Nagrzewanie

Wymiarowanie elementów z uwzględnieniem wpływu temperatury wymaga przyjęcia również dla działań termicznych współczynnika przeciążenia, którego wartości odpowiednie normy nie podają. Wobec dość znacznej precyzji, z jaką można ustalić możliwe zmiany temperatury, zalecić można stosowanie tu współczynnika przeciążenia równego 1,1. Wyjątek stanowić powinny konstrukcje, w których temperatura wpływa w sposób decydujący na wymiary elementu. Wówczas zalecić można stosowanie współczynnika równego 1,3 (program uprawnienia budowlane na komputer).

W budownictwie przemysłowym bardzo często konstrukcje poddane są silnym nagrzewaniom związanym z prowadzonymi procesami technologicznymi. Nagrzewanie może wynikać ze stykania się bezpośredniego elementów konstrukcyjnych z nagrzewającymi się urządzeniami produkcyjnymi, gorącymi materiałami, a także z napromieniowaniem elementów sąsiadujących z silnymi źródłami promieniowania cieplnego (np. w hutnictwie). W takich przypadkach zarówno spodziewane wartości możliwych wahań temperatury, jak też przewidziane sposoby izolowania, ekranowania itp. muszą być wnikliwie sprecyzowane. Zaleca się tu przyjmować współczynnik przeciążenia równy 1,3 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Podane wyżej uwagi, dotyczące ustalenia wymagań co do działań, które konstrukcja musi przenieść, odnoszą się do orzeczeń dotyczących spodziewanego zachowania się konstrukcji. Jeśli natomiast orzeczenie dotyczy określenia przyczyn i skutków stanu konstrukcji, który wystąpił w przeszłości (np. przyczyny uszkodzeń), wówczas określenie działania na konstrukcję sprowadza się do określenia rzeczywistego stanu obciążenia w pewnym określonym okresie czasu, jest więc częścią inwentaryzacji konstrukcji (uprawnienia budowlane).

Wymagania dotyczące przemieszczeń konstrukcji odnoszą się najczęściej do ograniczenia ugięć konstrukcji, rzadziej zaś do kątów obrotu, wychyleń z pionu itp. Wymagania te wynikać mogą bądź to ze względów statycznych, bądź też użytkowych (program egzamin ustny).

Zmiany położenia geometrycznych osi

Względy statyczne polegać mogą na zmianie schematu statycznego pracy konstrukcji lub jej elementów w przypadku przekroczenia określonej wartości przemieszczeń. W niektórych, bardziej skomplikowanych i jednocześnie wiotkich układach konstrukcyjnych, jak np. łupiny, konstrukcje wiszące, konstrukcje łukowe, wystąpić może konieczność uwzględnienia w obliczeniach zmiany położenia geometrycznych osi elementów konstrukcji (opinie o programie). Najczęściej jednak zmiany schematu statycznego w przypadku nadmiernych przemieszczeń polegają bądź to na niepożądanym włączeniu lub wyłączeniu współpracy pewnych elementów konstrukcji (np. przeniesienie obciążeń na ściany działowe lub wypełniające, zamiana wspornika na belkę obustronnie podpartą itp.), bądź też prowadzą do konieczności uwzględnienia nierównomiernego obniżania się podpór w elementach podpieranych, lub wreszcie wpływają na sposób pracy złączy, płaszczyzn podparcia itp.

Jak widać, ustalenie wymagań w zakresie przemieszczeń wynikających ze względów statycznych jest sprawą wewnętrzną ekspertyzy, która powinna rozstrzygać czy lepiej np. uwzględnić nierównomierne osiadanie podpór belki i odpowiednio je wzmocnić, czy też raczej zmniejszyć odkształcalność podpór. Względy użytkowe prowadzące do ograniczenia ugięć konstrukcji mogą być różnego rodzaju (segregator aktów prawnych).

Dotyczyć mogą na przykład spływu wody z dachów płaskich czy z kanalików ściekowych umieszczonych na stropach, wymagań stawianych powierzchniom, po których odbywa się ruch pojazdów kołowych (np. belki podsuwnicowe, pasy startowe, stropy z ruchem wózków transportowych itp.), przy czym wymagania te dotyczyć mogą zarówno wielkości spadków związanych z wygięciem, jak i progów powstających przy przejeździe z jednego elementu na drugi. Specjalne wymagania stawiane są elementom niosącym różnego rodzaju aparaturę precyzyjną. Możliwość niezakłóconej pracy bram określać może dopuszczalne ugięcie nadproża (promocja 3 w 1).