Narastanie szkieletu kryształów

Jak wiadomo, cementy mogą być reaktywowane po stwardnieniu przez ich rozdrobnienie. Uprzednio stwardniała pasta cementowa dodana po ponownym rozdrobnieniu do świeżego zarobu wywołuje przyśpieszenie twardnienia świeżego zaczynu i polepsza nawet jego własności w stosunku do podobnego zaczynu świeżego bez dodatku rozdrobnionego cementu (program uprawnienia budowlane na komputer).
Zjawisko to tłumaczy się jako działanie zarodników cementowych (mikrokryształków) i im to przypisywane jest dodatnie działanie w świeżym zaczynie cementowym.

Nowsze badania tego zjawiska wykazały, że chociaż zarodnikowanie ma wpływ inicjujący powstawanie szybszego i mocniejszego narastania szkieletu kryształów, to jednak na to, żeby powstała siatka inicjująca krystalizację w całej masie zarobu, konieczne jest, aby inicjujące mikrokryształki były wielkości rzędu 0,1-5, czego nie można uzyskać stosując przemielenie typu mechanicznego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Niemniej jednak doświadczenia z cementami w ten sposób ponownie wzbudzonymi mogą posłużyć w zakładach prefabrykacji do uzyskania lepszych wyników w produkcji.

Dotychczas osiągnięte wyniki w próbnej produkcji betonu komórkowego z dodatkiem cementów ponownie wzbudzonych skłaniają do postawienia następujących wniosków:
- Dodatek cementu przereagowanego i zmielonego ponownie w ilości 3% od ciężaru cementu daje wyrób o wytrzymałościach zwiększonych
a) 10-200% (czas zużycia mielonego cementu od chwili zmielenia wynosił 5 godz). Lepsze wyniki uzyskuje się przy zastosowaniu takiego samego dodatku, jeśli czas zużycia go od chwili zmielenia nie przekraczał 4 godz. Np. dodatek mielonego cementu, którego czas zużycia od chwili zmielenia wynosił 2 godziny, spowodował wzrost wytrzymałości o przeszło 50% (uprawnienia budowlane).
- Znaczny procentowy wzrost wytrzymałości uzyskuje się przy odlewach o skróconym cyklu autoklawizacji (cykl 11 godz).
- Wspólne przemielenie części cementu z piaskiem na szlam z jednoczesnym dodatkiem cementu przereagowanego w ilości 4% wagowo powoduje wzrost wytrzymałości wyrobów autoklawizowanych wg skróconego cyklu autoklawizacji, dochodzących do 50% wytrzymałości (program egzamin ustny).

Pytania testowe na uprawnienia budowlane

Znacznie większe efekty można uzyskać dodając do zarobu w mieszarce ok. 5% cementu portlandzkiego wagowo, którego klinkier był wypalony w temperaturze ok. 3000 °C (zgodnie z badaniami prowadzonymi obecnie przez Instytut Przemysłu Wiążących Materiałów Budowlanych AGH w Krakowie).

Wprowadzenie tej metody opartej na zasadzie fizyko-chemicznego wzbudzania zaczynu cementowego stanowiło nowość w dziedzinie produkcji betonów komórkowych.
Z mieszarki produkcyjnej masa betonu komórkowego zostaje wylana do form stalowych. Masa o konsystencji śmietany i temperaturze ok. 45 °C wypełnia około 2/3 formy. Po 54-10 minutach masa zaczyna wyrastać na skutek wydzielania się wodoru ze środowiska alkalicznego masy pod wpływem reakcji z proszkiem glinowym (opinie o programie). Po ok. 154-25 min masa wyrasta zwykle 1 do 4 cm ponad brzeg formy. Jest jeszcze zupełnie miękka i nie związana. Po upływie ok. 44-8 godzin wyrośnięta masa jest już na tyle związana, że wytrzymuje nacisk dłoni (ok. 1/20-4-1/10 at n) i nadaje się do przetransportowania wraz z formą pod krajalnice, gdzie krajana jest na bloki lub płyty. Cały ten okres od chwili wlania masy do formy nazywamy okresem wstępnego dojrzewania betonu komórkowego (segregator aktów prawnych).
Podczas wstępnego dojrzewania wyrobu zachodzą w masie reakcje i procesy fizyko-chemiczne mające duży wpływ na późniejszą jakość wyrobów.

Procesy zachodzące podczas wstępnego dojrzewania wyrobu można podzielić na następujące grupy:
- reakcje, jakie zachodzą na styku kruszywa ze spoiwem przy jednoczesnej hydrolizie i hydratacji spoiwa,
- wydzielanie się z alkalicznej masy odlewu wodoru, spulchniającego masę i powodującego wyrastanie masy,
- zjawiska skurczu kontrakcyjnego, mające znaczny wpływ na naprężenia wewnętrzne w masie i późniejsze powstawanie rys i pęknięć wyrobu,
- zjawiska skurczu wysychania i odparowywania,
- zjawiska wiązania masy przy jednoczesnym wydzielaniu dużej ilości ciepła hydratacji zwłaszcza przy wyrobach na spoiwach wapiennych (promocja 3 w 1).