdy na ściankę działa nie siła skupiona, lecz siła rozłożona (np. parcie gruntu lub wody gruntowej), wówczas obliczenie analityczne prowadzi do zbyt skomplikowanych wzorów, a dla praktyki zupełnie wystarczające jest obliczenie wykreślne, przeprowadzone na tych samych zasadach co poprzednio (segregator aktów prawnych).

W tym wypadku należy przede wszystkim odjąć od siebie obydwa wykresy - prawostronnego parcia czynnego od lewostronnego odporu granicznego, przy czym otrzymuje się wykres wypadkowy. Powierzchnie obustronnych wykresów dzieli się jak poprzednio na
paski; paski zastępuje się poziomymi siłami skupionymi zaczepiającymi w ich środkach ciężkości (w przybliżeniu można je przyjmować w połowie wysokości paska) i dla całego takiego zespołu sił wykreśla się wielobok sił, znowu dbając o to, aby biegun leżał na prostopadłej do linii sił, trafiającej w początek wektorów sił reprezentujących parcie czynne.

Wykreślony na tej podstawie wielobok sznurowy wyznacza położenie tylnego odporu skupionego i zastępczą głębokość wbicia ścianki t„, a największa jego rzędna, pomnożona przez biegunową wieloboku sił - maksymalny moment zginający (promocja 3 w 1).
W omawianym wypadku praktyka wykazała, że ściankę należy wbijać na głębokość t = 1,10 t0, z tym że liczy się ją od punktu zerowego wykresu parcia.