Nakładanie farb

Przy składaniu zamówień na farby ochronne należy żądać dostarczenia przez producenta szczegółowej instrukcji o sposobie przygotowania i nakładania farb (program uprawnienia budowlane na komputer).
W instalacjach ciepłej wody użytkowej nie można w żadnym przypadku stosować farb o jakimkolwiek stopniu toksyczności (np. farb, których składnikiem jest minia ołowiowa). Wszystkie materiały malarskie stosowane w instalacjach c. w. u. powinny być pozytywnie zaopiniowane przez Państwowy Zakład Higieny (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Na korodującej powierzchni metalu znajdującej się w środowisku wodnym występują duże ilości obszarów anodowych i katodowych tworzących galwaniczne ogniwa lokalne. W tym przypadku ochrona protektorowa sprowadza się do włączenia w szereg korozyjnych ogniw lokalnych zewnętrznego ogniwa galwanicznego kompensującego prądy korozyjne. Ogniwem zewnętrznym może być anoda magnezowa wytwarzająca własny prąd i różnicę potencjału lub anoda zasilana prądem stałym ze źródła zewnętrznego.

Innymi słowy ochrona protektorowa polega na przyłączeniu do chronionego elementu metalowego innego metalu (protektora), charakteryzującego się w danym środowisku korozyjnym bardziej ujemnym potencjałem (uprawnienia budowlane). Uproszczony przebieg zjawisk elektrycznych zachodzących przy stosowaniu działanie anody magnezowej występuje tylko elektrycznie z ochranianym przedmiotem. Połączenie to umożliwia nasycenie korodującej powierzchni żelaza ujemnymi ładunkami hamującymi przepływ jonów żelaza do środowiska wodnego. Zahamowanie korozji powierzchniowej chronionego zbiornika czy wymiennika ciepła następuje w wyniku przepływu do roztworu wodnego jonów metalu protektora. Warunkiem uzyskania skutecznej ochrony korozyjnej jest odpowiednia wartość różnicy potencjałów i natężenia prądu polaryzującego. Wartość potencjału ogniwa ochronnego określa zdolność przechodzenia anody magnezowej do roztworu (program egzamin ustny).

Natężenie prądu

Magnez charakteryzuje się w stosunku do żelaza, cynku i aluminium szczególnie wysokim ujemnym potencjałem wynoszącym, w zależności od rodzaju wody, ok. 1,8 V (względem elektrody kalomelowej). Nie polerowane żelazo ma potencjał ok. 0,475 V, a zatem różnica potencjałów pomiędzy tymi metalami wynosi ok. 1,325 V. W instalacjach c. w. u. tak wysoka różnica potencjałów może występować w wadach miękkich w początkowym okresie ich eksploatacji, gdyż z upływem czasu pod działaniem anody magnezowej potencjał żelaza szybko rośnie. Stąd też w wodach pozbawionych twardości węglanowej potencjał żelaza rośnie do wartości 0,74-0,8 V, a różnica potencjałów spada do 0,34-0,4 V.

A zatem w zależności od twardości wody różnica potencjałów może ustalać się na różnych poziomach (opinie o programie). Natężenie prądu anody wynosi zazwyczaj ok. 0,55 jego teoretycznej wartości. W zasobnikach ciepłej wody użytkowej zabezpieczanych za pomocą anod magnezowych w ilości 1 kg magnezu na 1 m2 powierzchni żelaznej trwałość anody o średnicy 26 mm w przeciętnej wodzie wodociągowej wynosi ok. 12 miesięcy. W tym przypadku średnia gęstość prądu wynosi 140 mA/m2 chronionej powierzchni. Przy zastosowaniu anod większych o średnicy 32 mm i zużyciu 1,6 kg magnezu na 1 m2 powierzchni trwałość ich wynosi 18 miesięcy (segregator aktów prawnych).

W wodach wodociągowych, których twardość węglanowa jest zazwyczaj większa od l,8°n (0,64 mval/dm3) pod wpływem anody magnezowej powierzchnie ścian zbiorników i wymienników ciepła pokrywają się wytrącanymi węglanami wapnia lub magnezu tworzącymi warstwę ochronną o rosnącej grubości. Wzrost oporności powierzchniowej chronionego metalu powoduje zmniejszenie natężenia prądu ochronnego i szybkości niszczenia protektora magnezowego. W wodach twardych trwałość anody ulega więc wielokrotnemu wydłużeniu (promocja 3 w 1).

Oba te zjawiska - kompensacyjne działanie prądu ochronnego oraz tworzenie się warstw ochronnych - z reguły występują w zasobnikach ciepłej wody i wymiennikach ciepła; decydują one właśnie o skuteczności antykorozyjnej ochrony tych urządzeń.